ΟΙ ΤΕΘΛΑΣΜΕΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΤΩΝ ΣΥΝΕΙΡΜΩΝ

Το μυθιστόρημα της Ευγενίας Φακίνου έχει κάτι από την εξαγνιστική δύναμη παραμυθιού που φέρνει στο φως τη δύναμη της εγγύτητας, της εμπιστοσύνης, της καλοσύνης, της χαράς- καμιά φορά χωρίς λόγο. Το πιο μαγικό όμως είναι το γράψιμό της, όταν περιγράφει τα υλικά, τα χρώματα, τις γεύσεις, τις μυρωδιές στην προετοιμασία του φαγητού. Οι μυρωδιές και οι γεύσεις είναι οι δύο κεντρικές «πρωταγωνίστριες» του μυθιστορήματός της. Έτσι ξεκινάει και τη διήγησή της: Σχεδόν σε… ντοπάρει με τις μυρωδιές και τα χρώματα. Πράσινα πιπέρια και μοσχοκάρυδο. Λεβάντα και κάρι. Τσίλι και πάπρικα, φασκόμηλο και θρούμπι. Κάρδαμο και καλέντουλα- τα σποράκια, τα φύλλα, οι αποξηραμένοι καρποί και τα αφυδατωμένα πέταλα λουλουδιών που η γυναίκα βρίσκει σε ένα μπαχαράδικο του κέντρου..

Είναι εξαιρετικές οι περιγραφές των τεθλασμένων γραμμών που ακολουθούν οι συνειρμοί στο κεφάλι μας, ποιητικά πετάγματα και μια ήρεμη αισιοδοξία στο φινάλε, για το ότι ο άνθρωπος μπορεί να βγει μόνος του ακόμα και από το πιο εφιαλτικό τούνελ που δεν είναι άλλο από την απώλεια του εαυτού του. Αρκεί να μη φοβηθεί το παράλογο της ζωής, να μην κολλήσει στα περιγράμματα που του έχουν χαράξει, να «παίξει» με τις μεταφυσικές του ανησυχίες, να κολυμπήσει μέσα στη ζωή.