Υπάρχουμε – Συνυπάρχουμε

«Νo, we can΄t», «Όχι δεν μπορούμε»
Του Γκαζμέντ Καπλάνι gazikap @gmail. com

«Με λένε Ιωσήφ. Γεννήθηκα στην Αθήνα πριν από 19 χρόνια. Μεγάλωσα στα Πατήσια. Οι γονείς μου είναι από την Κένυα. Μετανάστευσαν στην Αθήνα πριν από είκοσι ένα χρόνια. Έφεραν μαζί τους και τον, δύο χρόνων τότε, αδελφό μου, τον Κώστα. Με λένε Ιωσήφ και μένω στα Πατήσια. Ο νομοθέτης, έμαθα, με λέει “τέκνο υπηκόων τρίτων χωρών”. Για να μη σας ζαλίσω, θα προσπαθήσω να σας εξηγήσω τα εξής. Αν και γεννήθηκα στην Αθήνα δεν είμαι γραμμένος στο δημοτολόγιο. Θεωρούμαι ξένος. Ότι δεν ανήκω εδώ αλλά στην Κένυα. Πέρσι, όταν έγινα δεκαοκτώ χρόνων πήγα στον δήμο και μου είπαν ότι έπρεπε να στηθώ στην ουρά, να φέρω ένσημα, συμβάσεις εργασίας, να πληρώσω παράβολα, για να πάρω μια προσωρινή άδεια παραμονής. “Και αν δεν τα φέρω όλα αυτά;” ρώτησα. “Τότε θα σε στείλουν πίσω στην πατρίδα σου” απάντησε ο υπάλληλος. “Στην πατρίδα μου;” απόρησα. “Αυτή εδώ είναι η πατρίδα μου. Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν έχω άλλη”. Μέχρι τότε νόμιζα ότι η Ελλάδα ήταν η πατρίδα μου. Από εκείνη την ημέρα έχασα την ισορροπία μου. Από εκείνη την ημέρα νιώθω να μεγαλώνει στο στομάχι μου μια μαύρη τρύπα, που μου καταβροχθίζει όλη την ενέργεια σαν λευκός καρχαρίας…

Αυτές τις ημέρες ψηφίζεται ένας νόμος στη Βουλή, που τα παιδιά σαν εμένα τα θεωρεί “μακρά διαμένοντες μετανάστες”. Αφού συμπληρώσουμε ηλικία 18 χρόνων, εφόσον έχουμε τελειώσει το λύκειο, εφόσον οι γονείς μας ζουν και είναι νόμιμοι, εφόσον πληρώσουμε 900 ευρώ παράβολο, θα πάρουμε μια πενταετή άδεια παραμονής. Ο αδελφός μου ο Κώστας δεν την δικαιούται. Δεν γεννήθηκε εδώ, ήρθε στην Αθήνα δύο χρόνων. Και αυτός, σαν κι εμένα, νομίζει ότι η Ελλάδα είναι η πατρίδα του. “Σε ζηλεύω αδελφέ μου” μου είπε τις προάλλες, όταν έμαθε για τον καινούργιο νόμο. Εγώ χάρηκα για τον εαυτό μου. Ευτυχώς, έχω τελειώσει το λύκειο, οι γονείς μου ζουν, είναι νόμιμοι και μπορούν να μου δώσουν 900 ευρώ για το παράβολο. Η χαρά μου δεν διήρκεσε πολύ. Γιατί πάλι είμαι ξένος. Γιατί είμαι ξένος; Και ένιωσα να μεγαλώνει εκείνη η μαύρη τρύπα στο στομάχι μου, που μου καταβροχθίζει την ενέργεια σαν λευκός καρχαρίας. Ο νομοθέτης λοιπόν με αποκαλεί “τέκνο υπηκόων τρίτων χωρών”. Αναρωτιέμαι πώς θα αποκαλεί το παιδί μου. “Εγγόνι υπηκόων τρίτων χωρών”; Γράφει επίσης ότι με τον καινούργιο νόμο αποσκοπεί να με εντάξει. Να με εντάξει πού; Το μόνο που ζητάω είναι να μη με κάνουν ξένο με το ζόρι. Γιατί δεν είμαι ξένος, γαμώτο! Εκτός και αν ο νομοθέτης θεωρεί “ενταγμένους” μόνο όσους δεν έχουν μαύρο χρώμα επιδερμίδας και γεννήθηκαν από Έλληνες γονείς. Εγώ το χρώμα μου δεν μπορώ να το αλλάξω. Ούτε τους γονείς μου… Ένας Κενυάτης στην καταγωγή, εκλέχτηκε πρόσφατα πρόεδρος στην Αμερική. Είχε ένα σύνθημα που μου αρέσει: “Yes, we can”. Εμείς, τα παιδιά που γεννιόμαστε στην Ελλάδα, δυστυχώς, είμαστε αναγκασμένα να λέμε ένα άλλο σύνθημα: “Νo, we can΄t”. “Όχι, δεν μπορούμε” να είμαστε ισότιμοι πολίτες σε μια πατρίδα που θεωρούμε δική μας, γιατί ο νομοθέτης μάς θεωρεί ξένους. “Νo, we can΄t”, είμαστε ξένοι. Γιατί είμαστε ξένοι; Και νιώθω να μεγαλώνει κι άλλο εκείνη η μαύρη τρύπα στο στομάχι, που μου καταβροχθίζει την ενέργεια σαν λευκός καρχαρίας…

Ιωσήφ Ομπ.

Κάπου στα Πατήσια » ΥΓ.: Ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σχετικά με τον καινούργιο νόμο που αφορά τα παιδιά των μεταναστών στην Ελλάδα, κατέθεσαν οι ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ Σ. Λαμπρινίδης και Μ. Κοππά. Ανάμεσα στα άλλα σημειώνουν: « Ο νόμος, στην καλύτερη περίπτωση,δεν αναγνωρίζει στα παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα το δικαίωμα επιλογής διαφορετικού τόπου κατοικίας από τους γονείς τους όταν ενηλικιωθούν και,στη χειρότερη, “κληροδοτεί” στα καθ΄ όλα νόμιμα παιδιά μεταναστών την ενδεχόμενη “παρανομία” των γονέων τους ».

LΙΝΚ:

Link: www.gkapllani.com