Το Πνεύμα του Τόνου

«Δάσκαλοι»!
Της Εύας Κοταμανίδου

Οι «Δάσκαλοι»! Ιδιότητα πολύτιμη, πολυσήμαντη, υψίστης αξίας. Εκπαιδευτές, καθοδηγητές, διαμορφωτές χαρακτήρων, αξιών, πιστεύω, πορείας ζωής. Όσο εύκολα λες μικρή, ο δάσκαλος, η δασκάλα μου, τόσο δύσκολα προφέρεις τη λέξη μεγαλώνοντας, συνειδητοποιώντας το μέγεθος της προσφοράς ενός εκάστου. Τύχη αγαθή, οι καλοί δάσκαλοι. Η μνήμη, η μορφή τους, δεν σβήνουν, σ΄ ακολουθούν, οι πνευματικές παρακαταθήκες, η παραδειγματική στάση ζωής τους, κρατούν αναμμένη τη φλόγα, την αύρα της προσωπικότητάς τους, εξακολουθούν να σε καθοδηγούν νοερά, να σε διδάσκουν. Την Πέμπτη, 25 του μηνός, εγκαινιάσθηκε στο Μουσείο Μπενάκη η έκθεση, αφιέρωμα στα 100 χρόνια απ΄ τη γέννηση του Κάρολου Κουν. Μια ζωή θέατρο, γεμάτη γνώση, πάθος, δόσιμο, αφοσίωση, διδασκαλία, δημιουργία. Μια ζωή, απ΄ το πρωί ώς το βράδυ στο γραφειάκι του υπογείου της οδού Σταδίου, στο «Θέατρο Τέχνης», στο «σπίτι» του. Κανείς, όσο ζούσε, δεν τον αποκαλούσε «Δάσκαλο», δεν το ήθελε.

Κύριε Κουν τον λέγαμε όλοι, όμως ξέραμε. Ξέραμε τι ήταν για μας, για το μισό σχεδόν ελληνικό θέατρο. Ήταν ο «Δάσκαλος» που μας αποκάλυψε τη μεγάλη αξία της θεατρικής τέχνης. Τα λόγια του ηχούν ακόμα: «Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο… κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός… Το θέατρο, ως μορφή τέχνης δίνει τη δυνατότητα να συνδεθούμε, να συγκινηθούμε, ν΄ αγγίξουμε ο ένας τον άλλον, να νιώσουμε μαζί μιαν αλήθεια…». Μέγιστα λόγια, μέγιστου «Δασκάλου».