ΜΑΤΙΕΣ Το κορίτσι

Μια κουκλίτσα 16-17 ετών, μαθήτρια, στην παρέλαση της 27ης Οκτωβρίου, στη Θεσσαλονίκη, σηκώνει το γαντοφορεμένο δεξί της χέρι και δίνει σήμα στις συμμαθήτριές της «να κλίνουν την κεφαλήν» προς τη μεριά των επισήμων. Η ωραία φωτογραφία, κεντρική, πάνω πάνω στην πρώτη σελίδα της «Καθημερινής»: ένα αεράκι αισιοδοξίας και τρυφερότητας στη ζοφερή και σκληρή εποχή που ζούμε.

Πραγματικά, μια βαρυχειμωνιά έχει πέσει σε ολόκληρο τον πλανήτη. Κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει αύριο. Χιλιάδες άνθρωποι απολύονται κάθε μέρα, εργοστάσια κλείνουν, ασφαλιστικά ταμεία μένουν χωρίς λεφτά. Κι αυτή η μούμια, ο Άλαν Γκρίνσπαν, επί 18 χρόνια επικεφαλής στην Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ, με ύφος μάρτυρα απολογείται στο Κογκρέσο λέγοντας ότι η ιδεολογία του για την ελεύθερη αγορά ήταν «μερικώς εσφαλμένη»! Θα έπρεπε να είχαν τεθεί- από τον ίδιο- «μεγαλύτεροι περιορισμοί στις αγορές παραγώγων», για να μην οδηγηθούμε στο «σημερινό πιστωτικό τσουνάμι», που συμβαίνει μια φορά στα 100 χρόνια…

Πριν από λίγο έβλεπα στην τηλεόραση την παρέλαση για την 28η Οκτωβρίου. Στην εξέδρα των επισήμων Παπούλιας, Παπανδρέου, Μεϊμαράκης, υπουργοί Άμυνας από γειτονικές χώρες. Λίγος κόσμος, λίγα χειροκροτήματα, λίγες σημαιούλες. Μια μελαγχολία παντού. Μόνο ο δημοσιογράφος της ΕΡΤ θριαμβολογεί. Λόγια, λόγια, λόγια. Βροντερές παρόλες, που είθισται να διαβάζονται κάθε χρόνο τέτοια μέρα- όπως και στις 25 Μαρτίου. Παρόλες που θυμίζουν «Πανηγυρικούς» αυστηρού γυμνασιάρχη σε επαρχιακό Γυμνάσιο. Πότε, αλήθεια, θα σταματήσουν όλ΄ αυτά; Και τι προσφέρουν;

Και δεν μιλάω εδώ για τον εκφωνητή, παλιό και έμπειρο δημοσιογράφο, που του αναθέτουν αυτό τον ρόλο. Μιλάω για την «εθνικόφρονα παράδοση». Που την εμπνεύσθηκαν, πριν από δεκαετίες, διάφοροι «αρμόδιοι», κρατικοί υπάλληλοι κατά κανόνα, γενικοί γραμματείς κ.λπ. Οι οποίοι, εκτελώντας άνωθεν εντολές, συνέδεαν τον αντιφασιστικό αγώνα, που τιμάται στις 28 Οκτωβρίου, με σάλτσα από ΥΕΝΕΔ, Σαλαμίνες, Μαραθώνες, φυλή, πνεύμα εναντίον ύλης και άλλα βαρύγδουπα και σημαιοστολισμένα.

Έγραφε, χθες, ο Παντελής Μπουκάλας – και έχει δίκιο: «… Η περίσταση με τα ηθικά, πνευματικά, πολιτικά και οικονομικά της γνωρίσματα, όλα τους δυσοίωνα, δεν ευνοεί τους πανηγυρισμούς, δεν προκαλεί την “ψυχική ανάταση” που αναφέρουν τα δελτία ειδήσεων, κουρασμένα κι αυτά και μηχανικά. Και μάλλον πέφτουν στο κενό οι (ανοίκειες έτσι κι αλλιώς) παραγγελίες και σκηνοθετικές οδηγίες μητροπολιτών μέσα στους ναούς, του είδους “εδώ χειροκροτάμε!”, όπως του Μητροπολίτη Άνθιμου στη Θεσσαλονίκη».

Η περίσταση αντίθετα, όπως λέει ο ψυχαναλυτής Ανδρέας Γιαννακούλας, αναφερόμενος στην οικονομική κρίση («Η Καθημερινή», 28/10, Ν. Μαλκουτζής), «μπορεί να μας οδηγήσει σε μια συλλογική νεύρωση με ομαδικές εκδηλώσεις, όπως συμβαίνει όταν κοπάδια ζώων αισθάνονται νευρικότητα και προσκολλώνται το ένα στο άλλο, αναζητώντας προστασία»…