«Δεν είχα ούτε γάλα για το παιδί»

«Μας έλειπαν βασικά είδη στο σπίτι. Γάλα για το παιδί μου που είναι πέντε χρόνων. Απορρυπαντικό για τα ρούχα μας. Με τα 350 ευρώ αναπηρική σύνταξη που παίρνω, αν δεν υπήρχε το κοινωνικό παντοπωλείο και η αδελφή μου να μας βοηθάει, δεν θα μπορούσα να ζήσω την οικογένειά μου».

Η κ. Αγγελική Δουρούμη είναι μητέρα δύο παιδιών και βρίσκεται σε διάσταση με τον σύζυγό της. Το μοναδικό της εισόδημα είναι η αναπηρική σύνταξη που παίρνει από το ΙΚΑ. Με αυτά τα δεδομένα αισθάνεται τυχερή που βρίσκεται ανάμεσα στους 200 δικαιούχους οι οποίοι κάθε Τρίτη και Πέμπτη, για έξι μήνες, έχουν τη δυνατότητα να προμηθεύονται δωρεάν προϊόντα (αξίας 200 ευρώ τον μήνα) από το κοινωνικό παντοπωλείο του Δήμου Αθηναίων

Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΓΙΓΑΝΤΩΝΕΤΑΙ

Μέρα με τη μέρα αυτοί που ζητούν μια μικρή βοήθεια, να πάρουν τρόφιμα δωρεάν, γίνονται όλο και περισσότεροι

και της Carrefour Μαρινόπουλος στην οδό Σοφοκλέους.

Ωστόσο, όπως διαπιστώνουν καθημερινά οι εργαζόμενοι στο κοινωνικό παντοπωλείο- που κλείνει σύντομα έναν χρόνο λειτουργίας- αλλά και οι υπηρεσίες του δήμου, αυξάνονται διαρκώς οι άνθρωποι που ζητούν να πάρουν τα δελτία αγοράς τροφίμων, αφού το εισόδημά τους είτε είναι ανύπαρκτο είτε στηρίζεται σε προνοιακά επιδόματα και συντάξεις. Ωστόσο ανά εξάμηνο στο πρόγραμμα μπορούν να εντάσσονται μόνο διακόσιες οικογένειες. Την ίδια στιγμή οι αιτήσεις έχουν ξεπεράσει στον Δήμο Αθηναίων τις 3.250. «Έρχονται συνέχεια άνθρωποι που ζητούν να πάρουν κάτι δωρεάν, αλλά δυστυχώς πρέπει πρώτα να περάσουν από τις υπηρεσίες του δήμου», σημειώνει ο διευθυντής του καταστήματος κ. Παναγιώτης Λεντάρης και συμπληρώνει: «Η φτώχεια γιγαντώνεται και ειδικά τους τελευταίους μήνες τα αποτελέσματά της φαίνονται στο παντοπωλείο. Παρατηρώ ότι μέρα με τη μέρα αυτοί που ζητούν μια μικρή βοήθεια, να πάρουν τρόφιμα δωρεάν, γίνονται όλο και περισσότεροι».

Ανησυχούν για το μέλλον
Όμως πολλοί από τους δικαιούχους του κοινωνικού παντοπωλείου δεν κρύβουν την ανησυχία τους για το μέλλον. «Αν δεν είχα βρει το παντοπωλείο δεν θα μπορούσα να ζήσω. Δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι ότι οι έξι μήνες περνούν γρήγορα και μετά δεν θα ξέρω τι να κάνω. Τι θα φάω; Πώς θα τα καταφέρω; Ας με ακούσουν οι υπεύ θυνοι. Τους παρακαλώ να μη μου κόψουν την αίτηση», σημειώνει η 84χρονη Κατερίνα Ανδρέου. Από τη σύνταξη των 550 ευρώ που παίρνει κάθε μήνα, «τα 300 πηγαίνουν στο νοίκι και αν βγάλουμε τους λογαριασμούς τότε δεν μένει τίποτα». Αντίστοιχη κατάσταση ζει και η κ. Ελένη Καλάβρια. Τα 500 ευρώ της αναπηρικής σύνταξης του συζύγου της, όπως δηλώνει, είναι πολύ λίγα. «Εγώ δεν μπορώ να εργαστώ καθώς ο άντρας μου είναι ακρωτηριασμένος. Ο γιος μου τελείωσε τη στρατιωτική του θητεία πριν από λίγους μήνες και δεν έχει βρει ακόμα δουλειά. Πραγματικά δεν ξέρω πώς θα τα καταφέρναμε χωρίς αυτή τη βοήθεια. Τι θα κάνω σε ένα μήνα που δεν θα είμαι ανάμεσα στα 200 άτομα, δεν θέλω να το σκέφτομαι».

Βοήθεια που δεν είναι παρά ένα πιάτο φαγητό στα συσσίτια του Δήμου Αθηναίων, όμως ζητούν ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι- κατά κύριο λόγο άστεγοι που πληθαίνουν στους δρόμους της πόλης.

Τα Χριστούγεννα και στον Πειραιά
Το δεύτερο κοινωνικό παντοπωλείο αναμένεται να λειτουργήσει γύρω στα Χριστούγεννα στην οδό Φίλωνος, στον Πειραιά. «Άρχισε η συλλογή και η αξιολόγηση των πρώτων αιτήσεων. Μέσα σε τρεις ημέρες έχουμε δεχθεί περισσότερα από 100 τηλεφωνήματα ανθρώπων που ενδιαφέρονται για το κοινωνικό παντοπωλείο του δήμου και θέλουν να μάθουν τι δικαιολογητικά πρέπει να προσκομίσουν», σημειώνει η κ. Νίτσα Βλασσοπούλου, αντιδήμαρχος Κοινωνικής Αλληλεγγύης του Δήμου Πειραιά. Η κ. Βλασσοπούλου υπολογίζει πως μέχρι την τελική αξιολόγηση των αιτήσεων, οι πολίτες που θα απευθυνθούν στις αρχές του δήμου θα ξεπεράσουν τους 1.500. «Πολιτισμός είναι να αντιμετωπίσουμε τη φτώχεια, δυστυχώς όμως δεν θα μπορέσουμε να εξυπηρετήσουμε όσους έχουν ανάγκη. Με την απομάκρυνση μεγάλων επιχειρήσεων αυξήθηκαν και οι φτωχοί στον Πειραιά. Τους βλέπουμε καθημερινά και είναι χρέος μας να τους βοηθήσουμε», καταλήγει η κ. Βλασσοπούλου.


«Τρέχουμε σαν τα σκυλιά για ένα πιάτο φαΐ»

ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ Σίτισης Αστέγων στην οδό Σοφοκλέους συνωστίζονται κάθε πρωί και απόγευμα εκατοντάδες άνθρωποι για ένα πιάτο φαγητό. Μάλιστα, πριν ανοίξουν οι πύλες του ιδρύματος, δεκάδες είναι αυτοί που σκαρφαλώνουν στα κάγκελα για να βρεθούν μπροστά στην ουρά, με κίνδυνο ακόμα και να τραυματιστούν: φοβούνται, μήπως τελειώσουν οι μερίδες. Ηλικιωμένοι, μητέρες με παιδιά στην αγκαλιά, δεκάδες νεαροί τοξικομανείς- Έλληνες και αλλοδαποί-, είναι όσοι προσπαθούν να ζήσουν με τη βοήθεια του δήμου.

«Διαπιστώνουμε ότι η κατάσταση τον τελευταίο καιρό έχει γίνει πιο πιεστική για ανθρώπους που έχουν ανάγκη, ειδικότερα για τα χαμηλά οικονομικά στρώματα. Χαρακτηριστικά, στα συσσίτια του δήμου ενώ πριν από έξι μήνες σιτίζονταν 1.200 άτομα, σήμερα ο αριθμός τους ξεπερνά τα 1.500. Είναι πολύ μεγάλη αύξηση για τόσο μικρό χρονικό διάστημα», δηλώνει στα «ΝΕΑ» ο κ. Λευτέρης Σκιαδάς, αντιδήμαρχος Κοινωνικής Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων και συμπληρώνει: «Αυτό όμως που είναι πραγματικά ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι αυξάνεται ο αριθμός των ανθρώπων που βρίσκονται μεταξύ 18 και 35 και έχουν ανάγκη δωρεάν σίτισης». «Τρέχουμε σαν τα σκυλιά για ένα πιάτο φαΐ. Είναι ζήτημα χρόνου κάποιος να σκοτωθεί», λέει στα «ΝΕΑ» ο 57χρονος κ. Τάσος Μπακούμης, που είναι άνεργος και κοιμάται σε μια αποθήκη που του έχει παραχωρήσει ένας γνωστός του. Όπως υποστηρίζει ο κ. Μπακούμης, χωρίς τα συσσίτια του δήμου τα τελευταία τέσσερα χρόνια δεν θα μπορούσε να επιβιώσει. «Τι άλλο να κάνουμε; Πολλοί από όσους βρίσκονται εδώ θα αναγκάζονταν να κλέψουν», λέει.