[ 20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ] Η ζωή δεν είναι εύκολη, παλέψτε, όταν προσπαθείς πετυχαίνεις

Το Μπότσια είναι ένα άθλημα που απευθύνεται σε αθλητές με βαριές αναπηρίες.
Χρειάζεται πολύ σκληρή προπόνηση και συνεργασία. Ο αργυρός Παραολυμπιονίκης του Πεκίνου και πρώτος στην παγκόσμια κατάταξη, Γρηγόρης Πολυχρονίδης, μιλά για την ανάπτυξη του αθλήματος στην Ελλάδα, αλλά και την εγκατάλειψη και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει κάποιος «μέχρι να κερδίσει μια κορυφαία θέση στον κόσμο».

Τι είναι το Μπότσια;
Ένα παραολυμπιακό παιχνίδι στρατηγικής, αυτοσυγκέντρωσης και τεχνικής με μπάλες, που προορίζεται για αθλητές με τις πιο βαριές κινητικές αναπηρίες.

Πώς έμαθες για αυτό;
Σε μια τυχαία συνάντηση με τον παλιό φυσικοθεραπευτή- και μετέπειτα προπονητή μουΓιώργο Τζίμα, ο οποίος μου ανέφερε πως υπάρχει ένα άθλημα που να μπορώ να παίξω παρά τη βαριά κινητική αναπηρία μου.

Πόση προετοιμασία χρειάζεται;
Όσο μπορείς να αντέξεις. Όταν ασχολείσαι με τον πρωταθλητισμό και θες να είσαι στην κορυφή του κόσμου, πρέπει να τα δίνεις όλα!

Είναι εύκολο να πετύχει κανείς;
Χρειάζεται προσπάθεια, πολλή δουλειά, αγάπη και, βεβαίως, τύχη!

Υπάρχουν άνθρωποι που είναι συνέχεια δίπλα σου;

Εκτός από τον προπονητή μου, έχω δίπλα μου κάθε στιγμή τον πατέρα μου, Δανιήλ Πολυχρονίδη και τον νονό μου, Θωμά Χαμπάζη, ο οποίος είναι ο συνοδός – συναθλητής μου. Ο καθένας μας δικαιούται το ένα τέταρτο κάθε επιτυχίας! Και βέβαια, η μητέρα μου Ελένη και η αδελφή μου Μαρία.

Ποιος ο ρόλος του συνοδούσυναθλητή;

Εκτελεί κάθε εντολή που δίνω. Εγώ είμαι το μυαλό και αυτός τα χέρια. Κάθεται με την πλάτη στον αγωνιστικό χώρο και απαγορεύεται να κοιτάξει στο παιχνίδι. Πρέπει να είμαστε πολύ προετοιμασμένοι από τις προπονήσεις για να υπάρχει απόλυτος συντονισμός.

Πόσο σημαντικός είναι ο εξοπλισμός;

Όσο και το αυτοκίνητο στη Φόρμουλα1! Στην αγορά δεν υπάρχει υψηλού επιπέδου εξοπλισμός και όλοι οι κορυφαίοι παίκτες παίζουν με δικές τους πατέντες. Είμαι πολύ τυχερός που ο πατέρας μου μού έφτιαξε, κατά την γνώμη μου τουλάχιστον, τον καλύτερο εξοπλισμό του κόσμου!

Ελληνική ομάδα Μπότσια στο Πεκίνο. Ασημένιο εσύ στο ατομικό, 7η θέση στο ομαδικό.

Η ελληνική ομάδα Μπότσια, με αθλητές τη Μαρία Σταυροπούλου, τον Δημήτρη Μίχο και εμένα, πραγματοποιώντας καλές εμφανίσεις, στην πρώτη της εμφάνιση σε ομαδικό επίπεδο σε Παραολυμπιακούς Αγώνες, κατάφερε να πετύχει τον στόχο της. Αργυρό μετάλλιο στους Παραολυμπιακούς Αγώνες Πεκίνο 2008, το Παγκόσμιο Κύπελλο 2007, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2006, πρώτη θέση στην Παγκόσμια Κατάταξη από τον Ιούνιο του 2007, πρωταθλητής Ελλάδος από το 2002 έως σήμερα. Ποια τα μελλοντικά σου σχέδια;

Αρχίζουμε μια καινούργια τετραετία με πολλές διεθνείς και εγχώριες διοργανώσεις, με αποκορύφωμα τους Παραολυμπιακούς του Λονδίνου. Στόχος πάντα η κορυφή.

Έχεις αισθανθεί ποτέ απογοήτευση και επιθυμία να εγκαταλείψεις;

Κάθε απογοήτευση μού γεννούσε περισσότερη επιθυμία να ξεπεράσω κάθε εμπόδιο και να πετύχω τον στόχο.

Το Μπότσια στην Ελλάδα;
Φέτος στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα συμμετείχαν 88 αθλητές. Το 2002 ούτε 20. Η αύξηση συμμετοχής δείχνει και την ανάπτυξη του αθλήματος.

Η Πολιτεία είναι κοντά στους Παραολυμπιονίκες;

Το δύσκολο κομμάτι, είναι όλοι οι αγώνες που δίνεις πριν ονομαστείς Παραολυμπιονίκης. Μέχρι να κερδίσεις κάποια κορυφαία θέση στον κόσμο δεν σε προσέχει κανείς και όλο το κόστος είναι δικό σου. Μέχρι πέρυσι δεν είχα σωστό μέρος προπόνησης.

Και η κοινωνία;
Είναι απίστευτη η αναγνώριση και ο θαυμασμός του κόσμου για τις επιτυχίες μας. Μας δίνει μεγάλη δύναμη για ακόμα καλύτερη συνέχεια.

Σε ενοχλεί το στερεότυπο «Πρωταθλητές- Ολυμπιονίκες της ζωής»;

Ναι. Είναι κάτι που μας διαφοροποιεί και δεν το θέλουμε. Είμαστε αθλητές και θέλουμε να μας αντιμετωπίζουν ως αθλητές. Η αναπηρία είναι ένα άλλο κεφάλαιο.

Ποια προβλήματα αντιμετωπίζουν τα ΑμεΑ στην Ελλάδα;
Η προσβασιμότητα είναι δύσκολη, όπως και η εύρεση εργασίας. Με προσπάθεια, δουλειά και καλή διάθεση τα πράγματα όμως μπορούν να γίνουν πολύ καλύτερα.

Ποιο μήνυμα θα ήθελες να στείλεις σε άτομα που αντιμετωπίζουν κάποια αναπηρία;

Παλέψτε! Δεν είπε κανείς ότι η ζωή είναι εύκολη. Όταν προσπαθείς, πετυχαίνεις!

Και στους γονείς τους;
Να εφοδιάζουν με τα καλύτερα εφόδια τα παιδιά τους, χωρίς όμως να φθάνουν στην υπερβολή.

Τι σε εξοργίζει από την αντιμετώπιση της κοινωνίας;

Όταν δεν υπάρχει σεβασμός. Και τι σε κάνει αισιόδοξο;
Όταν κάθε μέρα βλέπω βελτίωση.

Ποιο μήνυμα θα ήθελες να στείλεις στον κόσμο;

Να κάνουν τα πάντα με αγάπη!