Δίκτυο

Στα ίχνη του τρίτου Πολεμιστή
Π.Κ.

Ντοκουμέντα που ήρθαν πρόσφατα στη δημοσιότητα, υποδεικνύουν ότι τα μπρούντζινα αριστουργήματα του 5ου αι. π.Χ., οι Πολεμιστές του Ριάτσε, υπήρξαν θύματα κλοπής και λεηλασίας λίγο πριν ανασυρθούν από τον βυθό του Ρέτζιο της Καλαβρίας το 1972. Κάποιος, κάπου, πρέπει να έχει στην κατοχή του την ασπίδα και το σπαθί του ενός, του νεώτερου από τους δύο πολεμιστές. Ίσως και τη λόγχη του άλλου. Και ένα τρίτο μπρούντζινο άγαλμα τελείως διαφορετικό από τα άλλα ίσως κρύβεται σε αποθήκη κάποιου φιλότεχνου. Μια φωτογραφία του 1972, που τραβήχτηκε αμέσως μόλις έβγαλαν τα αγάλματα (που βρέθηκαν σε βάθος 8 μ., 300 μ. από την ακτή) από τη θάλασσα, δημοσιεύθηκε πρόσφατα. Αυτή δείχνει καθαρά ότι ένα αντικείμενο εξέχει από την αριστερή παλάμη του αγάλματος. Ο ερασιτέχνης αρχαιολόγος- ερευνητής Τζιουζέπε Μπράγκο, με βάση αυτή τη φωτογραφία άρχισε την έρευνα. Βρήκε λοιπόν ότι ο ερασιτέχνης δύτης που εντόπισε τα αγάλματα στον βυθό, ο Μαριοτίνι, στις πρώτες αναφορές του λέει πως είδε τρία αγάλματα και ότι το ένα ήταν ξαπλωμένο στο πλευρό με μια ασπίδα στο αριστερό του χέρι. Αυτή τη στιγμή η αστυνομία γνωρίζει το όνομα του ανθρώπου που ίσως βοήθησε στη φυγάδευση της ασπίδας και μιας λόγχης από τον τόπο εύρευσης και η έρευνα για τον εντοπισμό τους βρίσκεται σε εξέλιξη.


Η Σμύρνη, θέμα καυτό…
Μ.Π.

Ενδιαφέρον έχει η πληθώρα εκδόσεων βιβλίων για τη Σμύρνη και τη Μικρασιατική Καταστροφή. Εκτός από τη «Σμύρνη» του Γκάιλς Μίλτον (Μίνωας)- ένα ενδιαφέρον βιβλίο για το οποίο γράφτηκε πρόσφατα εκτενές κείμενο στο «Βιβλιοδρόμιο»-, από τις Εκδόσεις Νεφέλη μόλις κυκλοφόρησε το «Σμύρνη 1922» της Τόνιας Μανιατέα και οι Εκδόσεις Ιωλκός κυκλοφόρησαν δύο- τρία μυθιστορήματα και μαρτυρίες πάνω στο ζήτημα αυτό. Δεν είναι άλλωστε πολλοί μήνες που κυκλοφόρησε και το μυθιστόρημα του Γιάννη Καψή «Όταν οι άγγελοι πέθαιναν στη Σμύρνη» (Λιβάνης). Μετά την αύξηση των εκδόσεων για την Κωνσταντινούπολη, με αφορμή και τα πενηντάχρονα των Σεπτεμβριανών προ τριετίας, αλλά και το ενδιαφέρον που έδειξε το κοινό για βιβλία και ταινίες με πολίτικα θέματα, τώρα φαίνεται πως δίνεται έμφαση στη Σμύρνη που είχε μικρότερη θέση στα εκδοτικά προγράμματα των τελευταίων χρόνων- αν εξαιρέσει κανείς βέβαια τις «Μάγισσες της Σμύρνης» που σημείωσαν εκπληκτική επιτυχία. Και όλα αυτά χωρίς καμία επετειακή αφορμή- σε ένα δελτίο Τύπου διαβάσαμε για «ογδόντα χρόνια και κάτι», σε μια ανεπιτυχή προσπάθεια να συνδεθεί το πράγμα με κάποια επέτειο. Είναι η εποχή τέτοια: κάτι το Μακεδονικό, κάτι η έλλειψη οραμάτων σήμερα, κάτι η πολιτική ομαλότητα της Μεταπολίτευσης που δίνει χώρο στην αναζήτηση της ταυτότητας, κάτι οι σημερινές γενιές που- όπως έχει πει σε αυτές εδώ τις σελίδες ο Πέτρος Μάρκαρης- έχουν μεγαλώσει με μικρασιάτικες ιστορίες γονιών και γιαγιάδων, το ενδιαφέρον για εποχές που στην πραγματικότητα δεν θα θέλαμε να ξαναζήσουμε έχει φουντώσει…


Περί διαφάνειας…
Π.Θ.Κ.

Είναι αλήθεια- το έχουμε γράψει πολλές φορές- πως είναι μεγάλο το ποσό των 8 με 10 εκατομμυρίων που κοστίζει το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Κυρίως, όταν δίνονται από το υπουργείο Πολιτισμού πολύ λιγότερα – στις καλύτερες χρονιές 9, στις χειρότερες 4 ή 5 εκατ. ευρώ- για την παραγωγή των νέων ελληνικών ταινιών. Κι έχουμε πει πως έτσι μπορεί να φτάσουμε να έχουμε φεστιβάλ, αλλά να μην έχουμε ταινία. Από τη Μαρία Δαμανάκηπολιτική εκπρόσωπος Πολιτισμού του ΠΑΣΟΚ- κατατέθηκε χθες επερώτηση στη Βουλή και προς τον υπουργό Πολιτισμού «για τη διαχείρισή του, που παραμένει εν πολλοίς αδιαφανής» και ζητεί να απαντηθούν τα κάτωθι: «Ποιος ο ελεγκτικός μηχανισμός του ΥΠΠΟ για τη διαφάνεια της διαχείρισης του οργανισμού» και «ποιο το ακριβές ποσό της κρατικής επιχορήγησης, των χορηγιών και των ιδίων εσόδων του οργανισμού για την τρέχουσα περίοδο»; Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης «κάνει δουλειά», αλλά καλό είναι να απαντηθούν όλα αυτά…