Το μαλακό και διαυγές φως της Αίγινας στον καμβά

Η ιδιαίτερη ποιότητα που έχει το- μαλακό και διαυγές- φως της Αίγινας και το τοπίο της εδώ κι εκατό χρόνια δεν έπαυσαν να εμπνέουν τους καλλιτέχνες. Εκατό και πλέον ζωγράφοι, γλύπτες και χαράκτες που επέστρεψαν από σπουδές σε ξένες χώρες και επεδίωξαν να ανακαλύψουν το ελληνικό φως και τον ειδικό τρόπο που αυτό επηρεάζει την απόδοση των χρωμάτων και των σχημάτων, πήραν μαθήματα από το νησί της Αίγινας και δούλεψαν την τέχνη τους στο ύπαιθρο.

Τα έργα τους απαρτίζουν την έκθεση «Αίγινα, νησί των ζωγράφων», που οργανώνει η Αιγινήτισσα ιστορικός της τέχνης Ίρις Κρητικού. Λίγο μετά την πρώτη παρουσίαση που έγινε το καλοκαίρι στο νησί του Αργοσαρωνικού, η έκθεση μεταφέρεται και στην Αθήνα.

Στον καμβά βλέπουμε την Αίγινα του Γιάννη Μόραλη που εξακολουθεί να ζει και να έχει το εργαστήρι του στο νησί, του Χρήστου Καπράλου που το εργαστήρι του έγινε Μουσείο και του Νίκου Νικολάου, για ν΄ αναφερθούμε σε καλλιτέχνες που καθιέρωσαν την Αίγινα σαν καλλιτεχνικό και πνευματικό κέντρο στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.

Από τις αυλές τους, τα στρωμένα τραπέζια τους, πέρασε όλη η καλλιτεχνική και πνευματική Αθήνα. Στη φτωχομάνα Αίγινα ξεκαλοκαίριαζαν ο Σπύρος Βασιλείου, ο Μιχάλης Μανουσάκης, η Μαρία Πωπ, ο Γιάννης Τσαρούχης.

Η Αίγινα ήταν το νησί και των ευαίσθητων αστών, όπως ο γλύπτης Γιάννης Παππάς ή ο Ανδρέας Βουρλούμης. Ήταν το νησί όπου λίγο παλιότερα ο Καζαντζάκης έγραψε την «Ασκητική» του, όταν περιδιάβαζαν τα τοπία του ο Πολύκλειτος Ρέγκος και ο Σπύρος Παπαλουκάς, κι όπου άφησαν τα σημάδια τους οι αρχιτέκτονες Δημήτρης Πικιώνης και Άρης Κωνσταντινίδης. Είναι και η Αίγινα των ποιητών: του Οδυσσέα Ελύτη, του Γιώργου Σεφέρη, της Κατερίνας Αγγελάκη- Ρουκ.

ΙΝFΟ

«Η Αίγινα των ζωγράφων» στο Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων «Μελίνα Μερκούρη» (Πολυγνώτου 10), έως 30 Οκτωβρίου.

Ποιο είναι το μυστικό της που αφορά την τέχνη; «Η άσπρη πέτρα και η πασπαρά, το λεπτόκοκκο χρώμα, που δίνει άλλη ένταση στα πράσινα και τα μπλε. Οι μελανές ηφαιστειακές πτυχώσεις με το ιδιόμορφο σκούρο καφέ και τις μελιτζανί αποχρώσεις. Η συνταρακτική διαφάνεια, η ελάχιστη διάθλαση του φωτός και η έλλειψη κιαροσκούρο, που καθιστά σημαίνον το βάρος των ελάχιστων αποτυπώσεων του μικρότερου περιγράμματος», όπως αναφέρει η Ίρις Κρητικού. Και η παράδοση που θεμελίωσαν οι παλιότεροι, συνεχίζεται. Ο Νεκτάριος Κοντοβράκης, ο Νίκος Στεφάνου, ο Παύλος Σάμιος, συνεχίζουν τον διάλογο με τις αξίες της ζωής και της τέχνης.