Το Πνεύμα του Τόνου

Το σίδερο
Του Μάνου Ελευθερίου

Δουλεύει μέχρι τις δέκα το βράδυ. Τις περιόδους των εορτών παίρνει, επιτέλους, και μια βοηθό. Από τη δουλειά της, όπως μου είπε, πάντρεψε την κόρη της. Της αγόρασε και εξοχικό. Η ίδια είναι γύρω στα πενήντα πέντε. Πρέπει να υποφέρει όμως από τα πόδια της. Οι φλέβες είναι έτοιμες να ανοίξουν. Τόσες ώρες καθισιό, ακόμη και τις Κυριακές, κάπου θα τη χτυπούσε.

Το επάγγελμά της είναι να μεταποιεί ρούχα, γυναικεία και ανδρικά. Φαρδαίνει και στενεύει, βάζει νέα φερμουάρ, αλλάζει τη μόδα φορεμάτων με έξυπνες επεμβάσεις, καλύπτει με τέχνη την τεράστια τρύπα που δημιουργήθηκε σ΄ ένα ρούχο, κόβοντας ένα κομμάτι από μέρος που δεν φαίνεται και, τέλος, κάνει όσα θέλουν οι πελάτες της.

Η δουλειά είναι ατέλειωτη. Ιδίως τον τελευταίο καιρό. Τα παλαιότερα χρόνια υπήρχε συνήθεια το καλό αλλά τριμμένο παλτό τού πατέρα να το «γυρίζει» ο επιδέξιος φραγκοράφτης για να το φορέσει ο μεγάλος γιος και αργότερα, με άλλες επεμβάσεις, να το φορέσει ο μικρότερος. Ο πιο «ριγμένος». Το ίδιο γινόταν και με τα φορέματα και πολύ σπάνια με τα παπούτσια.

Ακόμα θυμάμαι το τεράστιο ψαλίδι των ραπτών και τα περίεργα σίδερα σιδερώματος, προτύ κυκλοφορήσουν τα ηλεκτρικά. Κάθε πρωί ο «κάλφας» κάθε ράφτη ήταν επιφορτισμένος για την ιεροτελεστία της πυράς και στη συνέχεια να βγει στο πεζοδρόμιο και να κουνάει με προσοχή, πέρα- δώθε, το σίδερο για να πυρώσουν τα κάρβουνα. Ζούμε άραγε στην ίδια χώρα;

Το ότι περνάμε έναν μικρό πόλεμο ελάχιστοι το καταλαβαίνουν. Θα το εννοήσουν όταν ανατιναχθεί και το δικό τους σπίτι.