Δίκτυο

Μόνο θλίψη
Γ.Δ.Κ.Σ.

Θλίψη. Μόνο θλίψη. Μόνο θλίψη μπορεί να νιώσει κανείς διαβάζοντας τις επιστολές παραίτησης της Μάγιας Λυμπεροπούλου και της Ρένης Πιττακή από το Δ.Σ. του Θεάτρου Τέχνης. Για τα τεκταινόμενα στα παρασκήνια του Θεάτρου του Κάρολου Κουν. Για να μπαίνουν, βέβαια, τα πράγματα στη θέση τους:

«εμφύλιοι πόλεμοι» καθόλου δεν έλειψαν από το Θέατρο Τέχνης στη σαρανταπεντάχρονη πορεία του από το 1942 και την ίδρυσή του έως το 1987 και τον θάνατο του ιδρυτή του. Αλλά τότε υπήρχε ο Κουν. Ο κυματοθραύστης στον οποίο προσέκρουαν τα κύματα των προσωπικών φιλοδοξιών και διαλύονταν. Η καλλιτεχνική προσωπικότητα και το Μέγεθός του ήταν αρκετά. Και η μαγεία που αναδυόταν από το Υπόγειο τα έσβηνε όλα- τα άφηνε στο περιθώριο. Ο Γιώργος Λαζάνης και ο Μίμης Κουγιουμτζής που τον διαδέχτηκαν, άνθρωποι ταμένοι στον Κουν και στο Θέατρο Τέχνης, που κανένας δεν θα μπορούσε να τους προσάψει ανεντιμότητα, συνέχισαν στα χνάρια του. Αλλά το δικό τους μέγεθος δεν ήταν το Μέγεθος του Κουν. Οι διαλυτικές τάσεις φούντωσαν πριν από τον θάνατό τους εκφρασμένες σε οικονομικά αδιέξοδα. Το καλλιτεχνικό όμως πρόβλημα του Θεάτρου Τέχνης ήταν εξίσου ογκώδες. Η στείρα προσκόλληση στο γράμμα και όχι στο πνεύμα του Κουν φάνηκε πως δεν ήταν η ενδεδειγμένη λύση. Ο νυν Διαγόρας Χρονόπουλος ήρθε μάλλον ως οικονομικός παρά ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου Τέχνης. Και το άμεσο οικονομικό πρόβλημά του το έλυσε. Αλλά το πρόβλημα της καλλιτεχνικής φυσιογνωμίας του; Αυτό μπλέχτηκε σε δαιδάλους διαπλοκών. Και παραμένει. Οι δύο επιστολές το πιστοποιούν.


Οι τοίχοι ανήκουν στα συνθήματα
Μ.Π.

«Η μόνη φιλική χρήση της βενζίνης προς το περιβάλλον είναι οι μολότοφ» έγραφε- πρόγευση μέλλοντος;- ένας αθηναϊκός τοίχος το 2006. «Πίσω ρουφιάνοι επιτηρητές. Εμπρός για μαζικές αντιγραφές» έγραφε άλλος τοίχος το 2007, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. «Πολλά θαύματα, πλούσιοι παπάδες», διαβάζουμε σε άλλο τοίχο στου Ζωγράφου το 2005. Κάπου 330 σελίδες με φωτογραφίες συνθημάτων του δρόμου περιλαμβάνει το ενδιαφέρον, έξυπνο και επίκαιρο βιβλίο του δημοσιογράφου Γιώργου Πεπόνη «Οι τοίχοι ανήκουν στο πλήθος» που μόλις κυκλοφόρησε (Εκδόσεις Ποντίκι). Ένα έμμεσο σχόλιο για τη δύναμη αυτών των μηνυμάτων και για τους ανθρώπους που τα γράφουν. «Οι τοίχοι είναι τα μέσα επικοινωνίας των αποκλεισμένων», λέει στον πρόλογό του ο συγγραφέας-συλλέκτης. Δεν πρόλαβε να προσθέσει, επί του πιεστηρίου, και τις βιτρίνες, βέβαια. Όπου όμως το μήνυμα είναι βουβό. Η συγκέντρωση όλων αυτών των συνθημάτων δεν μπορεί παρά να ήταν μια κοπιώδης υπόθεση. Ο δημιουργός του βιβλίου-λευκώματος έλειωσε παπούτσια ώστε εμείς να μπορούμε να διαβάζουμε διασκεδαστικά συνθήματα τοίχου ξαπλωμένοι στον καναπέ.


Αρωματική τσίκνα
Ε.Φ.

Αμερικανική αλυσίδα χάμπουργκερ αποφάσισε να ασχοληθεί με την… αρωματοποιία. Κι έβγαλαν το πρώτο τους άρωμα με το όνομα «Flame», δηλαδή «Φλόγα». Πρόκειται λένε για ένα άρωμα σώματος που το ψεκάζεις και βγάζει μία ανεπαίσθητη μυρωδιά καλοψημένου κρέατος. Σαν να λέμε τσίκνα. Το βέβαιο είναι ότι δεν φοράς τέτοιο άρωμα για να πας σε μπριζολάδικο, γιατί οι νότες κορυφής θα εξαφανιστούν από το γνήσιο ξίγγι που λειώνει στα κάρβουνα. Ίσως όμως το μάρκετινγκ σκέφτηκε ότι στόχος είναι οι ανορεξικές γυναίκες που τρέφονται με δύο κόκκους ρύζι και μία φλούδα μήλο. Η μυρωδιά του καλοψημένου κρέατος πάνω σε έναν άνδρα θα τις προσείλκυε. Λέμε τώρα… Αυτή η φλογερή ιδέα έχει φτηνή τιμή και περιορισμένη διάρκεια πώλησης. Το μπουκάλι των 3,99 δολαρίων επιβεβαιώνει ό,τι αράδιασε ο Φράνσις Φουκουγιάμα στην πολυσέλιδη θεωρία του για «το Τέλος της Ιστορίας». Ένα «πσσσιτ!» και ο δυτικός πολιτισμός τελείωσε.