Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΩΣ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΚΙΜΑ

Η ανιστόρηση του τρόμου από τον Τριαρίδη βασίζεται στον αποσχηματισμό και την αλληγορική ανασύνθεση μύθων και ιστοριών με τις οποίες συγκρότησαν τη μόρφωση και το ήθος τους όσοι πέρασαν και περνούν τη ζωή τους ανάμεσα στα βιβλία. Έτσι, το Ιch bebe εξελίσσεται σε μια ατέλειωτη και ατελείωτη- δηλαδή δυνητικά ατέρμονη και εγγενώς αποσπασματική- περιδιάβαση του Τριαρίδη στον μύθο και την ιστορία, από την ελληνική αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας, με ενδιάμεσους σταθμούς, την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, τους ζωγράφους της Αναγέννησης, τη Γαλλική και την Ελληνική Επανάσταση. Όλοι αυτοί οι μύθοι και οι ιστορίες ανασυνθέτονται από τον Τριαρίδη, ζωντανεμένες στο παρόν, το παρόν του τρόμου: ο Οδυσσέας στη σπηλιά του Κύκλωπα, ο Κολοκοτρώνης στη σφαγή της Τριπολιτσάς, ο Καρυωτάκης στην Πρέβεζα της αυτοκτονίας του το 1928, ο Καβάφης στο νοσοκομείο του θανάτου του το 1933, οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης τις παραμονές της αναχώρησής τους για τα κρεματόρια, ο Παζολίνι τη νύχτα της δολοφονίας του το 1975, οι πνιγμένοι Ιρακινοί στον Έβρο, οι διωγμένοι Τσιγγάνοι από κάποιο συνοικισμό της Θεσσαλονίκης, τα παιδιά των φαναριών νεκρά στην άσφαλτο, ο Τσάρλι Τσάπλιν ως Σαρλό με το μωρό στα χέρια του στο Χαμίνι του 1921 (με αυτή τη σκηνή κλείνει το βιβλίο) είναι όλοι τους παρόντες μέσα από την ανιστόρηση της ανθρώπινης ιστορίας ως πηγής τρόμου. Ως φιλόλογος θα μπορούσα να κάνω λόγο για μιαν ακόμα, πρωτότυπη εκδοχή μυθικής μεθόδου που επιτυγχάνει τον ταυτοχρονισμό παρελθόντος και παρόντος. Ως αναγνώστης μοιράζομαι τον τρόμο που εκφράζει αλληγορικά ο άνθρωπος Τριαρίδης μπροστά στην ανυπέρβλητη δύναμη της ιστορίας ως μύλου (ή, ακριβέστερα, μηχανής του κιμά)

που αλέθει ανθρώπινα κορμιά και ψυχές για να συντηρούνται και να διαιωνίζονται οι πάσης φύσεως (στρατιωτικές, πολιτικές, θρησκευτικές) εξουσίες.