[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Ιστορική μέρα

Τη στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές οι κάλπες δεν έχουν κλείσει στη μεγαλύτερη σε συμμετοχή και ενδιαφέρον αναμέτρηση της σύγχρονης αμερικανικής ιστορίας. Στοιχειώδης αυτοσυγκράτηση θα επέβαλε να μη μιλήσουμε για το αποτέλεσμα, το οποίο ολόκληρη η ανθρωπότητα οσμίζεται, πριν αυτό καταστεί γνωστό και οριστικό. Όμως η 4η Νοεμβρίου 2008 θα είναι, έτσι κι αλλιώς, μια ιστορική μέρα. Για όλους τους γνωστούς λόγους, που καθιστούν τη συγκεκριμένη εκλογή εντελώς ξεχωριστή: αλλαγή σελίδας στην ηγεσία των ΗΠΑ, με τον χειρότερο από όλους τους Προέδρους να αντικαθίσταται από τον πιο ελπιδοφόρο (να που, χωρίς να μιλάμε για το αποτέλεσμα, το αποτέλεσμα είναι διαρκώς παρόν), αλλαγή του ψυχολογικού κύκλου της «εποχής Μπους», αλλαγή στον τρόπο που βλέπουν οι Αμερικανοί τη χώρα τους και όλοι εμείς οι υπόλοιποι τους Αμερικανούς, σπάσιμο τόσων παραδόσεων, αγκυλώσεων και προκαταλήψεων, επανανομιμοποίηση της συζήτησης για μια νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Αλλά και για έναν ακόμη λόγο, που καθιστά, στα μάτια μου τουλάχιστον, το πρόσωπο της ημέρας εντελώς ξεχωριστό: ο Μπάρακ Ομπάμα δεν θα λύσει διά μαγείας τα τεράστια προβλήματα που συσσώρευσε η άφρων ιδιωτεία του προκατόχου του, δεν θέλει ν΄ αλλάξει την Αμερική, είναι αβέβαιο αν θα μπορέσει να ηγηθεί της αναγκαίας συλλογικής πορείας προς τα εμπρός, άλλαξε όμως ήδη, με τον τρόπο που διεξήγαγε την εκστρατεία του, την πρόσληψη της πολιτικής στον αιώνα μας.

Οι αντίπαλοί του- με πιο σκληρό μάλιστα τρόπο η μεγάλη εσωκομματική του ανταγωνίστρια- προσπάθησαν να το εμφανίσουν ως μειονέκτημα: κάποιος που μιλά τόσο καλά δεν μπορεί παρά να είναι ψεύτικος, η πολιτική δεν γίνεται με λόγια αλλά με έργα. Πιστεύω, αντίθετα, ότι, ειδικά σε μια εποχή τέτοιας έκπτωσης της πολιτικής ως πράξης αλλά και ως τέχνης περί

Ο ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ

δεν θα λύσει διά μαγείας τα προβλήματα που συσσώρευσε η άφρων ιδιωτεία του προκατόχου του, άλλαξε όμως με τον τρόπο που διεξήγαγε την εκστρατεία του την πρόσληψη της πολιτικής

του πρακτέου, σε μια εποχή τόσων απλουστευτικών κενοτήτων, χύδην λαϊκισμού, κλεισίματος του ματιού στα πιο ταπεινά ένστικτα των ανθρώπων, το να βρει κάποιος, με τόση επιμονή και σταθερότητα, τα λόγια να μιλήσει, ρεαλιστικά αλλά και με πάθος, με επίγνωση αλλά και με όραμα, για το μεγαλείο- γιατί όχι;- αλλά και τα αδιέξοδα- ασφαλώς- της ισχυρότερης χώρας του πλανήτη, αλλά και, πιο βαθιά, για τα προβλήματα των πολιτών και τα διλήμματα της πολιτικής σε κάθε γωνιά του παγκόσμιου χωριού, συνιστά, πολύ πέρα από απόδειξη προσωπικής παιδείας, μια συνειδητή εξύψωση της πολιτικής μέσα από το πιο ευγενές στοιχείο της: τον Λόγο.

Μια στιγμή- και ένας λόγος- χαρακτηρίζει νομίζω καλύτερα από κάθε ανάλυση και κάθε κλισέ (για την τύχη του, για τα νιάτα του, για το χρώμα του) τον υποψήφιο Ομπάμα. Βρισκόμαστε στον Μάρτιο του 2008. Ο Γερουσιαστής του Ιλινόις έχει πάρει κεφάλι αλλά δεν έχει ακόμα νικήσει τη Χίλαρι και οι επιθέσεις που δέχεται είναι σφοδρές. Ένα βράδυ, ένα μεγάλο τηλεοπτικό δίκτυο βγάζει στον αέρα ένα ρεπορτάζ στο οποίο ο πάστορας της εκκλησίας του Ομπάμα, και άνθρωπος που βάφτισε τα παιδιά του, ακούγεται στο κήρυγμά του να χαρακτηρίζει την 11η Σεπτεμβρίου ως ένα σημάδι από τον ουρανό ότι υπάρχουν Άραβες και Μαύροι και να ζητά από τον Θεό, αντί να ευλογήσει, να καταραστεί τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Η φόρτισηκαι η πίεση στον υποψήφιο Πρόεδρο- είναι τεράστια: τέτοιες δηλώσεις χτυπούν την καρδιά της «αμερικανικής συναίνεσης» και μπορούν να αποτελέσουν την ταφόπλακα κάθε πολιτικής καριέρας. Αντί για εύκολες δηλώσεις και αποκηρύξεις, ο Ομπάμα διαλέγει, πέντε μέρες μετά, το Μουσείο του Συντάγματος στη Φιλαδέλφεια κι εκφωνεί έναν λόγο για το φυλετικό ζήτημα στην Αμερική, που ταξιδεύει εκατομμύρια φορές στο Ίντερνετ και χαρακτηρίζεται αμέσως ιστορικός από το σύνολο του Τύπου και των πολιτών. Ο ηγέτης γεννήθηκε τότε. Δεν έχει παρά να μείνει- με τις ευχές σχεδόν όλης της ανθρωπότητας- πιστός σε εκείνον τον εαυτό του.

Ο Κώστας Μποτόπουλος είναι συνταγματολόγος, ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ