[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Η κρυφή γοητεία του… άβατου

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ πολύς καιρός. Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ήταν ένας κρατούμενος των Φυλακών Κορυδαλλού. Η φωνή του πρόδιδε συγκρότηση σκέψης και ποιότητα χαρακτήρα. Ήθος και απελπισία. Τα παράπονα ποταμός. Ο φόβος ανεξέλεγκτος. Η ανωνυμία προϋπόθεση για τη συζήτηση. Γιατί; Γιατί δεν απευθύνεστε αρμοδίως; Η ερώτηση αποδείχθηκε αφελής. «Αν μάθουν ποιοι είμαστε, αν μάθουν ότι καταγγέλλουμε όσα συμβαίνουν εδώ μέσα, θα μας κάνουν τον βίο αβίωτο. Βοηθήστε μας. Κάντε κάτι…». Δεν κάναμε τίποτε. Αποφάσισαν να προσπαθήσουν μόνοι τους. Επιλέγοντας τον δρόμο του διαλόγου και όχι του ωμού εκβιασμού.

Σιωπηλά, με αποχή από το συσσίτιο ή και απεργία πείνας, με αξιοπρέπεια τόση που σπανίως συναντάται στους… απ΄ έξω, διεκδίκησαν το αυτονόητο. Ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης. Μας υπενθύμισαν ότι είναι άνθρωποι που, λόγω μιας κακής συγκυρίας οι περισσότεροι, βρέθηκαν πίσω από τα κάγκελα. Δεν υπάρχει κάτι χειρότερο. Οι σκληροί, οι πραγματικοί εγκληματίες που συνήθως αναλαμβάνουν την αρχηγία στις εξεγέρσεις, ως πλέον εξοικειωμένοι και εμπειρότεροι, δεν είχαν ρόλο σ΄ αυτό τον αγώνα. Υποτάχθηκαν στη λογική των πολιτισμένων διαπραγματεύσεων. Και τελικά κέρδισαν όλοι. Πέτυχαν μια γενναία αποσυμφόρηση των φυλακών, δώρο για όσους αποφυλακίζονται, αλλά και για εκείνους που παραμένουν εντός. Κυρίως όμως κατόρθωσαν να σπάσουν το άβατο των σωφρονιστικών καταστημάτων.

Εφεξής δεν θα νιώθουν μόνοι. Και δεν θα είναι. Ο Συνήγορος του Πολίτη, οι αρχηγοί των κομμάτων και η διακομματική επιτροπή θα επισκέπτονται όποτε θελήσουν τις φυλακές, θα παρακολουθούν την κατάσταση από μέσα, θα γίνουν ο φόβος και ο τρόμος του συστήματος εξουσίας που δρα ανενόχλητο. Ο κ. Χατζηγάκης κάτι ξέρει… Όταν επιτραπεί η πρόσβαση και στους κατά τόπους Δικηγορικούς Συλλόγους, οι οποίοι θα είναι πιο ευέλικτοι από τους άλλους φορείς, ο σωφρονισμός θα πάψει να είναι συνώνυμος με τον κολασμό.

Ο εγκλεισμός αναμφισβήτητα ισοδυναμεί με τιμωρία. Που αξίζει ασφαλώς σε κάποιους εγκληματίες. Έχει όμως παράλληλα και έναν άλλο σκοπό. Την επανένταξη των παραστρατημένων στο κοινωνικό σύνολο, κατά τι βελτιωμένων και όχι χειρότερων. Με δραστικά μέτρα και ανθρωπιά. Παρακαταθήκη στον πολιτισμό, υποχρέωση έναντι του πολίτη. Το δεύτερο βήμα ας μη μείνει μετέωρο…