[ Δρόμοι ]

Η εξέγερση…
… των φορολογουμένων- που καλούνται να πληρώσουν τα σπασμένα- απέτρεψε την ψήφιση του νομοσχεδίου για τη «σωτηρία του χρηματοπιστωτικού συστήματος» στην Αμερική. Με ένα κύμα διαμαρτυριών προς τους βουλευτές που ήταν έτοιμοι να το ψηφίσουν, τους έκαναν να αλλάξουν γνώμη, καθώς φοβήθηκαν τα ψηφαλάκια που θα έχαναν στις προσεχείς εκλογές. Το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα απεφεύχθη (προσωρινά, αφού θα επιχειρηθεί ξανά αύριο).

Το τέλος…
… πλησιάζει! Πανικός! Ύφεση! Κραχ! Γρίπη των πτηνών! Η πανούκλα απλώνεται και στην Ευρώπη! Γκρεμίζεται το Σύμπαν! Τίνος το Σύμπαν; αναρωτιέται ο Αμερικανός αντικαθεστωτικός σκηνοθέτης Μάικλ Μουρ. Έτσι κι αλλιώς, σε αυτό το «πακέτο σωτηρίας» δεν περιλαμβάνεται τίποτα που θα μπορούσε να μειώσει την τιμή που πληρώνουν οι απλοί άνθρωποι το πετρέλαιο, τίποτα που θα μπορούσε να τους βοηθήσει να μη χάσουν τα σπίτια τους, τίποτα που θα μπορούσε να τους βοηθήσει να μη χάσουν την ασφάλιση ή τη σύνταξή τους. Πανικός; Ο λαός έχει πια συνηθίσει να ζει με αυτόν, κάθε φορά που στέκεται μπροστά στα ράφια του σούπερ μάρκετ. Ύφεση; Αυτή πια έχει εγκατασταθεί μόνιμα στις τσέπες των εργαζομένων, που τις αδειάζουν οι φόροι. Οι προσπάθειες που γίνονται από τις κυβερνήσεις στην Αμερική και την Ευρώπη δεν έχουν στόχο να ανακόψουν την προϊούσα επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου εκατομμυρίων εργαζομένων, αλλά να σώσουν τις περιουσίες της αριστοκρατίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Με άλλα λόγια, αμύθητα ποσά υπεξαιρούνται από τα δημόσια ταμεία για να προστατέψουν τα πλούτη των μεγαλομετόχων και των μεγάλων τραπεζών, που μπαίνουν κάτω από τη σκέπη του κράτους ώσπου να ξαναγίνουν κερδοφόρες και να επιστραφούν πάλι στην ίδια εκείνη χρηματοπιστωτική ολιγαρχία που προκάλεσε την κρίση.

Το ερώτημα…
… που τέθηκε ήταν ποιος θα πληρώσει την κρίση. Και οι Αμερικανοί φορολογούμενοι απάντησαν «όχι εμείς». Η απάντηση που έδωσαν- δυστυχώς- και τα δυο μεγάλα αμερικανικά κόμματα ήταν πάνω κάτω ίδια: Πολλοί εργαζόμενοι θα χρειαστεί να χάσουν τις δουλειές τους και να ζήσουν χειρότερα προκειμένου να διασωθούν τα παράσιτα του χρηματοπιστωτικού συστήματος που προκάλεσαν την κρίση. Την κρίση;
Ποια κρίση; Και για ποιους; Το χρήμα δεν εξατμίζεται ποτέ. Περνάει από τσέπη σε τσέπη. Οι μεσαίοι καρχαρίες του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος έφαγαν τους μικρούς, οι μεγάλοι έφαγαν τους μεσαίους κι οι μεγάλοι φαγώθηκαν κι αυτοί με τη σειρά τους από τους πιο μεγάλους. Το χρήμα πηγαίνει στο χρήμα. Κι αυτοί που το έχουν, πείθουν τους άλλους που δεν το έχουν πως δεν υπάρχει άλλη λύση, πως έχουμε κρίση, πως πρέπει να προσπαθήσουμε όλοι μαζί, πως πρέπει να κάνουμε θυσίες και πως αύριο- ποτέ σήμερα, πάντα αύριοθα έρθουν καλύτερες μέρες. Και για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα: ο καπιταλισμός πάντα λειτουργούσε με κρίσεις. Η κρίση είναι ο οργασμός του καπιταλισμού, ύστερα από ένα ξέφρενο φαγοπότι. Ποιος θα ήθελε να πληρώσει από την τσέπη του για έναν οργασμό που δεν είναι δικός του;