Το τέταρτο κουδούνι

Τι θα γίνει; Μ΄ όλο αυτό που συμβαίνει γύρω μας; Ακόμα κι οι σπουδαστές της δραματικής του Εθνικού έχουν κάνει κατάληψη- μια δικής τους έμπνευσης κατάληψη που δεν διέκοψε τα μαθήματά τους. Εγώ με τα παιδιά είμαι. Όσο θερμοκέφαλα και επιπόλαια μπορεί να ΄ναι κάποια τους. Αλλά πώς θα λήξει αυτή η ιστορία; Από κανενός- των κομμάτων- το πολιτικά σκεπτόμενο κεφάλι δεν έχει περάσει η σκέψη ότι μόνο μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας θα μπορούσε να ελέγξει και να αντιμετωπίσει την κατάσταση; Ό,τι φάγανε, όσοι φάγανε, φάγανε, ας κατεβάσουν όλοι τα κεφάλια κι ας βρούνε ένα ελάχιστο πεδίο συνεννόησης- όλοι όμως…- αν όντως ενδιαφέρονται για τον τόπο. Πότε δηλαδή περιμένουν να το σκεφτούν; Όταν τα θύματα από ένα γίνουν πολλά; Θα ΄ναι αργά όμως τότε.

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Μόνο που, καλό το χιούμορ, καλή η πλάκα, αλλά η σκηνή, εδώ και δυο βδομάδες, έχει γίνει τραγική.

Πολύ νέα ηθοποιός – το 2006 αποφοίτησε απ΄ τη δραματική σχολή του Εθνικού. Πολύ ωραίο κορίτσι- ωραία γυναίκα για να ακριβολογώ. Καλλονή. Με μια σπάνια ευγένεια, μια φινέτσα, μια αριστοκρατικότητα, μια αρχοντιά- αυτό που σήμερα λένε «class». Κάτι που ώς τώρα, ανάμεσα στις καινούργιες του θεάτρου μας, μόνο στην Μαρία Ναυπλιώτου έβλεπα- τα ωραία κορίτσια, οι ωραίες γυναίκες περισσεύουν, αλλά άλλο η «class».

Η Αμαλία Τσεκούρα (στη φωτογραφία) όμως, κόρη της Κυρίας του χορού Ντένης Ευθυμίου και του μουσικού Ανδρέα Τσεκούρα, δεν είναι μόνον ωραίο κορίτσι. Ούτε μόνον κόρη γνωστών- και εκλεκτώντου καλλιτεχνικού χώρου. Έχει και ταλέντο. Δηλαδή Τάλαντο Μέγα: κίνηση ρέουσα, γειωμένη στο σανίδι, λόγος με γερά καρφώματα, εκφραστικότητα, τεχνική, αλλά και αίσθημα… Το ΄χα ψυχανεμιστεί στις πρώτες παραστάσεις που ΄χει παίξει. Στην «Ελένη», όμως, του ΚΘΒΕ και του Γιάννη Παρασκευόπουλου το διαπίστωσα και το σιγούρεψα. Το αποδεικνύει δηλαδή. Περίτρανα. Σε μια εξαιρετική παράσταση, πλάι και σε άλλους ταλαντούχους η νέα ηθοποιός Ανθίζει. Και γεννάει ελπίδες για το μέλλον. Μεγάλες. Επιμένω στην ίδια παράσταση γιατί τη θεωρώ γεγονός. Και θέλω, επιπλέον, να επισημάνω- ξέχασα να το κάνω στο σημείωμα που ΄γραψα το περασμένο Σάββατο στον «Ταχυδρόμο»…- πως δε θα ΄ταν ίδια αν δεν είχε και τη μετάφραση της Σοφίας Νικολαΐδου (φωτογραφία). Πεζογράφος με βαρίδια, στην πρώτη γραμμή της σύγχρονης λογοτεχνίας μας – αλλά και κλασική φιλόλογος-, πρώτη φορά δοκιμάζει στη μετάφραση του αρχαίου δράματος. Και δοκιμάζεται. Λίαν επιτυχώς. Με μια μετάφραση της ειρωνικής τραγωδίας του Ευριπίδη απλή, καθαρή- διαμάντι!- χωρίς «ποιητικά» τερτίπια και «περίτεχνους» γλωσσοδέτες: ακριβώς αυτό που χρειαζότανε μια παράσταση η οποία πρώτα στους νέους απευθύνεται.

Εγκαινιάστηκε – επιτέλους!- η Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Η οποία, ύστερα από απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του Θεάτρου αμέσως μετά το θάνατο του Νίκου Κούρκουλου, τιμητικά φέρει το όνομα του καλλιτεχνικού διευθυντή που τόσο δούλεψε μέχρι το θάνατό του για την αποκατάσταση του Κτιρίου Τσίλερ. Πόσο συγκινητικό όμως θα ΄ταν να ΄χαν δοθεί και σε κάποιες άλλες απ΄ τις Σκηνές του Εθνικού- έστω και σε φουαγιέ- τα ονόματα του Φώτου Πολίτη, του Δημήτρη Ροντήρη, του Αιμίλιου Χουρμούζιου, του Αλέξη Μινωτή… Κάτι πρόσφεραν κι αυτοί απ΄ τη θέση του διευθυντή, ε; Η υπέροχη, κατάξανθη κυρία Μαρί Κυριακού- το γένος Κωνσταντάτου-, ηθοποιός, καταρχάς, το επάγγελμα, εκτυφλωτικά βαμμένη, χτενισμένη, ντυμένη, παπουτσωμένη, με τα κοσμήματά της- quatre pingles που ΄λεγε κι η θεία μου η Στεφανία -, σ΄ ένα ντεκόρ αέρινα μεθυστικό, να μιλάει «Με αγάπη»- δική της η ιδέα κι η επιμέλεια, κάθε μέρα, 18.50, στον ΑΝΤ1- και με το μότο «Μια καρδιά χτυπά δίπλα σου, πλησίασε να την ακούσεις» για τη δυστυχία των παιδιών του κόσμου τούτου: Η Απόλυτη, η Εκθαμβωτική Φιλανθρωπία.

Επαναλαμβάνεται και μετά τα μεσάνυχτα. Μην το χάσετε. ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Παίρνουν τηλέφωνο, ενώ για χρόνια ούτε «καλησπέρα», καλά καλά, δε λένε, για να σου πουν πως δεν είναι ο τάδε ή η τάδε που ΄παιξε πρώτος/η το ρόλο ή που τραγούδησε πρώτος/η τα τάδε τραγούδια, όπως έγραψες, αλλά ο ίδιος/η ίδια. Και να η γκρίνια, και να τα «φαντάσματα», και να «με πήρε τηλέφωνο ο τάδε φίλος και μου ΄λεγε γελώντας «μα εσύ δεν ήσουνα, αν δεν κάνω λάθος, ο/η πρώτος/η που το ΄κανες;», και να η ξινίλα…

Το επανορθώνεις – ως όφειλες- με χίλιες δυο καλές κουβέντες. Την άλλη μέρα σε βλέπουν στο δρόμο κι όχι «ευχαριστώ» αλλά, καλά καλά, ούτε «καλησπέρα». Αυτό θα πει ευαισθησία, λεπτότητα και ευγένεια ηθοποιού… Μα τι μουλάρια! (Συγγνώμη, αγαπητά μου ζώα, θα με βρίζει ο ζωόφιλος φίλος μου που σας χρησιμοποιώ, αλλά τρόπος του λέγειν).

Διάβασα – καθυστερημένα-στο αξιοπρεπέστατο free press περιοδικό «Ρarallaxi» της Θεσσαλονίκης το κείμενο της σκηνοθέτριας Χριστίνας Χατζηβασιλείου «Δύσκολοι αποχαιρετισμοί- Για τη μητέρα μου Στέλλα Βογιατζόγλου»- μάνα, συγγραφέας της Θεσσαλονίκης που χάθηκε πρόσφατα χτυπημένη απ΄ τον καρκίνο, και κόρη είχαν συνυπογράψει το βιωματικό θεατρικό «Τσικλιντάν» το οποίο είχε ανεβάσει ο Τάσος Ράτζος στο ΚΘΒΕ το 2005. Με συγκίνησε βαθιά αυτό που διάβασα. Ένα κείμενο απ΄ τα σπλάγχνα βγαλμένο. Ένα κείμενο απ΄ αυτά που σε κάνουν να νιώσεις καλύτερος άνθρωπος.

Δεν είναι μια,δεν είναι δυο, είναι τρεις. Οι Αλίκες στο «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» που ΄χει ανεβάσει ο Βασίλης Μαυρογεωργίου στην Παιδική Σκηνή- ο ολίγον έως πολύ pass τίτλος «Παιδικό Στέκι» του Εθνικού αντικαταστάθηκε διακριτικά-, στη Σκηνή Παξινού του «Rex», σε διασκευή του απ΄ το έργο του Λούις Κάρολ: η Λένα Παπαληγούρα για την οποία σας είχα γράψει στο Κουδούνι προ καιρού είναι η Αλίκη- Καρδιά, η Ευδοκία Κακιούζη η ΑλίκηΣώμα κι η Βασιλική Τρουφάκου (φωτογραφία) η Αλίκη- Μυαλό.

«Οι περιπέτειες της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων» κυκλοφορούν όμως και στην οδό Ιπποκράτους- προφανώς σε εντελώς άλλο ύφος: στο θέατρο «Γκλόρια», απ΄ το θίασο «Κύτταρο», σε διασκευή Σπύρου Βενιέρη και σκηνοθεσία Θανάση Θεολόγη.