Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!)
είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Τέλος ή… νέα τέλη;

Αγαπητή Φοίβη, Έφτασε το τέλος του καπιταλισμού; Αυτό είναι ένα ερώτημα που βασανίζει όλο και περισσότερους. Οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων δείχνουν να τα έχουν προς το παρόν χαμένα, αφού το μέτρο της συνεχούς χρηματοδότησης του συστήματος αδυνατεί να δώσει τέλος στην κρίση. Οι σπασμωδικές τους κινήσεις επιτείνουν το πρόβλημα και έντρομοι εγκαταλείπουν άρον άρον τον άκρατο νεοφιλελευθερισμό, στον οποίο ήταν δογματικά προσηλωμένοι και θέτουν σ΄ εφαρμογή μέτρα που μέχρι τώρα αποκήρυτταν μετά βδελυγμίας. Τον κρατικό παρεμβατισμό δηλαδή και τις κρατικοποιήσεις. Με τα λεφτά των φορολογουμένων βεβαίως, βεβαίως. Γιατί τις ζημιές πρέπει να τις επιμεριστούν οι πολλοί, ενώ τα άνομα κέρδη οι λίγοι. Θα επιτύχουν τον στόχο τους; Κανείς δεν το γνωρίζει αυτή την ώρα. Για τον άνθρωπο βέβαια δεν νοιάζεται κανείς τους. Για τους νεοάστεγους και τους νεόπτωχους που δημιούργησαν, δεν υπάρχει έλεος. Για τις τράπεζες γίνονται όλα και γι΄ αυτούς που δημιούργησαν την κρίση, γιατί «το σύστημα» πρέπει πάση θυσία να διασωθεί.

Εδώ στην Ελλάδα τα πράγματα δείχνουν να είναι κάπως καλύτερα. Ίσως και να μας λυπήθηκε ο Θεός.

Ίσως πάλι να ήμασταν τυχεροί μέσα στην γκαντεμιά που μας δέρνει γενικότερα. Το σκάνδαλο των ομολόγων που ξέσπασε έγκαιρα, μας προφύλαξε από τα χειρότερα.

Άκουγα χθες τον υπουργό Οικονομίας να δηλώνει περίπου ευτυχής. Το ξεκαθάρισε πάντως. Η πολιτική του δεν αλλάζει. Την ώρα που ακόμη και οι Αμερικανοί μιλούν για την ανάγκη φοροελαφρύνσεων και για ενίσχυση των ασθενέστερων τάξεων, εμείς επιμένουμε σε μια αδιέξοδη πολιτική βασισμένη στην αφαίμαξη. Η κρίση, κρίση δηλαδή και οι φόροι, φόροι.

Άντε, κι όπου βγει!

Νίκος Ντακάκης, Ρέθυμνο Οι ασθενέστερες τάξεις προφανώς μπορούν να περιμένουν, μπροστά στον Μεγάλο Ασθενή, τις τράπεζες. Τώρα που το λέω, όμως, δεν μπορώ, θα προσθέσω κι αυτό: καλά, τόσα χρόνια δεν μας έλεγαν ότι είχαν εκπληκτική κερδοφορία; Έτσι εύκολα καταρρέουν;


Ψάρια από μολύβι

Τέλος Αυγούστου, διακοπές οικογενειακές με φίλους σε παραθαλάσσιο γνωστό θέρετρο. Σε κλασική ψαροταβέρνα, παραγγελία για γεύμα και συν τοις άλλοις περίπου 3 κιλά ψάρια από αυτά που ονομάζουμε πρώτα.

Ζύγισμα μπροστά μας. Κάποιος από την παρέα πηγαίνει προς την τουαλέτα, περνώντας δίπλα από την κουζίνα, όταν ακούει από ένα χώρο της κουζίνας όπου προφανώς ετοίμαζαν τα ψάρια, τη φράση “έχε τον νου σου στην Αλβανή, μην ξεχάσει να βγάλει τα μολύβια από τα ψάρια”. Με τρόπο, υποψιασμένος ο φίλος στήνει μάτι και αυτί. Και τι διαπιστώνει; Από το στόμα κάθε ψαριού να βγάζει η Αλβανή τεμάχια μετάλλου, που ύστερα διαπιστώσαμε ότι ήταν μόλυβδος (μέταλλο) μεγέθους από 6 έως 12 εκατοστά σε σχήμα στυλού και βάρους, εκ των υστέρων διαπιστωμένο και αυτό, περίπου 650 γραμμάρια. Ο φίλος υποψιασμένος και αρκετά τσαμπουκαλής, μπαίνει στην κουζίνα, αρπάζει τα ψάρια και τα μολύβια και έρχεται στο τραπέζι μας. Χαμός στην ταβέρνα. Το αφεντικό να ψελλίζει διάφορα παλαβά. Το προσωπικό να κοιτάζει σαν χαμένο. Μαζεύτηκαν και από τα διπλανά τραπέζια. Ανοίγουμε ένα ακαθάριστο ψάρι, ανοίγουμε και δεύτερο, και στο τέλος όλα τα ακαθάριστα, και διαπιστώνουμε πως σε όλα υπήρχαν αυτοί οι μικροκύλινδροι με το μολύβι.

Η απάτη και η κλεψιά καραμπινάτη.

Κάντε τους υπολογισμούς σας. Τιμή ψαριών 60 ευρώ το κιλό. Βάρος μολύβδου 650 γραμμάρια. Άρα βάρος καθαρό 2.350 γραμμάρια. Πολλοί από τις άλλες παρέες που είχαν παραγγείλει ψάρια, τα είχαν φάει και περίμεναν τον λογαριασμό, κάνουν το μαγαζί σούπερ καλοκαιρινό. Η δική μας η παρέα δεν έδωσε συνέχεια, δικαστική κ.λπ. Περί πληρωμής βεβαίως, ούτε λόγος. Και επειδή τα νέα κυκλοφορούν γρήγορα, τις επόμενες 6 ημέρες που μείναμε στην περιοχή, στη συγκεκριμένη ταβέρνα δεν κάθησε ούτε ένας πελάτης, με αποτέλεσμα να κλείσει και στις υπόλοιπες οι πελάτες απαιτούσαν τα ψάρια να ζυγίζονται και να καθαρίζονται μπροστά τους. Και κάποιο πουλάκι μάς έλεγε πως τα μολύβια ήταν σχεδόν κανόνας στην περιοχή. Αλήθεια, σε πόσα μέρη της Ελλάδας δεν θα κάνουν την ίδια ή παρόμοιες απατεωνιές και θα χιλιοκλέβουν τον κόσμο;

Χρήστος Αναγνωστόπουλος Κ αλά, αυτό δεν είναι θέρετρο. Είναι φέρετρο.


Εγκέφαλος
Φοίβη

Έχουν ξεσηκωθεί οι πάντες με την ιστορία των συλλήψεων αλλά και των κατασχέσεων στα σπίτια όσων κατέχουν παλιά βιβλία. Όριο θεωρούν οι Διωκτικές Αρχές το 1453 ή το 1830, αν πρόκειται για θρησκευτικά βιβλία. Όσοι κατέχουν βιβλία παλιότερα αυτών των ημερομηνιών, συλλαμβάνονται (βλ. ρεπορτάζ σελ. 7 Οριζόντων). Κάποιος έλεγε: «Δηλαδή αν έχω μια εικόνα ή ένα βιβλίο που μου άφησε ο παππούς μου, πρέπει να δω μήπως είμαι εγκληματίας;». Η υπόθεση θα ήταν για γέλια αν δεν έμπαιναν- κατόπιν καρφώματος, φυσικά, δεν γίνεται αλλιώς- αστυνομικοί σε σπίτια για να ελέγχουν ιδιωτικές βιβλιοθήκες. Αυτό άραγε ποιος εγκέφαλος μπορεί να το συνέλαβε; Και πώς θα κρίνει ένα αστυνομικό όργανο που εισβάλλει σε σπίτια, αν ένα βιβλίο του 18ου αιώνα που αγόρασε κάποιος βιβλιόφιλος στο εξωτερικό, έχει ή όχι θρησκευτικό χαρακτήρα; Αυτό θυμίζει Δεξιά άλλων εποχών.

Και αποδεικνύει ότι παρά τις επίμονες προσπάθειες της κυβέρνησης να δείξει μετριοπαθής, η προβιά δεν μπορεί να κρύψει αντανακλαστικά δεκαετιών. Ακόμη και εν έτει 2008. Για να αποδειχθεί ότι πάντα χρειάζεται επαγρύπνηση. Ποτέ δεν πρέπει να εφησυχάζεις.