[ Δρόμοι ]

Οι Βρυξέλλες…
…εντείνουν τις πιέσεις για την πλήρη απελευθέρωση των ιατρικών επαγγελμάτων. Ήδη έβαλαν χέρι στους μικροβιολόγους της Γαλλίας, επειδή η εθνική νομοθεσία περιορίζει στο 25% τη συμμετοχή επενδυτών στα μικροβιολογικά εργαστήρια. Δεν θα αργήσει να έρθει η σειρά των φαρμακοποιών, των οδοντιάτρων και άλλων γιατρών που τώρα συντάσσονται στο πλευρό των μικροβιολόγων. Γιατί ξέρουν καλά πως με την εφαρμογή του άρθρου 43 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για την πλήρη απελευθέρωση της «αγοράς της υγείας», θα ανοίξει ο δρόμος για την εισβολή πολυεθνικών καρτέλ που θα καθορίζουν μονοπωλιακά και τις τιμές και τους όρους παροχής των ιατρικών υπηρεσιών.

Στην πρώτη…
…απόπειρα για τη δημιουργία ενός δημόσιου συστήματος υγείας στη Δυτική Ευρώπη, οι γιατροί είχαν αντισταθεί λυσσαλέα. Ήταν πριν από 60 χρόνια, όταν ο υπουργός Υγείας των Εργατικών Νάι Μπίβαν υλοποιούσε το σοσιαλιστικό όνειρό του στη Βρετανία, ένα εθνικό σύστημα υγείας. Στην αρχή, μόλις το 10% των γιατρών έδειξαν διατεθειμένοι να ενταχθούν σε αυτό. Όταν όμως ο υπουργός αύξησε την αμοιβή τους, το 90% των γιατρών εντάχθηκε στο σύστημα. Ο Μπίβαν είχε καταλάβει εγκαίρως ότι χωρίς καλοπληρωμένους γιατρούς, το σύστημα δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Το πρώτο πρωί της λειτουργίας του εθνικού συστήματος υγείας, μισό εκατομμύριο Βρετανοί συνέρρευσαν στα νοσοκομεία της χώρας, αναζητώντας τις δωρεάν ιατρικές υπηρεσίες που μέχρι και την προηγούμενη μέρα τις πλήρωναν από την τσέπη τους, σε μια χώρα όπου θέριζαν η πνευμονία, η μηνιγγίτιδα, η φυματίωση, η πολιομυελίτιδα και η παιδική θνησιμότητα έφτανε στο 20%. Το βρετανικό ΕΣΥ αποτέλεσε το πρότυπο για παρόμοιες απόπειρες σε πολλές άλλες χώρες. Υπονομεύτηκε από τις μεταρρυθμίσεις της Θάτσερ και του Μπλερ, αλλά αντέχει ακόμη στις επιθέσεις που δέχεται από τους εμπόρους της υγείας. Ήδη από τη γέννησή του είχε προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις από εκείνους που θεωρούσαν αδιανόητες τέτοιες παροχές για την εργατική τάξη.

Ο αρχηγός…
…της συντηρητικής αντιπολίτευσης Ουίνστον Τσώρτσιλ ήταν ένας από τους σφοδρότερους αντιπάλους του. Το μίσος με το οποίο απευθύνθηκε στον Μπίβαν στη Βουλή των Κοινοτήτων, το 1948, δείχνει πόσο η υγεία- όπως και τόσα άλλα πράγματα- είναι μια υπόθεση ταξική. «Αυτόν δεν πρέπει να τον λέμε υπουργό Υγείας, αλλά υπουργό Αρρώστιας και μάλιστα εξαιρετικά μεταδοτικής», είχε πει ο Τσώρτσιλ. «Και ο καταλληλότερος τρόπος για να εγκαινιάσουμε το εθνικό σύστημα υγείας είναι να γίνει αυτός ένας από τους πρώτους ασθενείς του, ένα άτομο που προφανώς χρήζει ψυχιατρικής φροντίδας». Οι γιατροί…
…εξακολουθούν σήμερα να αντιμετωπίζουν με επιφύλαξη- κάποιοι ίσως και με μίσος- τα δημόσια συστήματα υγείας. Προσδοκούν μια πιο προσοδοφόρο καριέρα έξω από αυτά. Όμως, πόσο θα αντέξουν, όταν εισβάλουν τα καρτέλ στην υγεία; Για πόσο θα παραμείνουν ανίσχυροι μπροστά στον νόμο του ισχυρότερου; Όσο για τους ασθενείς, το πολύ πολύ που έχουν να περιμένουν από την «αγορά της υγείας» είναι δυο καρκίνους στην τιμή του ενός.