Η «Κλυταιμνήστρα» χορεύει στα πενήντα της

Μια ιστορική παράσταση χορού, με τη σφραγίδα της ιέρειας του σύγχρονου χορού Μάρθα Γκράχαμ, αναβιώνει στο Μέγαρο Μουσικής. Η «Κλυταιμνήστρα», που συμπληρώνει πενήντα χρόνια από την πρώτη της παρουσίαση στη Νέα Υόρκη, παρουσιάζεται από την Ομάδα Χορού της Μάρθα Γκράχαμ. Οι τρεις παραστάσεις του συγκροτήματος δίδονται πριν από την αμερικανική πρεμιέρα που θα γίνει τον Δεκέμβριο στο Κένεντι Σέντερ της Ουάσιγκτον. Το 1958 στην πρεμιέρα της «Κλυταιμνήστρας» η Μάρθα Γκράχαμ ήταν 64 ετών και κράτησε τον κεντρικό ρόλο για τον εαυτό της, αρνούμενη να εγκαταλείψει το πάθος της ζωής της. Εκτός από τη χορογραφία, έβαλε την υπογραφή της στα κοστούμια της παράστασης. Ενώ ο Αμερικανοϊάπωνας γλύπτης Ιζάμου Νογκούσι δημιούργησε τα σκηνικά και ο Ζαν Ρόζενταλ υπέγραψε τους φωτισμούς της παράστασης. Η Ομάδα Χορού Μάρθα Γκράχαμ με την αναβίωση της «Κλυταιμνήστρας» εγκαινιάζει μία μεγάλη περιοδεία που αρχίζει από την αμερικανική πρωτεύουσα και συνεχίζεται σε μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο.

Η Μάρθα Γκράχαμ υπήρξε για τον χορό μία προσωπικότητα με μεγάλη επίδραση.

Σύγχρονη του Στραβίνσκι, του Πικάσο και του Φρανκ Λόιντ Ράιτ, άφησε το καλλιτεχνικό της αποτύπωμα στον χορό και άλλαξε το κλασικό τοπίο που κυριαρχούσε μέσω των κινήσεων του μπαλέτου. Χορός α λα Μάρθα Γκράχαμ σημαίνει πειραματισμός και νέο ιδίωμα στη γλώσσα του σώματος. «Δεν με ενδιέφεραν οι χαρακτήρες ή οι ιδέες, αλλά μόνο η κίνηση. Ήθελα η κίνηση να είναι σημαντική. Όχι όμορφη ή ρευστή. Ήθελα να είναι φορτωμένη με εσωτερική ουσία, με

ΙΝFΟ

Η «Κλυταιμνήστρα» παρουσιάζεται στις 24, 24, 25 Οκτωβρίου στην Αίθουσα Φίλων της Μουσικής στο Μέγαρο Μουσικής, στις 20.30 (τηλ. 210-7282.000).

ένταση και εκρηκτική δύναμη», ήταν τα λόγια της για να εξηγήσει τη χορευτική γλώσσα που επινόησε για να αποκαλύπτει το πάθος, την οργή και την έκσταση, συστατικά της ανθρώπινης εμπειρίας.

Για την Γκράχαμ η κίνηση άρχιζε από την ένταση στις συσπάσεις των μυών και συνεχιζόταν με τη ροή της ενέργειας που απελευθέρωνε το σώμα καθώς οι μύες χαλάρωναν. Αυτή η τεχνική ελέγχου των μυών και της αναπνοής, που στο εξής θα έφερε το όνομά της, έδινε στα έργα και στους χορευτές της μιαν αίσθηση σκληρή κι αιχμηρή. Έτσι, η «ασχήμια» όπως έγραψαν οι κριτικοί για τα πρώτα έργα της, έγινε νέα ομορφιά και τροφοδότησε την έμπνευση στις επόμενες γενιές των Αμερικανών χορευτών και χορογράφων.