Ματιές Το Άλσος Παγκρατίου

O δήμαρχος Νικήτας Κακλαμάνης είναι φίλος μου. Τον αναζήτησα στο τηλέφωνο, αλλά δεν μπόρεσα να τον πετύχω. Του άφησα μήνυμα, αλλά δεν μού απάντησε. Αναγκάζομαι, λοιπόν, να χρησιμοποιήσω τις «Ματιές», για να του υπογραμμίσω ότι πολλοί Παγκρατιώτες, μεμονωμένα άτομα ή μέλη συλλόγων, βρίσκονται σε αναβρασμό εξαιτίας των σχεδίων του Δήμου για το Άλσος της περιοχής και περιμένουν, έστω και την τελευταία στιγμή, «να κάνει κάτι», ώστε το αγαπημένο τους πάρκο να διατηρήσει τη μορφή και τον χαρακτήρα που έχει σήμερα.

Παίρνω στην τύχη μια επιστολή που έλαβα προχθές. Την υπογράφει η κ. Έφη Παπαχρυσάνθου, τηλ. 6938 091 776. Αφού μού λέει ότι το Άλσος έχει ζωή 106 ετών, παραθέτει νόμους και διατάγματα, προσθέτει: «Πολλές φορές κατά τη δεκαετία του ΄80 δοκίμασαν οι εκάστοτε δήμαρχοι να παρανομήσουν, μια και το άλσος αυτό των 25 στρεμμάτων είναι “φιλέτο” και προσελκύει όλους τους επιχειρηματίες καφετεριών και εστιατορίων. Η αντίσταση των πολιτών όμως τους ανέκοψε.

Έτσι και το 2007 ο δήμαρχος επανήλθε στην προεκλογική του ανακοίνωση, λέγοντας ότι θα εγκαθιστούσε θερινό μόνιμο θέατρο και καφετέρια μέσα στο Άλσος. Από τον Μάρτιο του 2007 άρχισε ο αγώνας των περιοίκων, έχει γίνει ευρεία συζήτηση και πληροφόρηση για το τι σημαίνει πράσινο σε μια πόλη σαν την Αθήνα και έχει δημιουργηθεί ένα πλατύ κίνημα πολιτών ενάντια σε αυτό το αποτρόπαιο σχέδιο».

Ποιο είναι αυτό το σχέδιο; «Το δημοτικό συμβούλιο ενέκρινε στις 9/6/08 την τροποποίηση του ρυμοτομικού σχεδίου Αθήνας στο Άλσος Παγκρατίου, με καθορισμό χώρου υπαίθριου θεάτρου- κινηματογράφου, αναδιάταξη των οικοδομήσιμων χώρων και καθορισμό περιγραμμάτων για χώρους υποστήριξης του υπαίθριου θεάτρουκινηματογράφου (σκηνή, οθόνη, καμαρίνια, κονσόλα), αναψυκτήριο (καφετέρια, καφενείο, κυλικείο, σνακ μπαρ) και χώρους υγιεινής».

Η επιστολή καταλήγει έτσι:

«Αναφέρεται ως επιχείρημα η “αναβίωση” του “Ελευθέρου Θεάτρου”, που μεταπολιτευτικά υπήρξε πράγματι χώρος έκφρασης του καταπιεσμένου δημοκρατικού φρονήματος των πολιτών, όμως σήμερα, οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές. Δίπλα στο Παγκράτι υπάρχουν τα υπαίθρια θέατρα Βύρωνα και Υμηττού, η γειτονιά μας δε, ασφυκτιά από εκατοντάδες καφετέριες που κυριολεκτικά μας πνίγουν. Αντίθετα το Άλσος, παρά την εγκατάλειψή του, την παιδική χαρά με τις σπασμένες κούνιες και τραμπάλες, που ουδείς ευαισθητοποιείται να αντικαταστήσει, την περιορισμένη έως ανύπαρκτη φροντίδα καθαριότητας, αποτελεί μια όαση, έναν πνεύμονα πρασίνου, όπου οι πολίτες του πυκνοκατοικημένου και τσιμεντοπνιγμένου Παγκρατίου μπορούν να απολαμβάνουν έναν ανθρώπινο περίπατο, χωρίς να υποχρεώνονται οι οικονομικά ασθενέστεροι να πληρώνουν υποχρεωτικά σε καφενεία και καφετέριες. Οι κάτοικοι, ζώντας σε μιαν απάνθρωπη πόλη και ανήκοντας κατά πλειοψηφία σε στρώματα χαμηλού εισοδήματος (πολλοί συνταξιούχοι) είναι αναστατωμένοι, γιατί τους αφαιρείται το τελευταίο κομματάκι ελευθέρου πράσινου χώρου, όπου κατέφευγαν, αυτοί και τα παιδιά τους, χωρίς να χρειάζεται να πληρώνουν. Γνωρίζουμε ότι τα δημοτικά καφενεία με διατίμηση δεν βγαίνουν οικονομικά, δεδομένου του ψηλού ενοικίου που αναγκάζονται να καταβάλουν στο δήμο. Έτσι τα κλείνουν και τα εγκαταλείπουν. Άλλωστε οι κάτοικοι στηρίζονται στην ισχύουσα νομοθεσία που είναι άτεγκτη στην προστασία της βλάστησης. Ζητούν να αναμορφωθεί η Παιδική Χαρά, που έχει εγκαταλειφθεί από χρόνια, χωρίς παιχνίδια, ζητούν την αναδάσωση (τα τελευταία 20 χρόνια έχουν πέσει περίπου 60 δέντρα από φυσικούς λόγους) και έναν καλύτερο φωτισμό, φύλαξη και αστυνόμευση. Το Άλσος αποτελεί μικρό οικοσύστημα που χρειάζεται σεβασμό και ησυχία για να διατηρηθεί. Βοηθήστε μας να σώσουμε για τα παιδιά μας αυτόν τον τελευταίο χώρο πρασίνου που τόσο έχει ανάγκη η πόλη μας».