ΧΩΡΙΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑ, ΧΩΡΙΣ ΚΡΙΣΗ

Δυστυχώς, η μεταφορά του οίκου ανοχής είναι παρωχημένη. Δεν μπορεί να περιγράψει αυτό που ζούμε. Γιατί αυτό που ζούμε μοιάζει περισσότερο με κοτέτσι, τον «ορνιθώνα» των παλαιοτέρων. Δεν είναι μόνο η μυρουδιά που κάνει τη διαφορά- η Αθήνα βρωμάει και σε λίγο η δυσοσμία της θα κατακλύσει όλη την επικράτεια των καμένων δασών. Δεν είναι καν ο συνεχής, ασταμάτητος, αδιάλειπτος θόρυβος του δίποδου πληθυσμού σε μόνιμη νευρική κρίση.

Η διαφορά είναι ποιοτική που λένε.

Γιατί το πτερωτό δίποδο που δεν μπορεί να πετάξει, σε αντιδιαστολή προς το θηλαστικό δίποδο που επίσης δεν μπορεί να πετάξει, έχει μυαλό κότας που λένε. Κοινώς δεν έχει τη δυνατότητα να συσσωρεύσει εμπειρία και συσσωρεύοντας εμπειρία να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις που θα του επιτρέψουν να κρίνει.

Βρίσκει ένα σπυρί σιτάρι μπροστά του, λέει «να ένα σπυρί». Στο δεύτερο που θα συναντήσει δεν λέει «να ένα δεύτερο σπυρί». Λέει πάλι το ίδιο. Επαναλαμβάνει «να ένα σπυρί» χωρίς να συνειδητοποιεί πως επαναλαμβάνει αυτό που είπε λίγο πριν.

Και πάει λέγοντας μια ολόκληρη κοινωνία εξαγριωμένων που εξαγριώνονται ακόμη περισσότερο γιατί δεν μπορούν να καταλάβουν τι ήταν αυτό που τους εξαγρίωσε.

Περνάμε από το ένα δυστύχημα στο άλλο, από το ένα ηθικό πτώμα στο άλλο κοινωνικό εκτόπλασμα και δεν έχουμε καν τα μέσα για να χαράξουμε τη διαδρομή.