Η εποχή των ορνιθώνων

ΠΑΛΙΟΤΕΡΑ ΣΥΝΗΘΙΖΑΜΕ ΝΑ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΟΥΜΕ
«ΟΙΚΟ ΑΝΟΧΗΣ»- ΕΠΙ ΤΟ ΧΥΔΑΙΟΤΕΡΟΝ
ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ. Η ΙΔΕΑ ΜΑΣ ΕΝΟΧΛΟΥΣΕ ΛΙΓΟ,
ΣΙΓΟΥΡΑ ΠΡΟΔΙΔΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΤΙΚΗ
ΜΑΣ ΔΙΑΘΕΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ, ΟΜΩΣ ΩΣ ΕΝΑ
ΣΗΜΕΙΟ ΜΑΣ ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΕ ΚΙΟΛΑΣ
Αυτό το ελληνικό κράτος που εκσυγχρονίζεται από την ημέρα που ήρθε ο Ιωάννης Καποδίστριας και δεν έχει ακόμη εκσυγχρονιστεί, με τους λειτουργούς του που βγαίνουν από τα σπλάγχνα μιας κοινωνίας στοιχειωμένης από την ψυχοπάθεια της ταυτότητας, ισοπεδωμένης και αλαζονικής, αυτός «ο οίκος ανοχής» είχε, όπως και να το κάνουμε, το γούστο του. Τον είχαμε συνηθίσει, μας άφηνε στην ησυχία μας κι όταν μας ταλαιπωρούσε ξέραμε λίγο ώς πολύ πώς να το χειριστούμε. Στο κάτω- κάτω, λέγαμε, έχουν και οι οίκοι ανοχής το γούστο τους, μπορείς να διασκεδάσεις κιόλας, εκτός κι αν είσαι θεούσα ή φεμινίστρια. Μας ηρεμούσε εξάλλου η διαπίστωση πως πάντα από το κακό υπάρχει και χειρότερο.

Θυμάμαι παλιότερα μια δημόσια συζήτηση με έναν φίλο, ο οποίος, έχοντας ανακαλύψει προσφάτως τη γοητεία του

Η μεταφορά του οίκου ανοχής είναι παρωχημένη. Γιατί αυτό που ζούμε μοιάζει περισσότερο με κοτέτσι

Έθνους και του Ελληνισμού, πρώην αριστερός διεθνιστής γαρ, μεμφόταν τον αντιπατριωτισμό μας. «Δεν έχει σημασία που το κράτος είναι μικρό», έλεγε, «και τα μικρά κράτη μπορούν να εμπνέουν σεβασμό. Παράδειγμα το Ισραήλ».

Το επιχείρημα δεν ήταν δύσκολο να το αντικρούσει κανείς. Είναι καλύτερο να ζεις σε «οίκο ανοχής», παρά σε στρατόπεδο, με το όπλο παρά πόδα μέρα νύχτα, σε μόνιμη σύγκρουση με το περιβάλλον σου. Περνάς καλύτερα, διασκεδάζεις περισσότερο, κι όσα προβλήματα κι αν έχεις, αυτά δεν συγκρίνονται με τα προβλήματα του στρατοπέδου.

Πλην όμως, όσο περνούσαν τα χρόνια κάτι δεν πήγαινε καλά με τη μεταφορά του «οίκου ανοχής». Δεν χωράει αμφιβολία πως σ΄ αυτό συνετέλεσε και το ραγδαίο ξεχαρβάλωμα του ελληνικού κράτους, η ανικανότητα των διαχειριστών του, οι ατάλαντοι πολιτικοί και η κοινωνία που αποδέχθηκε την ισοπέδωσή της όχι πια ως αναγκαίο κακό, αλλά ως μια φυσιολογική κατάσταση, το μόνο δυνατό μόρφωμα συλλογικής ζωής.

Είναι αλήθεια πως τη δέκατη φορά που ακούς τον ίδιο ηλίθιο να μη μπορεί να ολοκληρώσει μια πρόταση της προκοπής και παρ΄ όλα αυτά να προσπαθεί να σε πείσει πως αυτός είναι ο καλύτερος διαχειριστής του μέλλοντός σου δεν τον βρίσκεις διασκεδαστικό. Όπως και δεν με διασκεδάζει η ιδέα ότι κάπου στην φαιά ουσία μου έχει καταγραφεί η σκέψη του τάδε τυχάρπαστου που υπουργοποιήθηκε για λόγους που ούτε ο ίδιος δεν μπόρεσε να καταλάβει.

Ε ναι, γιατί ο «οίκος ανοχής» έχει κανόνες.

Μπορεί να μπαίνει και να βγαίνει μέσα όποιος θέλει, όμως δεν δικαιούται να μην πληρώσει τον λογαριασμό. Ούτε και οι κοπέλες δικαιούνται να μην ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις του. Υπάρχει ένα λογιστήριο που λειτουργεί, και η ψευδαίσθηση έστω, μιας ισότιμης ανταλλαγής. Ποιος τολμάει να πλιατσικολογήσει έναν «οίκο ανοχής»; Θα τον φάνε οι προστάτες του και οι δικοί μας προστάτες, δεκαετίες τώρα κάνουν την πάπια όταν μας βλέπουν να τσαλαβουτάμε μες στον βάλτο που τον είπαμε πέλαγος για να μην αισθανόμαστε τη δυσωδία του.

Η διαφορά από τα χρόνια της χούντας είναι σίγουρα ότι σήμερα λειτουργεί το Κοινοβούλιο, η ελευθεροτυπία, η ελευθερία του λόγου και τα συμπαρομαρτούντα. Όμως, το ξέρουμε όλοι, υπάρχει και κάτι που κάνει τη σημερινή κατάσταση πιο δύσκολη από την τότε: τότε οι ένοχοι ήταν παρόντες, δακτυλοδεικτούμενοι. Αυτοί κι ο ξένος παράγοντας που υποτίθεται πως τους υποκινούσε αυτομάτως αθώωναν όλους εμάς, τους υπολοίπους.

Σήμερα όμως τι είναι αυτό που αθωώνει όλους εμάς τους υπόλοιπους από το συλλογικό έγκλημα στο οποίο συμμετέχουμε, από τις αμόρφωτες γενιές που βγαίνουν από τα σχολειά μας και προετοιμάζουν την επέλαση της βαρβαρότητας, από τη λαμογιά που έχει ανακηρυχτεί στο μόνο βιώσιμο κοινωνικό πρότυπο, από την ισοπέδωση του γενικευμένου και θριαμβεύοντος κυνισμού; Γιατί ο κύριος Βουλγαράκης να παραδεχτεί πως τα ΄κανε μούσκεμα όταν, κάνοντας ό,τι έκανε επί τόσα χρόνια, όλοι γύρω του τον θεωρούσαν επιτυχημένο;