ΔΡΟΜΟΙ

Οι αγκαλιές…
… και τα φιλιά του Μεντβέντεφ με τον Τσάβες και τον Λούλα ξενίζουν πολλούς. Όπως άλλωστε και τα γυμνάσια των στόλων της Βενεζουέλας και της Ρωσίας στα νερά της Καραϊβικής. Όμως, όλα αυτά δεν ήρθαν σαν κεραυνός εν αιθρία. Εκφράζουν τη βούληση των χωρών της περιοχής να απεξαρτηθούν από την αμερικανική επιρροή.

Σε συζήτηση…
… που είχε γίνει πριν από μερικά χρόνια σε αμερικανικό πανεπιστήμιο, ο Βραζιλιάνος υπουργός Παιδείας Κρίστοβαμ Μπουάρκε είχε ρωτήθηκε ποια είναι η γνώμη του για την ιδέα που είχαν ρίξει τότε οι Αμερικανοί να διεθνοποιηθεί η Αμαζονία. Μάλιστα, ο φοιτητής που τον είχε ρωτήσει, είχε διευκρινίσει πως δεν ζητούσε τη γνώμη του ως υπουργού της Βραζιλίας αλλά ως ενός ηθικού ανθρώπου. Να ποια ήταν η απάντηση του Βραζιλιάνου, όπως αυτή δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Μπραζίλιανιστ»: «Αν είναι…
… σωστό από ηθικής πλευράς να διεθνοποιήσουμε την Αμαζονία, τότε οφείλουμε να διεθνοποιήσουμε και τα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου. Γιατί το πετρέλαιο είναι το ίδιο σημαντικό για την ανθρωπότητα, όσο είναι σημαντική και η Αμαζονία. Παρ΄ όλα αυτά, οι αφέντες του πετρελαίου αυξάνουν ή μειώνουν κατά βούληση την ποσότητα και την τιμή του. Οφείλουμε επίσης να διεθνοποιήσουμε τα χρηματοπιστωτικά κεφάλαια των πλούσιων χωρών. Γιατί όπως είναι ολέθριο να καίμε την Αμαζονία, που είναι μια παρακαταθήκη για την ανθρωπότητα, είναι το ίδιο ολέθριο να καίμε τους ανθρώπους με την ανεργία που προκαλούν οι αυθαίρετες αποφάσεις των παγκόσμιων κερδοσκόπων. Αν οι ΗΠΑ θέλουν να διεθνοποιήσουν την Αμαζονία επειδή θεωρούν επικίνδυνο να παραμένει στα χέρια των Βραζιλιάνων, τότε ας διεθνοποιήσουμε και το αμερικανικό πυρηνικό οπλοστάσιο που είναι χίλιες φορές πιο επικίνδυνο από τις φωτιές που καίνε τα δάση της Αμαζονίας. Οι αμερικανικές ηγεσίες ζητούν να διεθνοποιηθεί ο δασικός πλούτος του κόσμου, με αντάλλαγμα την παραγραφή του χρέους των φτωχών χωρών. Ας ξεκινήσουμε καλύτερα διαθέτοντας αυτά τα χρήματα για να μπορούν τα παιδιά όλου του κόσμου να έχουν ένα πιάτο φαΐ και να πηγαίνουν στο σχολείο. Ας διεθνοποιήσουμε τα παιδιά, στον τόπο όπου γεννιούνται, σαν να είναι αυτά μια κληρονομιά που αξίζει τη φροντίδα όλου του κόσμου, περισσότερο ακόμη και από την Αμαζονία. Όταν τα αφεντικά του κόσμου θα μεταχειρίζονται τα φτωχά παιδιά του σαν να είναι μια παγκόσμια κληρονομιά, τότε δεν θα χρειάζεται πια να πιάνουν δουλειά και να παρατάνε το σχολείο. Από ηθικής πλευράς θα υποστήριζα τη διεθνοποίηση όλου του κόσμου. Όμως, για όσο ακόμη αυτός ο κόσμος θα με αντιμετωπίζει ως έναν Βραζιλιάνο, θα αγωνίζομαι ώστε η Αμαζονία να παραμείνει δική μας. Και μόνο δική μας!». Αν οι κεντρώοι…
… πολιτικοί της Λατινικής Αμερικής, όπως ο Μπουάρκε, έχουν τέτοιες απόψεις, δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε σήμερα γιατί οι πιο ριζοσπαστικές ηγεσίες της ηπείρου αλλάζουν τόσο εντυπωσιακά τον συσχετισμό δυνάμεων στην περιοχή. Μπροστά σε τέτοιους κεντρώους του Νέου Κόσμου, τύφλα να έχουν κάτι «αριστεροί» του Παλιού.