[ Δρόμοι ]

Η απέχθεια…
… του Σαρκοζί για την «Πριγκίπισσα ντε Κλεβ» βρήκε επιτέλους τώρα την έκφρασή της. Δεν μπορεί να την κρύβει πια κάτω από τα φουστάνια της συγγραφέως (Μαντάμ ντε Λαφαγιέτ). Η ανακοίνωση του γαλλικού δημοσίου είναι ξεκάθαρη: η λογοτεχνία θα αποκλειστεί από τους διαγωνισμούς για το γαλλικό δημόσιο και οι εξετάσεις θα απαιτούν στο εξής από τους υποψήφιους μόνο τις ειδικές γνώσεις που είναι απαραίτητες για τη δουλειά τους. Φτάνει πια ο στείρος ελιτισμός, λένε οι αρμόδιοι στην εφημερίδα «Φιγκαρό» και εξηγούν πως το κίνητρο για την απόφασή τους ήταν να δώσουν ίσες ευκαιρίες σε όλους τους πολίτες, ακόμη και στα παιδιά των μεταναστών. Ίσες ευκαιρίες στην αμάθεια;

Η μεταρρύθμιση…
… αυτή ίσως να μην είχε γίνει ποτέ, λένε όχι δίχως κάποια κακεντρέχεια οι αντίπαλοι του Γάλλου προέδρου, αν η γαλλική λογοτεχνία δεν είχε προκαλέσει ψυχικά τραύματα στον μαθητή Σαρκοζί κι αν η γραμματέας του στην προεδρία δεν είχε αποτύχει κάποτε στις εξετάσεις για το δημόσιο, επειδή δεν γνώριζε ποια ήταν η συγγραφέας της «Πριγκίπισσας ντε Κλεβ». Το γεγονός όμως είναι, γράφει η εφημερίδα «Λε Μοντ», πως με αυτή την απόφαση, αντί να εξυψώνει το γαλλικό δημόσιο υποβιβάζει το μορφωτικό επίπεδο των μελλοντικών λειτουργών του. Είναι γνωστό, γράφει η γαλλική εφημερίδα, πως ο πρόεδρος Σαρκοζί αποφεύγει τις λογοτεχνικές σελίδες των εφημερίδων όπως ο διάβολος το λιβάνι. Φαίνεται όμως πως αποφεύγει και τις σελίδες τους που αναφέρονται στην υγεία, αλλιώς θα ήταν αδύνατον να μην είχε προσέξει μια πολύ σημαντική είδηση που δημοσιεύτηκε στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης».

Η αμερικανική…
… εφημερίδα γράφει πως ορισμένα εκπαιδευτικά ιδρύματα θεώρησαν αναγκαίο να συμπεριλάβουν τη λογοτεχνία στο πρόγραμμα των σπουδών τους. Γιατί έρευνα που έγινε σε μαθητευόμενους γιατρούς έδειξε πως η λογοτεχνία βελτιώνει την απόδοσή τους. Έτσι, ιατρικές σχολές βάζουν τώρα τους φοιτητές τους να γράφουν νουβέλες, δοκίμια, ακόμη και ποιήματα. (Ο Αντόν Τσέχωφ έσπρωξε κάποτε αυτή την ιδέα στα άκρα, όταν εγκατέλειψε την ιατρική χάριν της λογοτεχνίας.) Έρευνες που έγιναν τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια κατέληξαν στο συμπέρασμα πως οι λογοτεχνικές γνώσεις ενισχύουν το αίσθημα συμπόνιας των γιατρών. Συμπάσχουν περισσότερο με τους ασθενείς τους στη διάρκεια των εγχειρήσεων. Κατανοούν και συμμερίζονται περισσότερο τους φόβους και τους πόνους τους. Μπαίνουν πιο εύκολα στη θέση του άλλου. Γι΄ αυτό, το Ιατρικό Κέντρο του Λίβινγκστον έχει κάνει υποχρεωτική τη μελέτη της λογοτεχνίας για τους φοιτητές του, όπως και το Πανεπιστήμιο Βάντερμπιλτ για τους επίδοξους χειρουργούς του και το Πανεπιστήμιο Κολούμπια για τους μελλοντικούς γυναικολόγους του. Το ζήτημα…
… είναι ζωής και θανάτου. Και όχι μόνο για τον οργανισμό του ασθενούς. Άλλωστε τι είναι το δημόσιο; Ένας τεράστιος οργανισμός, που τόσο περισσότερο ασθενεί όσο περισσότερο απαίδευτοι είναι εκείνοι που αναλαμβάνουν να τον θεραπεύσουν. Τι ελπίδα έχουν όμως αυτοί, όταν εκείνοι που αποφασίζουν τους ισοπεδώνουν προς τα κάτω;