Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

«Οι επαναστάσεις γεννιούνται από πολιτικές καταστάσεις κι όχι επειδή κάποιες πόλεις προσφέρονται πολεοδομικά για εξεγέρσεις. Όμως, οι ταραχές ή μια αυθόρμητη εξέγερση σε ένα αστικό κέντρο μπορούν να δώσουν την εκκίνηση στον μηχανισμό της επανάστασης. Αυτή η εκκίνηση είναι πιθανότερο να δοθεί σε πόλεις που ενθαρρύνουν ή διευκολύνουν την εξέγερση. Ένας φίλος μου, που συνέβη να είναι επικεφαλής της εξέγερσης του 1944 κατά των Γερμανών στο Καρτιέ Λατέν του Παρισιού, περπατούσε σε εκείνη τη γειτονιά το άλλο πρωί μετά τη “νύχτα των οδοφραγμάτων” του 1968 και συγκινήθηκε όταν είδε πως νεαροί που δεν είχαν καν γεννηθεί το 1944 είχαν στήσει τα οδοφράγματά τους στα ίδια σημεία με εκείνον. Ή, θα μπορούσα να προσθέσω εδώ ως ιστορικός, στα ίδια σημεία όπου είχαν στηθεί οδοφράγματα και στις εξεγέρσεις του 1830, του 1848 και του 1871. Δεν προσφέρονται όλες οι πόλεις τόσο φυσιολογικά για κάτι τέτοιο. Ούτε κάθε γενιά εξεγερμένων θυμάται ή ανακαλύπτει τα πεδία των μαχών των προγόνων του. Όμως, τον Μάιο του 1968, οι πιο σοβαρές συγκρούσεις συνέβησαν στα οδοφράγματα της οδού Γκε Λουσάκ και πίσω από την οδό Σουφλό. Σχεδόν έναν αιώνα νωρίτερα, στην Κομμούνα του 1871, ο ηρωικός Ραούλ Ριγκό, που ήταν επικεφαλής των οδοφραγμάτων σε εκείνη την περιοχή, συνελήφθη- επίσης μήνα Μάιο- και σκοτώθηκε από τους Βερσαλιέρους. Δεν είναι όλες οι πόλεις σαν το Παρίσι. Η ιδιομορφία του ίσως να μη φτάνει για να ξεσηκώσει τη Γαλλία, αλλά η παράδοση και το περιβάλλον έχουν πάντα τη δύναμη για να προκαλέσουν κάτι σαν επανάσταση στις ανεπτυγμένες δυτικές χώρες». (απόσπασμα από το βιβλίο)