«Ζούμε μέσα από το Ίντερνετ»

«Το Διαδίκτυο είναι για μας ένα παράθυρο στον κόσμο. Ζούμε τους περισσότερους μήνες απομονωμένοι στα 500 μέτρα ύψος. Ειδικά τον χειμώνα, για μας το Ιnternet είναι η μόνη καθημερινή ψυχαγωγία».
Περισσότεροι από εξήντα νέοι άνθρωποι μέχρι 35 χρόνων από την ορεινή Οργάνη του Νομού Ροδόπης, εδώ και λίγους μήνες, σερφάρουν και τους έχει γίνει καθημερινή συνήθεια. Είναι η πρώτη φορά που έχουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν και να ανταλλάξουν τις εμπειρίες και τα βιώματά τους με συνομηλίκους τους απ΄ όλο τον κόσμο.

Ο 33χρονος Ισμαήλ Τασκίν μαζί με τον αδελφό του ήταν εκείνοι που είχαν το επιχειρηματικό δαιμόνιο να σκεφθούν και να υλοποιήσουν την ιδέα της δημιουργίας ενός Ιnternet cafe στην Οργάνη.

ΔΕΝ ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΔΙΚΤΥΟ

Τόσο ο ΟΤΕ όσο και οι ιδιωτικές εταιρείες αρνούνται να εντάξουν την ορεινή Ροδόπη στο δίκτυό τους, γιατί δεν τους… συμφέρει

Στη συντριπτική τους πλειονότητα οι περίπου εξακόσιοι κάτοικοι του ορεινού χωριού είναι μουσουλμάνοι, πομακικής καταγωγής.

«Βλέπαμε τους φίλους μας να μαραζώνουν κάθε φορά που πλησίαζε ο χειμώνας. Εδώ, τα πράγματα είναι δύσκολα τον χειμώνα και τα χιόνια μπορεί να μας κρατήσουν στο χωριό για εβδομάδες. Από τη στιγμή που αποφασίσαμε να ζήσουμε εδώ, έπρεπε να ξεφύγουμε από το παραδοσιακό καφενείο όπου μαζεύονται μόνο οι μεγάλοι και να φτιάξουμε το δικό μας στέκι. Έναν χώρο που θα μπορούμε να συζητάμε, να εκφραζόμαστε πιο ελεύθερα και βέβαια να είναι μοντέρνος και ενταγμένος στο πνεύμα των νέων τεχνολογιών. Έτσι γεννήθηκε η ιδέα και την υλοποιήσαμε με δικά μας έξοδα, χωρίς να επιχορηγηθούμε ή να δανειστούμε από κανέναν», επισημαίνει ο Ισμαήλ Τασκίν με φανερή ικανοποίηση.

Η εικόνα της ικανοποίησης όμως, σκιάζεται από την άρνηση τόσο του ΟΤΕ όσο και ιδιωτικών εταιρειών να εντάξουν και την ορεινή Ροδόπη στο δίκτυό τους, ώστε οι κάτοικοι της περιοχής να μπορούν να έχουν ενσύρματες συνδέσεις για γρήγορη πρόσβαση στο Διαδίκτυο. Οι αιτήσεις υποβλήθηκαν εδώ και έναν χρόνο, αλλά όλες οι απαντήσεις ήταν αρνητικές με μόνιμη δικαιολογία το μεγάλο κόστος της σύνδεσης, καθώς οι χρήστες στην περιοχή είναι λίγοι.

Ο 20χρονος Τζαφέρ Χασάν που μένει στην Οργάνη και ασχολείται με την καλλιέργεια του καπνού- τη μοναδική επαγγελματική διέξοδο των ανθρώπων εκεί- είναι κατηγορηματικός: «Μέχρι να φύγω για τα καράβια, γιατί μεγάλα όνειρα και απαιτήσεις δεν μπορούμε να έχουμε εδώ πάνω που ζούμε, θα ήθελα τουλάχιστον να αξιοποιήσουμε τη δυνατότητα που μας παρέχουν οι νέες τεχνολογίες και να αποκτήσουμε και εμείς, όπως όλη η υπόλοιπη Ελλάδα γρήγορο και φθηνό Ιnternet. Αλλιώς, αναγκαζόμαστε να πληρώνουμε πολύ περισσότερο για κάθε ώρα που το χρησιμοποιούμε και ο χρόνος μας εξαντλείται πολύ γρήγορα, γιατί η δορυφορική σύνδεση που διαθέτουμε είναι εξαιρετικά αργή», λέει.


«Δικαιούμαστε ίσες ευκαιρίες»

ΣΤΗΝ ΟΡΓΑΝΗ λειτουργεί γυμνάσιο και οικοτροφείο με 70 μαθητές. Πολλοί από αυτούς προέρχονται από γειτονικούς οικισμούς και ζουν όλη την εβδομάδα στο κεφαλοχώρι.

Πλέον, περνούν τις ελεύθερες ώρες τους μπροστά στον υπολογιστή τόσο για ψυχαγωγία αλλά και για να αναζητήσουν πληροφορίες για τις εργασίες και τα μαθήματά τους.

«Έρχονται και κορίτσια εδώ. Δεν υπάρχει ανδρικό άβατο. Εκλείπουν σταδιακά τα στεγανά για τα νέα κορίτσια στην ορεινή Θράκη και αυτό είναι πολύ σημαντικό», αναφέρουν οι νέοι που βρίσκονται στην καφετέρια. «Για μένα το Ιnternet cafe δεν είναι απλά ένα επιχειρηματικό βήμα. Μοιάζει πιο πολύ με κοινωνική προσφορά στη γενιά μου, στα αγόρια και τα κορίτσια της Οργάνης που δικαιούνται να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες στη ζωή αλλά και τις προσλαμβάνουσες παραστάσεις που έχουν και οι υπόλοιποι νέοι της πατρίδας μας», λέει ο Ισμαήλ Τασκίν.


Φεύγουν μετανάστες

Η ΟΡΓΑΝΗ απέχει 45 χιλιόμετρα από την Κομοτηνή και μέχρι το 1998 συνδέονταν με χωματόδρομο, με αποτέλεσμα να χρειάζονται σχεδόν δύο ώρες για να φθάσει κανείς εκεί. Σήμερα η απόσταση καλύπτεται σε 45- 50 λεπτά.

Η Κοινότητα Οργάνης συνορεύει με την ελληνοβουλγαρική μεθόριο και μάλιστα ορισμένοι οικισμοί- όπως η Κύμη- είναι χτισμένοι επάνω στην οριογραμμή των δύο κρατών. Για πολλά χρόνια βίωσε την απομόνωση και την εγκατάλειψη, καθώς έως το 1995 αποτελούσε «επιτηρούμενη ζώνη» εξαιτίας του δόγματος «τού από Βορράν κινδύνου», την εποχή του Ψυχρού Πολέμου: οι επισκέπτες έπρεπε να πάρουν άδεια από τη στρατιωτική αρχή της Ροδόπης για να πάνε στο χωριό.

Σήμερα φθίνει οικονομικά εξαιτίας της σταδιακής εξάλειψης και της οικονομικής απαξίωσης της καλλιέργειας του καπνού, η οποία αποτελεί την αποκλειστική απασχόληση των κατοίκων. Οι περισσότεροι νέοι φεύγουν μετανάστες στη Δυτική Ευρώπη ή εργάζονται στα καράβια και όσοι μένουν αποτελούν ανειδίκευτο και φθηνό εργατικό δυναμικό σε επιχειρήσεις της Κομοτηνής.