[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ο δρόμος

O δρόμος είναι ανάμεσα σε κάθε δραστηριότητα που μας βγάζει έξω από το σπίτι μας. Ο δρόμος είναι ανάμεσα στον κόσμο και σ΄ εμάς. Κι επειδή καμιά φορά δεν βγαίνουμε στον δρόμο παρά για να πάμε σε έναν άλλον κλειστό, περιορισμένο χώρο, ο δρόμος τελικά είναι ο κόσμος. Ο αντιπρόσωπος του κόσμου επί της γης, ο κόσμος της ζωής μας. Οι αληθινά απαιτητικοί λαοί τον έχουν στολίσει με το κέλυφος του παρελθόντος τους, δεν άφησαν να περάσουν ματαίως από την ιστορία οι άρχοντες και οι αστοί, οι θεσμοί και οι φιλοδοξίες, ακόμα και οι πόλεμοι και οι αποτυχίες. Προσόψεις και όψεις και περασμένα μεγαλεία και εξαφανισμένες δυναστείες, όλα έχουν ενσωματωθεί στον δρόμο, έχουν γίνει κτήμα των αγουροξυπνημένων εργαζομένων που τρέχουν για το Μετρό, για το λεωφορείο, για τη δουλειά, για το πρωινό. Συχνά δεν τα κοιτούν καν όλ΄ αυτά, έχουν περάσει ανεπαισθήτως στην πίσω ταπετσαρία του εγκεφάλου τους, που έχει το προνόμιο να είναι πολυτελώς διακοσμημένη, και στρέφουν μόνο το κεφάλι στις βιτρίνες, στην εναλλαγή δηλαδή, σε κάτι που μπορούν να αγοράσουν. Ωστόσο ο δρόμος υπάρχει στα πόδια τους, είναι ο δικός τους κόσμος, κι όταν είναι φαρδύς διευκολύνει την καλή διάθεση και τη σκέψη, κι όταν έχει δέντρα στηρίζει την ψυχική υγεία, κι όταν είναι καθαρός ενισχύει την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους και το αίσθημά τους ως πολίτες. Εμείς που ακροβατούμε ανάμεσα σε σπασμένες πλάκες πεζοδρομίου και υποκριτικές γραμμές τυφλών που γλιστράνε, που ανεχόμαστε τον κόσμο μας να έχει γίνει αφοδευτήριο σκύλων, με τι σόι εσωτερική διακόσμηση έχουμε προικίσει τον εγκέφαλό μας; Και γιατί νομίζουμε ότι μπορούμε να ζήσουμε υπεράνω και ερήμην του δρόμου;