[ Δρόμοι ]

Μας την είπαν…
… πάλι. «Κακά παιδιά, δεν βάζετε μυαλό. Φορτώνετε τις επόμενες γενεές με ένα αβάσταχτο χρέος». Είναι όμως πράγματι το δημόσιο χρέος τόσο κακό που, όπως έγραφε στην «Κόλαση» ο Δάντης, όποιος μπαίνει εκεί, πρέπει να αφήνει πίσω του κάθε σκέψη για επιστροφή; Μπροστά στη σπουδή τους να φορτώσουν στις πλάτες των αιώνιων βαστάζων τα βάρη της οικονομικής κρίσης, θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε ακόμη και τα βασικά: πως από την πρώτη κιόλας βιομηχανική επανάσταση, ο δανεισμός ήταν πάντα το θεμέλιο της ανάπτυξης. Δεν είναι κακό να χρεώνεται ένα κράτος, φτάνει να ξέρει να ξοδεύει τα χρήματα σωστά. Κάτι τέτοια…
… σκεφτόταν ο Γάλλος Κλοντ Ροσέ, καθηγητής της Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Πολ Σεζάν, στην Αιξαν-Προβάνς, εξοργισμένος από τους περισπούδαστους αναλυτές που λένε πως κάθε μωρό που γεννιέται στη Γαλλία βρίσκει κάτω από το μαξιλαράκι της κούνιας του ένα χρέος 20.000 ευρώ, το οποίο του έχουν φορτώσει οι γονείς του. Κι έγραψε στο περιοδικό «Αγορά»: «Ναι, η Γαλλία χρωστάει, αλλά δεν είναι η μοναδική. Το δημόσιο χρέος της Γερμανίας, του Βελγίου, της Ιταλίας (106% του ΑΕΠ) είναι πολύ μεγαλύτερο. Για να μην πούμε για την Ιαπωνία, που με χρέος στο 160%, εξακολουθεί να βρίσκει χωρίς κανένα πρόβλημα δανειστές. Στον εικοστό αιώνα, μόνο δύο κράτη είχαν βάλει στόχο τους να μειώσουν το δημόσιο χρέος τους στο μηδέν: η δικτατορία του Τρουχίλο στη Δομηνικανή Δημοκρατία και η δικτατορία του Τσαουσέσκου στη Ρουμανία». Αυτοί που μας τραβούν το αυτί από τις Βρυξέλλες μπορεί κάθε τόσο να μας ζητούν να κάνουμε «οικονομίες» περιορίζοντας τον δημόσιο τομέα, αλλά δεν μπορούν να περιορίσουν την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα λέει πως ένας Αμερικανός πολίτης ξοδεύει το 65% της αγοραστικής του δύναμης για να αγοράζει δημόσιες υπηρεσίες (εκπαίδευση, υγεία, μεταφορές), για τις οποίες ένας Σουηδός πολίτης δεν ξοδεύει παραπάνω από 11%. Το υπόλοιπο πηγαίνει σε παραγωγικές δραστηριότητες και στην κατανάλωση, δηλαδή στη δημιουργία εθνικού εισοδήματος.

Τα μωρά…
… τέτοιες ψευτοοικονομίες τις γράφουν στις πιπίλες τους. Δεν τα αφορούν. Εκείνα που τα αφορούν είναι αν η χώρα τους επενδύει στο μέλλον τους, αν στοχεύει σε μια στρατηγική ανάπτυξης, αν διαθέτει οικογενειακή πολιτική (χωρίς την οποία δεν θα είχαν καν γεννηθεί), αν έχει εκπαιδευτική πολιτική, αν δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας, αν παρέχει υγεία, αν εξασφαλίζει αξιοπρεπείς συντάξεις. Δεν τα αφορά ούτε το χρέος. Τα αφορά όμως το άρθρο 104 της Συνθήκης του Μάαστριχτ που απαγορεύει στα κράτη να δανείζονται από τις κεντρικές τους τράπεζες (από όπου κάποτε δανείζονταν άτοκα) και τους επιτρέπει να δανείζονται μόνο από ιδιώτες τραπεζίτες (με υπέρογκους τόκους). Στις φυλακές,…
… ακόμη και σε αυτές, οι κλειδοκράτορες ξεκλειδώνουν τα κελιά όταν το ίδρυμα πάρει φωτιά. Όμως οι υπάλληλοι των τραπεζιτών που έχουν εγκατασταθεί στις Βρυξέλλες σφίγγουν ολοένα και περισσότερο τα δεσμά, ενώ γύρω τους καίγεται ο κόσμος.