ΟΙ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΤΙΚΕΣ ΜΑΧΑΙΡΙΕΣ ΤΩΝ ΚΡΙΤΙΚΩΝ

Ούτε και στις εκατό χιλιάδες επιστολές του μπορείς να κατανοήσεις τις εσχατιές της ψυχής του Λάβκραφτ. Αυτόν τον ακατανόητο άνθρωπο επέλεξε ως συγγραφικό πρότυπο ο Ουελμπέκ, αφού τον πρωτοδιάβασε στα δεκάξι του, γράφοντας μια λογοτεχνική αντι-βιογραφία, έναν ύμνο στο πάθος της έκφρασης που, όταν είναι ολοκληρωτικό, παράγει αυθεντικό έργο: η λογοτεχνία έρχεται μετά, αν έρθει.

Στην περίπτωση του Λάβκραφτ, μετά τον θάνατό του πολλαπλασιάστηκαν οι ορδές των αναγνωστών και οι περιφρονητικές μαχαιριές των κριτικών. Όσοι τον απέρριψαν στην εποχή του, όπως ο κριτικός Έντμουντ Γουίλσον, ευτυχώς δεν ζούνε για να δούνε, δίπλα στα δοκίμιά τους, σε πλήρη αποκατάσταση από τη Βιβλιοθήκη της Αμερικής, τη συγκεντρωτική έκδοση του Λάβκραφτ. Και το χειρότερο: αυτός να διαβάζεται ακόμη ενώ εκείνοι να αφορούν κάποιους ακαδημαϊκούς, βυθισμένους σε μια πληκτική μπερζέρα.