Η κυρία «χίλια κοστούμια»

Η Έντα Δημοπούλου είναι η κυρία των χιλίων κοστουμιών στην ιστορική σειρά «Ματωμένα χώματα»
«Στο πρώτο επεισόδιο της σειράς “πέρασαν” 700 κοστούμια». Το λέει απλά, αν και δεν είναι. Η ψυχούλα της το ξέρει. Εκείνη όμως χαμογελάει. Η ενδυματολόγος Έντα Δημοπούλου είναι από τους ακρογωνιαίους λίθους της υλοποίησης του οράματος του Κώστα Κουτσομύτη (μέσα από τη συχνότητα του Αlpha). Και μόνο να ακούει κάποιος για τον όγκο δουλειάς της αγχώνεται. Όχι όμως εκείνη. «Είχα αγωνία όταν ο Κώστας μού ζήτησε να αναλάβω τα κουστούμια για τα “Παιδιά της Νιόβης”- που παράλληλα με το σίριαλ το γύριζε και ταινία». Στα «Ματωμένα χώματα» όμως, εργάζεται με αυτοματισμούς. Ωστόσο προηγήθηκε πολλή μελέτη και αρκετά ταξίδια σε Ελλάδα, Τουρκία και Βουλγαρία. «Αμέτρητες ώρες στο Ίντερνετ, πάμπολλες επισκέψεις σε μουσεία κάθε είδους». Για κάποια πράγματα δυσκολεύτηκε αρκετά. «Χρειαζόμουν ένα καπελάκι του αμερικανικού ναυτικού. Πάλευα δέκα ημέρες να το εντοπίσω όχι μόνον εδώ αλλά και στο εξωτερικό». Τελικώς το πέτυχε σερφάροντας στο Διαδίκτυο.

Όσο εξασκημένο μάτι και να έχει, οι δυσκολίες υπήρχαν και υπάρχουν για τη σωστή αναβίωση της εποχής μέσα από τα κοστούμια. Σχεδιάζει, φτιάχνει και δημιουργεί ρούχα ανάλογα με τον χαρακτήρα κάθε ήρωα. Τα ρούχα στη σειρά, εξηγεί, έπρεπε να «δείχνουν» και την κοινωνική θέση των ανθρώπων που τα φορούν. «Άλλη είναι η βράκα του γαιοκτήμονα, άλλη του Έλληνα ή του Τούρκου καλλιεργητή. Αλλιώς είναι τα ρούχα του χοντρού, αλλιώς του αδύνατου, του λεπτού, του νέου ή του όμορφου. Παίζουν ρόλο τα υφάσματα, τα σχήματα, τα χρώματα, το πώς θα μπει το μαντίλι στο τσεπάκι του πέτου».

Αυτές ήταν οι δυσκολίες; Μπα. Το δυσκολότερο όλων ήταν και είναι «τα ρούχα να φαίνονται πολυκαιρισμένα, φθαρμένα. Είχα ένα τουλουπάνι, ωραίο ύφασμα, δουλεύεται εύκολα, μήκους 60-70 μέτρων, από μια παράσταση της “Ιφιγένειας εν Αυλίδι” του ΄92. Από αυτό δημιούργησα τα φορέματα της Άννας Συνοδινού, της Φιλαρέτης Κομνηνού, της Άννας Μάσχα και εκατοντάδες

«Ένα κοστούμι το σχεδιάζω σ΄ ένα τέταρτο, άντε μισή ώρα. Για να φτιαχτεί όμως παίρνει από τρεις μέρες έως μία εβδομάδα»

ζώνες και ζωνάρια. Κάποια υφάσματα τα είχα κρατήσει από προηγούμενες δουλειές. Άλλα όμως είναι σημερινά. Δεν πρέπει να φαίνονται καινούργια». Κι εκεί αρχίζουν οι επινοήσεις. «Τρίβουμε τα ρούχα ή τα υφάσματα στο πάτωμα, τα σέρνουμε στο χώμα για να δείχνουν φθαρμένα. Έπειτα παίζει ρόλο και το σιδέρωμα. Θέλει τακτική. Να φύγουν οι πολλές ζάρες αλλά να μείνουν κάποιες και να είναι “μαλακές”». Πόσα κοστούμια έχετε φτιάξει έως τώρα;

Τουλάχιστον 300 φορεσιές. Άλλα ήταν ήδη έτοιμα. Και σκεφθείτε ότι υπολείπονται άλλα 13 επεισόδια. Όταν ολοκληρωθεί η σειρά θα περάσουν από την οθόνη χίλια κοστούμια. Το θέμα όμως δεν είναι τα ρούχα για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, αλλά τα ρούχα των βοηθητικών ηθοποιών. Τα ρούχα των πρώτων ρόλων είναι καμιά ογδονταριά. Των κομπάρσων όμως είναι πολλά περισσότερα. Διότι πρέπει, εκτός από τις εποχές, να αλλάζουν σύμφωνα και με τις καταστάσεις που βιώνουν. Μέλημά μου εξάλλου είναι να υπάρχει ενιαίο ύφος. Οι κεντρικοί χαρακτήρες δεν είναι σούπερ ήρωες. Η ιστορία τους βγαίνει μέσα από τον κόσμο κι επομένως τα κοστούμια τους δεν πρέπει να ξεχωρίζουν.


Προσοχή στη λεπτομέρεια

Η Έντα Δημοπούλου είναι κατά βάση ζωγράφος. «Ζωγραφίζω από μωρό». Τελειώνοντας το Γυμνάσιο πέρασε στη Σχολή Καλών Τεχνών. Έκανε τα πρώτα κοστούμια στις αρχές της δεκαετίας του ΄70 για την παράσταση «Ξενοδοχείο η Ευτυχία» στο Θέατρο Όρβο. «Λόγω οικογενείας ενεπλάκην (σ.σ.:

σύζυγός της είναι ο Νίκος Βασταρδής που έπαιζε σε εκείνη την παραγωγή με τη Νόρα Βαλσάμη) γιατί έφτιαχνα οικονομικά κοστούμια».

Γιατί έχει τέτοια σπουδαιότητα η λεπτομέρεια;

Ε, πώς αλλιώς. Μέσα από τις λεπτομέρειες δημιουργείται το σύνολο και βεβαίως έχει σημασία ποιος διαχειρίζεται το σύνολο… Με τι είστε ευχαριστημένη;
Όταν ένα πλάνο πάει καλά και μέσα από την εικόνα αναδεικνύεται η ατμόσφαιρα που αποπνέουν τα κοστούμια.