Μια ατίθαση Παριζιάνα από την…Αγγλία

Στη Γαλλία όπου άρχισε να παίζει και έχει ζήσει τα τελευταία 28 χρόνια της ζωής της είναι γνωστή ως «η πιο Αγγλίδα από τις Παριζιάνες και η πιο Παριζιάνα από τις Αγγλίδες». Η ίδια λέει για τον εαυτό της ότι είναι μια Γαλλίδα που έτυχε να περάσει τα παιδικά χρόνια της στην Αγγλία. Στα 48 της σήμερα, η Κριστίν Σκοτ Τόμας έχει μεγάλα εντυπωσιακά μάτια που σοβαρεύουν από τα βαριά βλέφαρά της, έντονα ζυγωματικά και έναν παλιομοδίτικο αέρα σταρ, που σου φέρνει στο μυαλό την Γκρέτα Γκάρμπο.

Πέρυσι κέρδισε το βραβείο Οliver (το βρετανικό Tony) για την ερμηνεία της στο θέατρο, ως Αρκάντινα στον «Γλάρο» του Τσέχωφ, ενώ αύριο κάνει την πρεμιέρα της, ως Αρκάντινα πάλι, στο Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης. Είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις όπου μια ηθοποιός καταφέρνει να στήσει ταυτόχρονα δύο καριέρες, τη μία μιλώντας γαλλικά και την άλλη αγγλικά, παίζοντας ταυτόχρονα σε δύο… ταμπλό, στον κινηματογράφο και το θέατρο.

Γιατί αυτή την εποχή βγαίνουν στις αμερικανικές αίθουσες οι δύο γαλλικές ταινίες όπου πρωταγωνιστεί- το θρίλερ «Τell Νo Οne» και το «Ι΄ ve loved you so long»- των οποίων η επιτυχία μεταφράστηκε σε πολλές χιλιάδες εισιτήρια στις ευρωπαϊκές αίθουσες. Πιο δημοφιλής στην Ευρώπη παρά ποτέ, ξεπέρασε ακόμη και την επιτυχία που είχε στα τέλη του ΄90 στην Αμερική, όταν έπειτα από δική της απόφαση αποχώρησε σιγά σιγά από το επίκεντρο της δημοσιότητας.

Πολλοί κριτικοί έχουν υπαινιχθεί ότι επί της ουσίας μοιάζει να έχει δύο πρόσωπα, το γαλλικό και το αγγλικό, και ότι το γαλλικό είναι πιο θερμό, πιο γλυκό από το αγγλικό. Η ίδια το αρνείται. «Είναι το θέμα της γλώσσας», λέει. «Στα γαλλικά είναι πιο δύσκολο γιατί έχω άγχος- ή τουλάχιστον είχα- με την προφορά. Αλλά η πιο βασική διαφορά είναι ότι στη Γαλλία μού δίνουν πολλές ευκαιρίες με διαφορετικούς ρόλους. Ενώ στην Αγγλία έχουν την τάση να με ταυτίζουν με την πρώτη επιτυχία μου στο ΄΄Ηandful of Dust”».

Όταν ήταν πέντε ετών ο πατέρας της, ο οποίος ήταν πιλότος, σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα, όπως και μερικά χρόνια μετά ο πατριός της. Η μητέρα της αναγκάστηκε να μεγαλώσει πέντε παιδιά με περιορισμένα οικονομικά, γι΄ αυτό και εκείνη ενώ τελείωσε το Cheltenhan Ladies College, ένα γυμνάσιο για έξυπνα παιδιά από καλές οικογένειες, δεν πήγε ποτέ στο κολέγιο. Προσπάθησε να μπει σε δραματική σχολή του Λονδίνου αλλά δεν τη δέχθηκαν.

Αργότερα έφυγε για το Παρίσι, όπου βρήκε δουλειά ως παιδαγωγός σε μια πλούσια οικογένεια που την ενθάρρυνε να δώσει στο Εcole Νational Superieur des Αrts et Τechnique du Τheatre, όπου και έγινε δεκτή.

Εκεί είχε την τύχη να γνωρίσει τον Μαρσέλ Μποζονέ, έναν διακεκριμένο Γάλλο ηθοποιό που αργότερα έγινε διευθυντής της Κομεντί Φρανσέζ. «Ήταν ένας δάσκαλος με όλη τη σημασία της λέξης», λέει, «ένας άνθρωπος που ρουφούσε και έψαχνε όλες τις μορφές της τέχνης και είπα στον εαυτό μου ότι θέλω να γίνω σαν κι αυτόν».