Εργοδότες χωρίς σύνορα

«Όταν ταξιδεύω στην Αθήνα, για να πάω από το Αεροδρόμιο στην Ομόνοια, χρειάζομαι περίπου 45 λεπτά. Τόσο κάνω κάθε μέρα για να πάω από το σπίτι μου στα Γιάννενα στη δουλειά μου, στο Αργυρόκαστρο, στη γειτονική Αλβανία. Μια ευθεία είναι…».

O 38χρονος Αντώνης Ούζας πήγε για πρώτη φορά στην Αλβανία το 1993. «Με είχαν καλέσει στο σπίτι τους δύο φίλοι μου από τη Δερβιτσιάνη, ο Φώτης και ο Πύρρος Καρατζάς», περιγράφει στα «ΝΕΑ». «Εκείνη την περίοδο χιλιάδες Αλβανοί άφηναν τη χώρα τους αναζητώντας μια καλύτερη ζωή στην Ελλάδα. Η πρόσκληση των δύο φίλων μου μετατράπηκε σε πρόκληση, όταν διαπίστωσα ότι η αγορά στην περιοχή τους ήταν παρθένα και πραγματική ευκαιρία για επενδύσεις. Ήμουν 23 ετών τότε και, για να λέω την αλήθεια, δεν το πολυσκέφτηκα. Γρήγορα έγινα μόνιμος κάτοικος Ιωαννίνων και επιχειρηματίας στην Αλβανία».

Την απόσταση ο κ. Ούζας την υπολογίζει βάσει του χρόνου που απαιτεί

ΣΕ 45 ΛΕΠΤΑ

«Είναι σαν να πηγαίνεις από το Αεροδρόμιο στην Ομόνοια», λέει ο Αντ. Ούζας, που έχει επενδύσει στο Αργυρόκαστρο

και, όπως λέει, οι περισσότεροι κάτοικοι των πόλεων χρειάζονται τόσο χρόνο για να φτάσουν στη δουλειά τους όσο και ο ίδιος. Άλλωστε, σημειώνει, στα σύνορα «μας ξέρουν εμάς που περνάμε καθημερινά και σπάνια καθυστερούμε. Θα πρέπει να έχει γίνει κάτι εξαιρετικό για να αντιμετωπίσουμε πρόβλημα. Άντε να συμβεί κάτι μια φορά- δύο τον χρόνο. Αυτό θα μπορούσε να γίνει ακόμη κι αν δεν δούλευα σε άλλη χώρα».

9 εκατ. ευρώ
Σήμερα, ο κ. Ούζας έχει δύο εργοστάσια στο Αργυρόκαστρο. «Δεν είχα σκεφτεί καθόλου ότι πήγαινα σε μια χώρα όπου όλα ανατρέπονταν με ταχύτητα- παραδέχεται για την εποχή που ξεκίνησε τις επιχειρηματικές του προσπάθειες στην Αλβανία. «Ευτυχώς τα πράγματα εξελίχθηκαν καλά για μένα. Έτσι, στο ένα εργοστάσιο εμφιαλώνω αναψυκτικά και χυμούς. Πρόκειται για μια επένδυση που έφθασε τελικά τα 6.500.000 ευρώ. Στη δεύτερη μονάδαπαραγωγής τυροκομικών και γαλακτοκομικών προϊόντων- έχουμε επενδύσει μέχρι στιγμής 2.500.000 ευρώ. Αυτή η μονάδα έγινε για να εκμεταλλευθούμε την άριστη ποιότητα του γάλακτος στην ευρύτερη περιοχή του Αργυροκάστρου». Ο επιχειρηματίας επισημαίνει ότι στις επενδύσεις του βοηθήθηκε σημαντικά από το ελληνικό σχέδιο για την ανάπτυξη των Βαλκανίων, αφού το 30% των επενδύσεών του καλύφθηκε από το υπουργείο.

«Σήμερα απασχολώ 200 άτομα προσωπικό», λέει ο κ. Ούζας. «Τα μεροκάματα είναι από 10 έως και 40 ευρώ. Το γεγονός ότι έχω καλούς συνεργάτες με βοήθησε να αποφασίσω να μένω μόνιμα στα Ιωάννινα και έτσι το πρωί να πηγαίνω στο Αργυρόκαστρο και το βράδυ να επιστρέφω στα πάτρια εδάφη. Άλλωστε όλοι οι Αλβανοί μιλάνε ελληνικά, ξέρω και εγώ τη γλώσσα τους, επομένως όλα πάνε καλά. Η μεγαλύτερη δυσκολία που πέρασα ήταν το 1996 με την πτώση των πυραμίδων που έφερε την πλήρη κατάλυση του κράτους με πολλές κακοποιές ομάδες να απειλούν, να ληστεύουν και να λεηλατούν. Όλη μέρα και όλη νύχτα κάναμε σκοπιά έξω από το εργοστάσιο για έξι μήνες, αλλιώς δεν θα υπήρχε τίποτα σήμερα», περιγράφει.

Γέφυρες συνεργασίας
«Κάθε κίνηση, εμπορική επιχειρηματική, τουριστική και εκδηλώσεις είναι γέφυρα συνεργασίας και φιλίας» λέει στα «ΝΕΑ» ο μορφωτικός ακόλουθος στο ελληνικό προξενείο του Αργυροκάστρου κ. Νίκος Γερασιμίδης. «Οι δυο χώρες ζουν μαζί, η μια είναι στην Ε.Ε. και η άλλη προσπαθεί να βρει τον δρόμο προς αυτή την πορεία. Είναι χαρά όλων στο προξενείο όταν μαθαίνουμε ότι ένας Έλληνας ξεκίνησε να δραστηριοποιείται επιχειρηματικά στην Αλβανία».

Σύμφωνα με το Γραφείο Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων της ελληνικής πρεσβείας, η Ελλάδα είναι από τους σημαντικότερους εμπορικούς εταίρους και στη δεύτερη θέση στον κατάλογο χωρών με τις οποίες συνεργάζεται η Αλβανία. Οι εισαγωγές της από την Ελλάδα το πρώτο τρίμηνο 2007 έφτασαν τα 93,71 εκατ. ευρώ, ενώ το πρώτο τρίμηνο 2008 έφτασαν τα 113,01 εκατ.- ποσοστό 14,3% από τις συνολικές εισαγωγές.


«Δεκαέξι χρόνια πριν ήταν πολλά τα εμπόδια»

ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ και παλαιότερος επενδυτής στην Αλβανία, ο 57χρονος Χρήστος Κύρου κάνει και αυτός το δρομολόγιο Ιωάννινα- Αργυρόκαστρο κάθε μέρα. «Η τύχη» λέει χαμογελώντας, «με έφερε στο σημείο να ξεδιψάω τους γείτονες με αναψυκτικά και χυμούς και στο εργοστάσιό μου αυτή τη στιγμή απασχολώ 40 άτομα προσωπικό».

Ο κ. Κύρου επένδυσε στην Αλβανία το 1992: «Η σημερινή εικόνα είναι όπως η μέρα με τη νύχτα και οι δυσκολίες τεράστιες τότε. Είχαμε τα σκαμπανεβάσματα στην αλβανική οικονομία, τις αναταραχές, την κακή κατάσταση των δρόμων, ακόμη και τις συχνές διακοπές ρεύματος να αντιμετωπίζουμε καθημερινά. Ευτυχώς δεν πέσαμε έξω στις εκτιμήσεις μας ότι η κατάσταση θα γυρνούσε με το μέρος μας», λέει τώρα με ανακούφιση.

Σύμφωνα με τον Γιαννιώτη επιχειρηματία, «πάντα τα ελληνικά προϊόντα θα έχουν καλή θέση στην αλβανική αγορά. Όμως δεν φτάνει η διάθεση του κάθε επιχειρηματία να στηρίξει μόνος τα προϊόντα του. Στο μαραθώνιο δρόμου που διανύουμε έχουμε κάνει μόλις 10-15 μέτρα» λέει χαρακτηριστικά.

Ο κ. Κύρου διευκρινίζει ότι φορολογείται κανονικά στην Αλβανία, βάσει της αλβανικής νομοθεσίας και στη συνέχεια φορολογείται και στην Ελλάδα. «Το παρήγορο είναι ότι οι Αλβανοί θέλουν τον Έλληνα επιχειρηματία αλλά οι Ιταλοί και οι Αυστριακοί είναι πολύ μπροστά από εμάς. Λειτουργούν σαν ομάδες με κοινά προβλήματα και κοινούς στόχους, ανταγωνίζονται όλους τους υπολοίπους και όχι ο ένας τον άλλον. Προσωπικά, τους ζηλεύω και όραμά μου είναι να φτάσουμε και εμείς οι Έλληνες σ΄ αυτό το σημείο», λέει.