[ Δρόμοι ]

Το δώρο…
…που έκανε ο Ελβετός πρόεδρος Πασκάλ Κουσπέν στην τουρκική κυβέρνηση κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Άγκυρα άναψε τα αίματα στη συνήθως μακάρια Ελβετία. Ήταν ένα τραπέζι.

Ο καθηγητής…
…της Νομικής και πρώην πρόεδρος του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου Κλοντ Ρουιγιέ υπενθυμίζει στους αναγνώστες της ελβετικής εφημερίδας «Le Τemps» την πολεμική περιπέτεια που κατέληξε στη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1918. Εκείνο που για τους Τούρκους υπήρξε μια εθνική καταστροφή, για τους Άραβες της Εγγύς Ανατολής (μουσουλμάνους και χριστιανούς), τους Έλληνες της Μικράς Ασίας, τους Κούρδους, ακόμη και για τους Εβραίους της Παλαιστίνης, ήταν κάτι λυτρωτικό. Μόνον οι Αρμένιοι δεν υπήρχαν πια για να πανηγυρίσουν. Η Συνθήκη των Σεβρών (1920) έδωσε σε όσους από αυτούς είχαν απομείνει μετά τη γενοκτονία μία εθνική εστία Βορειοανατολικά της Ανατολίας. Επίσης έδωσε στους Κούρδους τη δική τους χώρα, το Κουρδιστάν, στο υπόλοιπο της Ανατολίας και στα Βόρεια του σημερινού Ιράκ. «Αυτή η Συνθήκη δεν επικυρώθηκε από την Τουρκία», γράφει ο Ελβετός νομικός. «Η Τουρκία αναδείχτηκε στη συνέχεια νικήτρια ενός νέου αποτρόπαιου πολέμου και συνήψε τη Συνθήκη του Καρς (1921) με τη νεαρή σοβιετική δημοκρατία και κατόπιν τη Συνθήκη της Λωζάννης (1923). Έτσι, η ελληνική μειονότητα θυσιάστηκε με μια μαζική ανταλλαγή πληθυσμών- μία συμβατική εθνική εκκαθάριση- και η μεγάλη Αρμενία και το Κουρδιστάν θάφτηκαν στα ντουλάπια της Ιστορίας». Στην επίσκεψή του στην Άγκυρα, ο Ελβετός πρόεδρος Πασκάλ Κουσπέν δώρισε στην τουρκική κυβέρνηση το τραπέζι στο οποίο υπεγράφη η Συνθήκη της Λωζάννης. «Θα ήταν απρέπεια να υπενθυμίσει στους παραλήπτες όσα προηγήθηκαν της υπογραφής της», γράφει ο Κλοντ Ρουιγιέ. «Θα ήταν όμως ενδεδειγμένο να τους είχε υπενθυμίσει το χρέος της ιστορικής μνήμης που είναι επιβεβλημένο για όλες τις δημοκρατίες».

Τα αισθήματα…
…του Κλοντ Ρουιγιέ έναντι της Τουρκίας σίγουρα δεν έχουν μείνει ανεπηρέαστα από την προσωπική περιπέτεια του γιου του. Ο Νταβίντ Ρουιγιέ, 33 ετών, εξαφανίστηκε από το σπίτι του στην Ελβετία το 2001. Πέντε χρόνια αργότερα εμφανίστηκε ανάμεσα στους Κούρδους αντάρτες (φωτ.), στα βουνά του Βόρειου Ιράκ. Στις οργίλες τουρκικές αντιδράσεις, ο πατέρας του απάντησε: «Αν ο γιος μου βρήκε το νόημα της ζωής του σε αυτό που κάνει εκεί, τότε είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο. Έστω κι αν δεν αρέσει σε κάποιους, αισθάνομαι περήφανος γι΄ αυτόν». Η ζωή του Νταβίντ Ρουιγιέ στα κουρδικά βουνά γυρίστηκε σε ντοκιμαντέρ που επρόκειτο να προβληθεί στο διεθνές Φεστιβάλ της Σιγκαπούρης. Αποκλείστηκε «επειδή δείχνει με συμπάθεια οργανώσεις που έχουν χαρακτηριστεί τρομοκρατικές από πολλές χώρες» (ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση).

Όταν το αεροπλάνο…
…του Ελβετού προέδρου πετούσε πάνω από την Τουρκία, τουρκικά αεροπλάνα βομβάρδιζαν πάλι Κούρδους στα βουνά του Βόρειου Ιράκ. Ποιος να μιλήσει πια γι΄ αυτές τις εισβολές. Ή για το χρέος της ιστορικής μνήμης. Ο κόσμος βουλιάζει διαρκώς σε νέα χρέη κι αφήνει πίσω του ανεξόφλητα τα προηγούμενα.