[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Ποια πόλη καίγεται;

Η ΑΘΗΝΑ που καίγεται δεν είναι μία. Είναι η πόλη όσων πατούσαν πάνω σε στάχτες και θραύσματα για να βγουν από το σπίτι τους. Όσων είδαν τις γειτονιές τους να πνίγονται στα δακρυγόνα. Είναι τα ευάερα προάστια που έβλεπαν μόνο ένα άοσμο νέφος στην υψηλής ευκρίνειας οθόνη τους. Είναι η ημιυπόγεια πόλη των μεταναστών, εκείνη που δεν χρειάστηκε την τηλεόραση για να γνωρίσει – κυριολεκτικά – από πρώτο χέρι την Ελληνική Αστυνομία.

Η πόλη που αφέθηκε να καταστραφεί δεν είναι μία.

Ανήκει στην πωλήτρια που ειδοποιήθηκε τη Δευτέρα να μην πάει στη δουλειά της, γιατί το μαγαζί ήταν καμένο. Ανήκει στο ζευγάρι των νέων εμπόρων που χθες το πρωί στόλιζε ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο πίσω από τη ραγισμένη τζαμαρία.

Κι όμως, η πρωτεύουσα που τώρα καίγεται, πριν από τέσσερα χρόνια ήταν άλλη. Οι παλιές γειτονιές του ιστορικού της κέντρου είχαν ζήσει μια σύντομη άνοιξη. Οι πλατείες της αναπλάστηκαν, οι πολυκατοικίες της βάφτηκαν καινούργιες. Στα νέα της στέκια ανθούσε η προσδοκία ενός μεταολυμπιακού -«μητροπολιτικού» έλεγανμέλλοντος.

Η ψευδαίσθηση διαλύθηκε γρήγορα. Γειτονιές όπως το Μεταξουργείο και ο Κεραμεικός επέστρεψαν ραγδαία στο καθεστώς του γκέτο. Η πρέζα εγκαταστάθηκε πάλι στα Εξάρχεια και τους παράδρομους της Ομόνοιας. Υπό το νυσταλέο βλέμμα μιας μοιραίας κυβέρνησης, η Αθήνα καταδικάστηκε πάλι στη μοίρα τής γκρίζας βαλκανικής επαρχίας.

Αυτή η εγκαταλελειμμένη πόλη τώρα διχάζεται. Προσπαθεί να γράψει τον επίλογο της μεγαλύτερης καταστροφής των τελευταίων ετών. Τη μια στιγμή βρίζει την Αστυνομία και την επομένη την καλεί σε βοήθεια. Ταλαντεύεται από το πένθος στον θυμό. Από το δάκρυ στην αγανάκτηση.

Ό,τι είχε χτιστεί, κυρίως στο επίπεδο της συλλογικής αυτοπεποίθησης, της σιγουριάς ότι η πόλη ζούσε εντός του μέλλοντός της, εξέπνευσε αυτές τις ημέρες. Αυτό το «κραχ» είχε συνέπειες πολύ οξύτερες από το εισαγόμενο. Και είχε αυτουργούς που δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από καμιά κουκούλα.