Δίκτυο

Σινέ παραγωγή, αναμονή
Π.Θ.Κ.

Ε, η παραγωγή 29 ταινιών με υπόθεση- οι 10 από αυτές νέων σκηνοθετών- 13 ντοκιμαντέρ και 10 ταινιών μικρού μήκους για το 2008 δεν είναι καθόλου άσχημο νούμερο για το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Όταν, μάλιστα, πέντε – έξι από αυτές έκαναν μέχρι τρία εκατομμύρια εισιτήρια, ακόμα καλύτερα. Γι΄ αυτή τη χρονιά που διανύουμε, το ΕΚΚ επιχορηγήθηκε με 3.140.000 ευρώ από τον κωδικό του υπουργείου Πολιτισμού, από την επιστροφή φόρου εισιτηρίων με 3,5 εκατ. ευρώ, από τον ΟΠΑΠ με 2,5 εκατ. ευρώ και με 1.500.000 για τις ταινίες των Αγγελόπουλου, Σμαραγδή, Βούλγαρη. Αλλά για το 2009 κανείς δεν ξέρει, και μπορεί το ΕΚΚ να ζητάει διπλασιασμό του κωδικού από το υπουργείο Πολιτισμού- στα εκατ. ευρώ – αλλά σιγά μη τα πάρει όταν η κυβέρνηση ακόμα δεν έχει καταθέσει τον προϋπολογισμό… Το ευχάριστο για τον κινηματογραφικό κόσμο είναι πως ο νέος κανονισμός του ΕΚΚ δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους νέους σκηνοθέτες και στον τρόπο επεξεργασίας των σεναρίων- του μεγάλου ασθενούς του ελληνικού κινηματογράφου…


Αναλαμπές…

Να είναι που στα λοίσθια βγαίνει ο πιο βαθύς αναστεναγμός; Να είναι που το κύκνειο άσμα είναι το πιο τρυφερό και σπαρακτικό συνάμα; Πάντως στα στερνά της η ελληνική δισκογραφία (κι ας μη θέλει να το παραδεχθεί η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα… γυμνή- από φαντασία και γούστο) καταφέρνει να εκπλήσσει με τα τελευταία φιντάνια που προλαβαίνει να προτείνει σε αντίστιξη προς τα κακόγουστα πλαστικά καψουροτράγουδα στα οποία τόσο αρέσκεται. Παράδειγμα πρώτο (και τρανό): Η πίστη ενός πάντα δραστήριου, πάντα ετοιμοπόλεμου συνθέτη όπως ο Θάνος Μικρούτσικος σε μια νέα φωνή με ουσία, τη Ρίτα Αντωνοπούλου στο άλμπουμ «Πάμε ξανά από την αρχή», μέσα στον στιχουργικόπερίκλειστο στην ουσία του- κόσμο του Οδυσσέα Ιωάννου. Με κυρίαρχα το κλίμα (και στιχουργικά) και την ερμηνεία.

Τραγούδια με κοινό παρονομαστή και μέτρο, για έρωτες στα χρόνια της μεγάλης καταιγίδας ή, αν θέλετε, της μεγάλης μιζέριας, που μας ζώνουν. Κι εκείνη, η ερμηνεύτρια (εύρημα διαμάντι της Σπείρας του Σταμάτη Κραουνάκη), στο κέντρο, να σπαράζει- με εντυπωσιακή ορθοφωνία, αφήνοντας να ηχήσει κάθε μα κάθε λέξη και απόχρωση- όσα της έγραψε, σε μεγάλη φόρμα και έμπνευση, ο Θάνος Μικρούτσικος. Εικόνες από το καθημερινό τραπέζι, από την άφατη ζωή μας, από τους φόβους και τις ελπίδες μας. Στιγμές μεγάλες, σύνολο μεγαλύτερο.


… και εκλάμψεις
Π.Α.

Παράδειγμα δεύτερο: Η γένεση μιας φωνής, όπως εκείνη της γονιδιακά προικισμένης Ελεονώρας Ζουγανέλη στο «Έλα». Την είχαμε θαυμάσει στα πρώτα της με την Εστουδιαντίνα, σε δρόμους λαϊκούς. Στο πρώτο της ολοκληρωμένο εγχείρημα επιλέγει στρατιά συνθετών και στιχουργών σε χύδην ποπ τραγουδάκια, δίχως κοινό κλίμα (παρά μόνον εκείνο που αποπνέει η τόσο ιδιαίτερη φωνή της), δίχως στιχουργικές αιχμές, χαμένα στο τόσο βαρετό τρέχον, που θέλει «ξένα» τραγουδάκια να ντύνονται με ελληνικό στίχο μόνον για να έχουν πέραση στα μέρη μας. Προσοχή: Δεν είναι κακά. Κι εκείνη τ΄ απογειώνει. Όπως «Το τικ τακ του ρολογιού» του Λάκη με τα ψηλά ρεβέρ που είχε εξυψώσει εντυπωσιακά η Μαργαρίτα Ζορμπαλά. Όμως στ΄ αλήθεια μόνον όταν καταφέρει να ξεφύγει ένα τέτοιο ταλέντο από το χυδαία τρέχον δήθεν ποπ της εποχής και τον ρηχό αφορισμό «αυτά θέλουν οι νέοι» κι αναμετρηθεί με το ογκώδες και πολύγλωττο λαϊκό μας τραγούδι θα μπορούμε να πούμε με το χέρι στην καρδιά: Ηabemus νέα μεγάλη ερμηνεύτρια! Μέχρι τότε άφετε τα παιδία παίζειν…