«Μεγαλώνοντας χάνεις την κωμική σου “άδεια”»

«Το μιούζικαλ δεν είναι το αγαπημένο μου είδος θεάτρου, αλλά ο ρόλος του Φέιγκιν είναι συναρπαστικός. Είναι αυτονομιστής, λαθρομετανάστης, παρίας, ένας τύπος που δεν χωράει στη βικτωριανή κοινωνία. Ούτε ως εγκληματίας. Αν έπρεπε να πάρω μέρος σε μιούζικαλ, αυτό τον ρόλο θα διάλεγα για να συμμετάσχω». Ο Ρόουαν Άτκινσον, ο γνωστός μας «Μr. Βean» και «Μαύρη Οχιά» είναι ο ηθοποιός-έκπληξη στο μιούζικαλ «Οliver» του Λιονέλ Μπαρτ-από το «Όλιβερ Τουίστ» του Ντίκενς-, που θα ανέβει τον Ιανουάριο στο «Royal Drury Lane» του Λονδίνου.

Άλλος θα έτριβε τα χέρια του από χαρά. Εκείνος πάλι είναι συγκρατημένα ενθουσιασμένος. Το μόνο σύννεφο που υπάρχει στον ορίζοντα του Άτκινσον είναι ότι μόλις άρχισε να παρουσιάζει τα πρώτα σημάδια έλλειψης αυτοπεποίθησης.

Είναι 53 ετών και φαίνεται πως οι κωμικοί ηθοποιοί μάλλον έχουν προβλήματα σε αυτή την ηλικία.

«Τείνει να χάσει την “άδεια” κωμικού κάποιος μεγαλώνοντας. Είναι πιο δύσκολο να παίξεις σε συγκεκριμένα είδη κωμωδίας.

Οι θεατές γελούν πιο εύκολα με κάποιον που είναι πιο νέος, ίσως και κάτω από 40. Για κάποιον που διανύει τη μέση ηλικία οι κωμικοί ρόλοι λαμβάνουν άλλες διαστάσεις, ιδιαιτέρως μάλιστα αν είναι και ελαφρώς σατιρικοί ρόλοι. Νομίζω πως τα περιθώρια στενεύουν καθώς μεγαλώνει- ηλικιακά – ο ηθοποιός».

Από την άλλη, δείχνει να παίρνει τα πάνω του χάρη στον Φέιγκιν. «Είναι λίγο περίεργος, παράξενος, ευμετάβλητος χαρακτήρας, αριστερών πεποιθήσεων και πάντως παρέχει πάμπολλα “εργαλεία” στον ηθοποιό για να δουλέψει τον ρόλο». Επίσης, λέει, θα τον ήθελε παραπάνω αντιπαθή από ό,τι εμφανίζεται στο έργο. «Είναι μέσα στις δυνατότητές μου», αναφέρει στους «Sunday Τimes».

Για τον τηλεοπτικό ήρωά του, τον αξεπέραστο μίστερ Μπιν (χάρη στον οποίο έγινε ευρύτερα γνωστός), λέει πως εμπνεύστηκε από τον Ζακ Τατί. Ήθελε να κάνει απλώς μια κωμωδία χωρίς λόγια. Γύρισε 14 επεισόδια και δύο ταινίες με τον Μπιν που εξακολουθούν αν έχουν απήχηση και ζήτηση. Όμως δεν δείχνει ικανοποιημένος.

«Αισθάνομαι ότι χάσαμε τον στόχο. Θυμάμαι το σχόλιο για τον “Johnny Εnglish” (σ.σ. παρωδία των ταινιών «Μποντ») σε έναν οδηγό ταινιών:

“Γέλιο ανά διαστήματα”. Δίκαιη περιγραφή, για πέντε καλά αστεία και μερικά τσιτάτα. Είναι απογοητευτικό το γεγονός ότι, εκτός από το “Τέσσερις γάμοι και μια κηδεία”, δεν νιώθω υπερήφανος σε όποιο άλλο φιλμ έχω παίξει».