Η ΜΙΖΕΡΙΑ ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ ΩΣ ΓΕΝΝΑΙΟΤΗΤΑ

Εν πολλοίς, ξαναδιαβασμένη σήμερα η κριτική Μαρωνίτη βοηθά να αναδειχθούν στοιχεία του Ιωάννου που η σημερινή κριτική τείνει να αποσιωπά. Ο Ιωάννου των πρώτων τριών συλλογών πεζογραφημάτων του, αυτός ακριβώς που αποδομείται από τον Μαρωνίτη ως επαρχιακός, είναι, βεβαίως, και ο Ιωάννου που σήμερα η κριτική εκθειάζει- δείτε ως παράδειγμα τον αφιερωματικό τόμο Για τον Ιωάννου (Κέδρος). Δεν είναι τυχαίο ότι η επίσημη κριτική (εκεί και το βιβλίο του Κοκόλη) θάβει τον όψιμο Ιωάννου και προκρίνει τα επαρχιακά του πεζογραφήματα. Διότι σ΄ αυτά μπορεί να διαβλέπει μεν αυτάρεσκα μιζέρια και παθογένεια, δήθεν μεγαλόψυχα όμως αναφέρεται σε «γεναιότητα»· διότι σ΄ αυτά μπορεί να σκέφτεται «κουσούρι», αλλά συγκαταβατικά να μιλάει για «γνησιότητα»· διότι στη βάση αυτών των πεζογραφημάτων, ο ομοφυλόφιλος Ιωάννου μπορεί να μετατραπεί στον (ανέραστο) Άγιο Ιωάννου, η φωτογραφία του οποίου, με ολίγη από πορτρέτο Φαγιούμ (!), μπορεί πλέον άνετα να ανέβει στο εικονοστάσι της λογοτεχνίας μας.