Η υπερβολή του Γάλλου

Το έργο του Λάβκραφτ λατρεύτηκε από θυμωμένους εφήβους, αναγνώστες του φανταστικού αλλά και από αναγνωρισμένους συγγραφείς, όπως η Τζόις Κάρολ Όουτς που αναγνώρισε την επίδρασή του στο έργο της. Στη συγκεκριμένη έκδοση μεγάλος αρωγός ο Στίβεν Κινγκ με μια μικρή εισαγωγή προορισμένη για την αμερικανική έκδοση. Προφανώς η διαμεσολάβησή του βοηθάει και στην πρόσληψη του επιγόνου Ουελμπέκ από τους Αμερικανούς αναγνώστες. Άραγε όσοι διαβάζουνε με δέος τις αφηγήσεις του Λάβκραφτ είχανε ποτέ σκεφτεί ότι «κάθε ανθρώπινη προσπάθεια ισούται με το απόλυτο μηδέν. Το σύμπαν δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια μάταιη διάταξη στοιχειωδών σωματιδίων. Μια μεταβατική μορφή στην πορεία προς το χάος. Που στο τέλος θα υπερισχύσει».

Αυτά είναι λόγια του Γάλλου που προοιωνίζονται και το δικό του έργο. Ο Ουελμπέκ βρίσκει τον δάσκαλό του και στρώνεται στη δουλειά. Σίγουρα δεν απαρνήθηκε τα δύο στοιχεία που σιχάθηκε ο Λάβκραφτ: χρήμα και σεξ. Αντιθέτως μάλλον τα χόρτασε, μαζί και τη δόξα. Όμως αυτό «το κατά Ουελμπέκ Λαβκραφτιανό αντι-ευαγγέλιο» είναι ένα διαμάντι γραφής, λαμπερό στην υπερβολή του, ποιητικό στη σύλληψή του, ένας ύμνος για όσους βαρέθηκαν την προβλέψιμη δικτατορία του ρεαλισμού και προτίμησαν να ονειρευτούν την κόλαση του ανεξήγητου. Έτσι ένα βιβλίο εναντίον του κόσμου, εναντίον της ζωής αποβαίνει ένα βιβλίο υπέρ των αναγνωστών, υπέρ της λογοτεχνίας.