Υπάρχουμε – Συνυπάρχουμε

Γράμμα από τη Νέα Υόρκη
Του Γκαζμέντ Καπλάνι gazikap @gmail. com

«Αγαπητέ “Υπάρχουμε…. Συνυπάρχουμε;”. Η μεγάλη ιστορική αλλαγή συνέβη. Η λευκή Αμερική (περίπου δύο στους τρεις ψηφοφόρους του Ομπάμα ήταν λευκοί) ανέδειξε τον πρώτο της μαύρο πρόεδρο. Συνέβη, μήπως, γιατί επιτέλους μίλησε η άλλη Αμερική, εκείνη η μερίδα των πολιτών που αντιτάσσεται σε μια πολεμοχαρή εξωτερική πολιτική και μάχεται για μια πολιτική κοινωνικής δικαιοσύνης και πολιτισμικής ελευθερίας στη χώρα; Όχι, δεν συνέβη γι΄ αυτό. Η “άλλη Αμερική” δεν είχε σιγάσει ποτέ. Απλώς, επί δεκαετίες τώρα, δεν είχε δική της πολιτική αντιπροσώπευση. Το Δημοκρατικό Κόμμα, που θεωρούσε την εκλογική υποστήριξη της προοδευτικής του πτέρυγας δεδομένη για να αυξήσει τη δύναμή του, από την εποχή του Κλίντον βημάτιζε όλο και πλησιέστερα προς ένα “κέντρο”, καθώς εκείνο απομακρυνόταν προς τα δεξιά. Η μεγάλη αλλαγή συνέβη όταν οι πρόσφατες συνθήκες- η εξάντληση από έναν αδικαιολόγητο πόλεμο και η καταστροφή της προσωπικής οικονομίας- έσπρωξαν βίαια αυτό το “κέντρο” προς τη μεριά των απόψεων της “άλλης Αμερικής”.

Όπως και στις άλλες πρόσφατες εκλογές, ανάμεσα στους ιδεολογικούς πόλους- πατρίδα-Θεός-οικογένεια από τη μια, και ισότητα-ειρήνη-σώστε τον πλανήτη από την άλλη- σεμνά σεμνά ήρθε για να ψηφίσει και “η Αμερική του φόβου”. Ποια είναι αυτή; Είναι εκείνη την οποία αποτελούν όσοι το ΄68 φοβήθηκαν πως, αν η χώρα τους δεν κατατρόπωνε τους κομμουνιστές στο Βιετνάμ, θα αναγκάζονταν να τους αντιμετωπίσουν στο κατώφλι τους. Έτσι καταψήφισαν τον ΜακΓκόβερν, που υποστήριζε την αποχώρηση των στρατευμάτων. Μετά τους Δίδυμους Πύργους φοβήθηκαν τους ισλαμιστές τρομοκράτες, που τους είχαν στο στόχαστρο τάχα επειδή “μισούσαν την ελευθερία τους”. Και ψήφισαν τον Μπους με την πυγμή τού “αν δεν είστε μαζί μας είστε εναντίον μας”, για να τους προστατεύσει. Το 2008, όμως, έπρεπε να διαλέξουν ανάμεσα στον φόβο μιας οικονομικής καταστροφής που παρόμοια δεν είχαν γνωρίσει στη ζωή τους, και τον φόβο του άλλου, του μαύρου υποψηφίου που- σύμφωνα με τις ρεαλιστικές εκτιμήσεις τους (σωτήριο χαρακτηριστικό αυτής της εκλογικής μερίδας)- ήταν ο πιο ικανός για να τους οδηγήσει στη σωτηρία. Οι συνέπειες της απόφασής τους στις κάλπες θα έχουν αντίκτυπο για πολλές γενεές.

Οι ενδείξεις για τις ευεργετικές επιδράσεις της εκλογής του Ομπάμα στην κοινότητα των μαύρων και των λευκών και στις σχέσεις αναμεταξύ τους, άρχισαν να γίνονται εμφανείς την επομένη των εκλογών. Σε ένα κουρείο μαύρων (τα κουρεία στις γειτονιές των μαύρων είναι εστίες πολιτικής συζήτησης και σχολιασμού) ένας σαραντάρης αποφαίνεται: “Μετά την εκλογή του Ομπάμα δεν υπάρχουν πια δικαιολογίες για έναν μαύρο άνδρα, του τύπου “δεν είχα πατέρα κι εκεί οφείλεται η κατάντια μου”. Κι αυτός δεν μεγάλωσε με πατέρα και να που έγινε πρόεδρος!”. Και ένας άλλος, μουσικός, λέει: “Η μουσική μας θα πάρει καινούργια κατεύθυνση. Με τον Μπαράκ ως παράδειγμα, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να γράφουμε στίχους υποτιμητικούς για τις γυναίκες, στίχους επιθετικούς, κατά των πάντων…”. Ο νέος πρόεδρος, λοιπόν, φαίνεται να υψώνει τον πήχυ στην κοινότητα των μαύρων. Όπως φαίνεται να δίνει ελπίδες και στους λευκούς για κάτι το πραγματικά καινούργιο- που προσωπικά νομίζω είναι το πραγματικό αμερικανικό όνειροστα πολιτικά του τόπου. Λέει ένας επιχειρηματίας: “Με δισταγμό ψήφισα τον ΜακΚέιν. Είμαι σίγουρος όμως πως ο Ομπάμα θα φέρει καινούργιες ιδέες και θα τις υποστηρίξω. Μόνο… να μη μας φορολογήσει υπέρμετρα”. Σε ένα βαθύτερο επίπεδο, η εκλογή του Ομπάμα ίσως σηκώσει από τη μαύρη κοινότητα τη βαριά σκιά της αίσθησης της ιστορικής αδικίας και, από την άλλη, ίσως μηνύσει στους λευκούς ότι αυτό το κομμάτι της κοινωνίας τους όντως προσφέρει, δεν αποτελεί πρόβλημα. Παρακολουθώντας τον επινίκιο λόγο του Ομπάμα, διαπίστωσα και κάτι άλλο πολύ ενθαρρυντικό για εμένα: την αναβίωση της γλώσσας στην πολιτική. Άκουγα έναν πραγματικό ηγέτη να μιλάει μια γλώσσα που μετέφερε αληθινά συναισθήματα και περιέγραφε ιδέες ενός βαθιά σκεπτόμενου ανθρώπου. Εύχομαι έτσι να κυβερνήσει, για το καλό της χώρας του και του κόσμου.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία Χρήστος Τ σιάμης T siamiscd@cs. com» ΥΓ: Ο Χρήστος Τσιάμης είναι μηχανικός περιβάλλοντος και ποιητής. Ζει στη Νέα Υόρκη από το 1968

LΙΝΚ:

Link:www.gkapllani.com