Ματιές Από σήμερα

Oι γιορτές, για μένα, αρχίζουν σήμερα. Σήμερα, του Αϊ-Νικόλα. Γιατί ανοίγουν σπίτια, ζυμώνονται γλυκά, ψήνονται, η μυρωδιά από την καμένη ζάχαρη ευωδιάζει σε όλη τη γειτονιά, σε όλη την πολυκατοικία κι ακόμη περισσότερο στην Πλατεία Αριστοτέλους, στη Θεσσαλονίκη, στη γωνία του Τερκενλή. Ωραία πράγματα! Έστω και για λίγο, μέσα στην παγκόσμια καταχνιά: μην ξεχνάμε, εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν, σκοτώνονται, κορακιάζει το στόμα τους για μια στάλα ζωής, εκλιπαρούν γι΄ αυτή τη στάλα της ζωής.

Οι πρώτες μέρες του Δεκέμβρη περνούν σχεδόν αδιάφορες. Πάντοτε. Δυο μικρές στάσεις μόνο. Της Αγίας Βαρβάρας και του «Σάββα του αγιασμένου». Αλλά από σήμερα θα ΄χουμε ένα σωρό αφορμές για «χρόνια πολλά» και χαμόγελα και δώρα και κουβέντες πιο μαλακές, πιο ήρεμες. Αυτό απαιτεί η τάξη του κόσμου. Άγιος Σπυρίδωνας, Άγιος Λευτέρης, Άγιος Διονύσης και μετά η γλυκιά ανηφοριά ώς τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά.

Η μάνα μου δεν ήξερε να φτιάχνει γλυκά. Ένα γαλακτομπούρεκο έστελνα στον φούρνο και μ΄ αυτό κερνάγαμε και πορευόμασταν. Κι ήταν ένα γαλακτομπούρεκο στεγνό, άγλυκο, μίζερο: τόσο μπορούσαμε τόσο κάναμε. Και πάλι καλά. Ο φουκαράς, όλο και παρακάλαγα «κάτι να γίνει» και να γεμίσει το σπίτι μελομακάρονα. Να πέφτω πάνω τους και να τα τρώω ασταμάτητα, όπως έπεφτε ο Καραγκιόζης στη σκάφη με τη μακαρονάδα!

Με το παρακάλι κατάφερα κάποτε τους δικούς μου να βάλουν τα δυνατά τους και για ένα ταψάκι μελομακάρονα. Αλλά, είπαμε, η μάνα μου δεν ήξερε από γλυκά. Τα μελομακάρονά της έγιναν… πέτρες! Έπεφταν στο πάτωμα και άνοιγαν τρύπες.

Τα φάγαμε όμως και είπαμε κι ευχαριστώ, ο αδελφός μου, ο πατέρας μου κι εγώ. Αλλά δεν διανοηθήκαμε να ξαναζητήσουμε μελομακάρονα. Από τότε, γαλακτομπούρεκο και… ξερό ψωμί!

Έβλεπα μια εκπομπή της Μπήλιως, πριν από μερικές μέρες. Στην παρέα της, ένας ζαχαροπλάστης, ένας έμπορος μελιού και στο τραπεζάκι, μπρος της, δυο βουναλάκια με κουραμπιέδες και μελομακάρονα. Έστρεψα την προσοχή μου στα μελομακάρονα, φυσικά. Κι έμαθα πολλά: για τα σιρόπια, για το ψήσιμο, για το αλεύρι- πολυτελείας- που χρησιμοποιείται για να γίνει το γλύκισμα τραγανό, για το μέλωμα, για το πασπάλισμα με καρύδια. Δυστυχώς, όμως, είμαι πια μεγάλος στην ηλικία κι έχω δραπετεύσει οριστικά από τις ηδονές- των γλυκισμάτων.

Του Αϊ-Νικόλα, λοιπόν, σήμερα. Θα πήξουν οι δρόμοι από τα σούρτα φέρτα. Αυτοκίνητα, φώτα, ζαχαροπλαστεία γεμάτα κίνηση. Θα ζωντανέψει κάπως η αγορά, θ΄ αρχίσουν να φεγγοβολούν τα μάτια και πολλές τηλεοράσεις να μένουν χωρίς τηλεθεατές. Έτσι: να γίνουμε, όσο μπορούμε, πιο άνθρωποι. Να βγούμε από τα κοστούμια μας, να φορέσουμε ένα καινούργιο πουλόβερ και να το χαρούμε, όπως τότε που ήμασταν παιδιά, να θυμηθούμε το τραγούδι του Τσιτσάνη για τον «Νικόλα τον ψαρά»…

Σήμερα δεν θα ρίξω ούτε ματιά σε εφημερίδα. Όλη τη μέρα. Ούτε τηλεόραση θα δω: θα διαβάσω δυο ώρες το καινούργιο του Μένη Κουμανταρέα- «Το σόου είναι των Ελλήνων»-, άλλες δυο ώρες το καινούργιο του Γιώργου Σκαμπαρδώνη- «Όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας»-, θ΄ ακούσω τα τραγούδια του νέου CD του Μητσιά- «Ένα τσιγάρο και ένας ψεύτης»- και ύστερα ώς το βράδυ που θα φύγω για να επισκεφθώ διάφορους φίλους που γιορτάζουν, θα κάνω ένα τεράστιο μακροβούτι στη συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του Αντώνη Φωστιέρη, που πολύ τα έχω «πονέσει»…