Η «αόρατη κληρονομιά» του Δασκάλου Κουν

Η Κάτια Γέρου ερμηνεύει για το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη αποσπάσματα από έργα που πρωτοανέβασε ο Κάρολος Κουν με τραγούδια Μάνου Χατζιδάκι
Από το «Λεωφορείο ο πόθος» στο «Τριαντάφυλλο στο στήθος», από την «Αντιγόνη» του Ανούιγ στον «Γυάλινο κόσμο», από τον «Ματωμένο γάμο» στο «Γλυκό πουλί της νιότης», από την «Ευρυδίκη» στον «Κύκλο με την κιμωλία» και το «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι»: μεγάλες στιγμές στο Υπόγειο του «Θεάτρου Τέχνης» από το 1946 μέχρι το 1960, μεγάλες στιγμές του Κάρολου Κουν, μεγάλες στιγμές του Μάνου Χατζιδάκι που είχε ντύσει όλες αυτές τις παραστάσεις με μουσικές ανεπανάληπτες ζωντανεύουν στο Αγρίνιο- στο ΔΗΠΕΘΕ της πόλης.

Τις ζωντανεύει μέσα από αποσπάσματα των έργων αυτών ή τραγούδια του Χατζιδάκι η Κάτια Γέρου που επιστρέφει στη γενέθλια πόλη της. Μέσα από την ερμηνεία της σε ένα μουσικοθεατρικό ρεσιτάλ- αφιέρωμα στον Κάρολο Κουν για τα εκατό χρόνια από τη γέννησή του με τον τίτλο «Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές», που η σύλληψη και η σκηνοθεσία του είναι του Βασίλη Νικολαΐδη, καλλιτεχνικού διευθυντή του Θεάτρου, και η συρραφή των κειμένων και οι συμπληρωματικοί στίχοι της Αγαθής Δημητρούκα. Ένα αφιέρωμα πλημμυρισμένο από μουσική και τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι που γράφτηκαν ειδικά για τις παραστάσεις αυτές του Κουν.

«Η ιδέα ξεκίνησε από μία πρόταση της Γυμναστικής Ακαδημίας Αγρινίου για μία συμπαραγωγήαφιέρωμα στον Κάρολο Κουν», λέει ο Βασίλης Νικολαΐδης. «Σκέφτηκα ένα ουαν γούμαν σόου με την Κάτια Γέρου που είναι από το Αγρίνιο αλλά ποτέ δεν είχε παίξει εδώ. Η παράσταση δεν είναι ένας μονόλογος. Ο θεατής παίρνει μία γεύση από το κουκούτσι του κάθε έργου του οποίου δίνουμε αποσπάσματα. Η Κάτια παίζει, δηλαδή, και άλλους ρόλους».

Και η Κάτια Γέρου: «Γνωριζόμαστε με τον Βασίλη Νικολαΐδη από φοιτητές και από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε διευθυντής στο Αγρίνιο, επειδή είμαι και από δω, μου είχε πει πως θέλει να συνεργαστούμε. Όταν μου το πρότεινε είπα “ναι” χωρίς να το σκεφτώ ούτε δύο λεπτά. Στην παράσταση αυτή θέλουμε και ένας θεατής που δεν ξέρει τα έργα που υπάρχουν στην παράσταση να μπορεί να τα παρακολουθήσειγι΄ αυτό δεν είναι απλώς μονόλογοι. Αυτό που προσπαθώ είναι να υπάρχει η στάμπα, τα χαρακτηριστικά των ρόλων και να γίνονται “άκοπα” οι αλλαγές, που σημαίνει μεγάλη ακρίβεια στην κίνηση».

Η παράσταση ανεβαίνει σε σκηνικό χώρο και με κοστούμια Γιώργου Ζιάκα, επιμέλεια κίνησης Έφης Καρακώστα και φωτισμούς Σπύρου Μερεγκλίτση- Δημήτρη Παπαδάκη. Η μουσική επιμέλεια είναι του Θόδωρου Κοτεπάνου, ο οποίος στην παράσταση συνοδεύει στο πιάνο ζωντανά την Κάτια Γέρου.

ΙΝFΟ

Απόψε, αύριο και μεθαύριο, στις 21.00, στο Δημοτικό Θέατρο Αγρινίου. Από τέλος Ιανουαρίου στην Αθήνα, στο «Θέατρο Τέχνης» / Υπόγειο.

Αυτό που έχει μείνει…

Τι έχει μείνει σήμερα από τον Κάρολο Κουν; Ρωτώ και τους δύο. Βασίλης Νικολαΐδης: «Όλη αυτή η γεύση του θεάτρου που πρωτογνωρίσαμε από το “Θέατρο Τέχνης”, αυτός ο μύθος που τις συνοδεύει. Ο Κουν ήταν ο σκαπανέας του σύγχρονου θεάτρου στην Ελλάδα». Κάτια Γέρου: «Είναι μία αόρατη κληρονομιά που την κουβαλούν πολλοί: οι καλλιτέχνες που δούλεψαν μαζί του, οι θεατές των παραστάσεών του, οι μαθητές των ηθοποιών του και τα παιδιά των θεατών του- ακόμα κι αν δεν έχουν δει καμιά παράστασή του. Καλλιτέχνες σαν τον Κουν βοηθάνε να εστιάσεις στην αλφαβήτα της ζωής και της τέχνης- στα απαραίτητα. Ο Κουν μοίρασε απλόχερα την ιδιοφυΐα του και βοήθησε να έρθουν οι άνθρωποι κοντά. Επιδίωξε να τονίσουμε αυτά που μας ενώνουν και όχι αυτά που μας χωρίζουν. Κι αυτό, σήμερα, είναι πιο επείγον παρά ποτέ».