«Το τραγούδι δεν έχει πια διαχωριστικές»

Από το «Βecause» των Βeatles μέχρι ένα παραδοσιακό αρμένικο που στα ελληνικά έγινε «Κυρά Φροσύνη», το Τρίφωνο μας ξεναγεί στη νέα απενοχοποιημένη μουσική. Μαζί του η Λίνα Νικολακοπούλου
Πέρα από το ελληνικό τραγούδι, πέρα από το ξένο, υπάρχει το τραγούδι- χωρίς επιθετικό προσδιορισμό. Το Τρίφωνο (Ερωφίλη, Νίκος Κουρουπάκης, Δημήτρης Υφαντής) που αυτή την εποχή εμφανίζεται σε νέο χώρο στην Πέτρου Ράλλη («Φαβέλα»), επέλεξε το τρίτο για να κάνει την τρίτη και πιο δυναμική δισκογραφική εμφάνισή του, έχοντας στο πλάι του τη μετρ του στίχου και της παραγωγής Λίνα Νικολακοπούλου.

Το «Προσοχή Τρίφωνο» (με παλαιότερα ελληνικά και ξένα τραγούδια- σε δικούς της στίχους τα περισσότερα- συν ένα ολοκαίνουργιο του Σταμάτη Κραουνακη) έχει την υπογραφή της στην παραγωγή. Και επειδή στην Ελλάδα ο όρος «παραγωγός» μοιάζει λιγάκι με… κινέζικη συνταγή που μεταφράζεται ελεύθερα ανάλογα με τις ανάγκες του μαγειρέματος, διευκρινίζουμε ότι η Λίνα υπήρξε το τέταρτο μέλος αλλά και ο αρχηγός μιας παρέας που δούλεψε με συνοχή, κέφι και σύστημα προκειμένου να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Οι ευφάνταστες ενορχηστρώσεις, η ροή, το ύφος και οι συνδυασμοί των φωνών, οι εναλλαγές στο ρεπερτόριο (από τον Leonard Cohen και τους Βeatles μέχρι την «Έξοδο Κινδύνου», το «Δι΄ Ευχών» και «Τα Πέδιλα» μεταφρασμένο στα αγγλικά) αφήνουν στον ακροατή του άλμπουμ μια αίσθηση καινούργιου και- κυρίως- τη βεβαιότητα ότι κάθε ψηφίδα του αποτελεί κομμάτι ενός καλά σχεδιασμένου πρότζεκτ που- κατ΄ αρχήν- είχε ανοιχτά αυτιά στις τάσεις μιας πιο απενοχοποιημένης εποχής, όπου οι διαχωριστικές μεταξύ ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου θολώνουν όλο και περισσότερο.

«Τέτοια κολλήματα δεν τα έχει το κοινό σήμερα»,

ΙΝFΟ

Τρίφωνο κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στη μουσική σκηνή «Favela» (Πέτρου Ράλλη 29 και Κρήτης 1, τηλ.
210-3463553, 210-3463181)

λέει ο Νίκος Κουρουπάκης.

«Εκείνοι που παράγουν τις μουσικές ή τις παίζουν, είχαν μέχρι τώρα δυσκολίες προσαρμογής. Εμείς κινηθήκαμε πολύ με το συναίσθημα. Με το πώς ακούμε και εμείς, οι ίδιοι, μουσική. Έπειτα από ένα μεγάλο τραγούδι, ας πούμε όπως το “Dust in the Wind”, μας ταίριαζε να βάλουμε το “Θεός αν είναι”- δικό μας μεγάλο τραγούδι. Το αυτί και η καρδιά αποφάσιζαν. Και το κοινό είναι πιο ανοιχτό. Πιο έτοιμο για νέα πράγματα. Θα έχουμε εκπλήξεις πολλές από ΄δώ και πέρα. Έχει περάσει ανεπιστρεπτί το στυλ της διασκέδασης ΄80 ή ΄90. Πέφτει σε εμάς το λαχείο της ανακάλυψης του νέου… Είναι μια καλή εποχή».

Έχετε αρκετά χρόνια στον χώρο και αρκετά χιλιόμετρα σε λάιβ παραστάσεις. Έχω την εντύπωση όμως
ότι με αυτό τον δίσκο έγινε ένα άλμα στο «άνοιγμά» σας στο κοινό.

Δεν αποκλείεται. Γιατί είχαμε πολύ καλό ραδιοφωνικό air play- κυρίως το «Να μ΄ αγαπάς»- και ο δίσκος πάει πολύ καλά εμπορικά.

Να λοιπόν που όταν είναι κάτι καλό, η κρίση της δισκογραφίας πάει περίπατο…

Ίσως γιατί ο κόσμος αντιλαμβάνεται ότι το… μαγείρεμα το μοιραστήκαμε όλοι μαζί.

Ίσως και ένας πιο ξεκάθαρος στόχος; Ένα βήμα πιο κοντά στην ανεύρεση στίγματος;

Ο καλλιτέχνης πρέπει να κάνει αυτό που γουστάρει πραγματικά, αλλά και να καταφέρει να επικοινωνήσει με τον κόσμο. Νομίζω ότι σε αυτό το CD καταφέραμε να έχουμε μια «γλώσσα» που μιλάει σε περισσότερο κόσμο. Πιάσαμε ένα σφυγμό…

Που σημαίνει ότι το κοινό έχει και πιο ανάλαφρη, πιο χορευτική διάθεση;

Όλα τα τραγούδια πρέπει να χορεύουν μέσα μας, ακόμα και οι μπαλάντες. Αν παρατηρήσετε, ό,τι έχει διαχρονικότητα, έχει ρυθμό. Και εδώ που τα λέμε, είναι ωραίο να σηκώνεσαι το πρωί, να βάζεις ραδιόφωνο και να χορεύει μέσα η ψυχούλα σου. Τι άλλο να θέλεις περισσότερο για να αρχίσει καλά η μέρα σου;

Και η Λίνα;
Απίστευτο χιούμορ, ένας άνθρωπος που έχει σοφία μέσα του και ένστικτο. Είναι και κάτι ακόμα. Νομίζω ότι η Λίνα Νικολακοπούλου και ο Σταμάτης Κραουνάκης έχουν τη μοναδική δύναμη να μη μιζεριάζουν μέσα στα τραγούδια τους. Είναι στη φύση τους αυτό.


«Ξεπερνιούνται οι εγωισμοί»

Φωνητικό σχήμα με μεγάλη ερμηνευτική και μουσική γκάμα, το Τρίφωνο πορεύεται στον δύσκολο δρόμο της ελληνικής νύχτας πάνω από πεντέμισι χρόνια και έχει συνεργαστεί σχεδόν με όλες τις καταξιωμένες φωνές. Ο καθένας τους με τις δικές του χάρες. Ο Κουρουπάκης, εξαιρετική φωνή, μας ταξιδεύει με άνεση από τις αγγλόφωνες μπαλάντες μέχρι το ελληνικό έντεχνο.

Ο Νίκος Υφαντής ειδικεύεται στα πιο παραδοσιακά κομμάτια, ενώ η Ερωφίλη, με φωνή που έχει χαρακτήρα και δύναμη, λειτουργεί σαν ενδιάμεσος κρίκος. Σ τις μέρες μας είναι δύσκολο να σταθούν τα γκρουπ.
Ο εγωισμός του καλλιτέχνη βγαίνει συνήθως μπροστά. Εσείς;
«Σίγουρα υπάρχουν εγωισμοί και δύσκολες στιγμές, αλλά ξεπερνιούνται» λέει ο Νίκος Κ ουρουπάκης. « Ίσως γιατί είναι ένα παιχνίδι που αρέσει και στους τρεις μας.

Έτσι το βλέπουμε, σαν παιχνίδι. Προσπαθούμε λοιπόν να μην παίρνουμε τόσο στα σοβαρά τον εαυτό μας, αλλά το αποτέλεσμα. Μόνο τότε υποχωρεί ο εγωισμός».