Δίκτυο

Μουσεία στον… πάγο
Π.Κ.

Δύσκολοι καιροί για τα μικρά γοητευτικά «μονογραφικά» μουσεία που δημιουργήθηκαν τις προηγούμενες δεκαετίες με δαπάνες και τις δυνάμεις των ίδιων των καλλιτεχνών για να καλύψουν ένα μέρος από το κενό της έλλειψης ενός δικτύου μουσείων σύγχρονης τέχνης, αλλά και για να διασώσουν το σύνολο του έργου του δημιουργού της και να μη διασπασθεί. Αναφέρω τελευταία τη χαρακτηριστική αδυναμία του Έλληνα που θέλει να στήσει τον ναό της δικής του τέχνης, να είναι αυτόνομος και ανεξάρτητος. Γεγονός είναι όμως ότι αυτά τα ιδιωτικά μουσεία, κοινωφελείς και μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί, σπανίως έχουν ίδιους πόρους για να συντηρηθούν και να παράγουν έργο. Το κράτος τα αγνοεί, οι δήμοι στους οποίους βρίσκονται αδιαφορούν με αποτέλεσμα να μαραζώνουν. Η τιμωρία τους είναι ότι ελάχιστοι τα επισκέπτονται. Καταντούν «μαυσωλεία». Κάποια άλλα, όπως λ.χ. το Μουσείο του γλύπτη Κ. Καπράλου στην Αίγινα, το Εργαστήριο του Γιάννη Παππά στου Ζωγράφου ή το Μουσείο της Άλεξ Μυλωνά στο Μοναστηράκι, προσαρτώνται σαν δορυφόροι σε μεγαλύτερα εθνικής εμβέλειας μουσεία, αναζητώντας λύση στα αδιέξοδα. Το Μουσείο Γιάννη Σπυρόπουλου μπροστά στα αδιέξοδα τόλμησε να θυσιάσει το όνειρο των ιδρυτών του για να πλησιάσει το πνεύμα τους, για ένα μουσείο- χώρο επικοινωνίας και διάδοσης των ιδεών. Με την επίγνωση του ιστορικού ρόλου του, ότι είναι το μόνο μουσείο στο οποίο προβάλλεται όχι μόνο ένας διακεκριμένος καλλιτέχνης, αλλά και ένα κίνημα, η αφαιρετική τέχνη, αγοράστηκε «σπίτι» στα Εξάρχεια και αναζητούνται χορηγοί για τη συνέχεια. Μα το θέμα δεν λύνεται με την αποκατάσταση ενός κτιρίου και το φιλότιμο ή τη φιλοδοξία κάποιων ανθρώπων. Αυτά τα μικρά μουσεία δεν πρέπει να καταργηθούν- το αντίθετο. Είναι ένα κεφάλαιο που χρειάζεται αξιοποίηση. Είναι απ΄ αυτά που χρειάζονται τον σχεδιασμό της κρατικής πολιτικής, μέτρα, κίνητρα, ρεαλισμό και ευρύτητα πνεύματος και εκ μέρους των κλειδοκρατόρων της σφραγίδας του κάθε μουσείου.


Ζεσταίνονται τα κλαμπ
Μ.Μ.

Έχω την αίσθηση- και θα φανεί- πως ο μουσικός χειμώνας στα κλαμπ και σε live θα έχει ενδιαφέρον. Κι αυτό γιατί τάσεις διαφορετικές που έχουν διαμορφωθεί έχουν αποκτήσει ένα κοινό που δηλώνει το ενδιαφέρον του στην τζαζ, στο ροκ- ειδικά τα εναλλακτικά- πολύ στην ηλεκτρονική/πειραματική σκηνή, στα hip hop και urban πάρτι που όλο ανεβαίνουν, καθώς ζεσταίνεται το σκηνικό. Αν το κοινό είναι εκεί και οι καλλιτέχνες είναι πρόθυμοι, περιμένουμε από τη διοργάνωση να δώσει (και) βάση στους χώρους που θα φιλοξενούν τις εκδηλώσεις. Τότε, πραγματικά, θα έχει ενδιαφέρον το θέμα και θα φανεί από νωρίς.


Αρχαία ανακύκλωση
Π.Κ.

Στο Μανδράκι της Κύθνου, η υποβρύχια αρχαιολογική ανασκαφή στα καταποντισμένα κατάλοιπα του αρχαίου λιμανιού έφερε στο φως τον κορμό ενός αγάλματος θωρακοφόρου ανδρός της ρωμαϊκής εποχής. Το «σπάνιο» στην περίπτωση είναι ότι τα γλυπτά δεν προέρχονται από κάποιο βυθισμένο φορτίο, αλλά είχαν χρησιμοποιηθεί ως δομικό υλικό σ΄ έναν τοίχο του αρχαίου λιμανιού.

Εκτός από τον κορμό, που σώζεται από τον λαιμό έως τα γόνατα και το αριστερό του χέρι, βρέθηκε και μια κεφαλή γενειοφόρου ανδρός. Τα γλυπτά ανασύρθηκαν από βάθος μόλις δυόμισι μέτρων, σώζονται σε καλή κατάσταση, αλλά δεν έχει διαπιστωθεί ακόμη αν ανήκουν στο ίδιο άγαλμα. Η υποβρύχια ανασκαφή διεξάγεται από τον καθηγητή κ. Αλέξανδρο Μαζαράκη-Αινιάν και την Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων υπό τον δρα Δημήτρη Κουρκουμέλη, ενώ τα γλυπτά μεταφέρθηκαν στα εργαστήρια της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων για αφαλάτωση και συντήρηση.