Τα καμένα και τα καβαλημένα

Οι αρχαίοι Αρκάδες, επειδή φοβόντουσαν την αποθηρίωση, καλλιεργούσαν τη μουσική- έτσι λέει ο Μεγαλοπολίτης ιστορικός Πολύβιος. Το ίδιο κάνουμε κι εμείς, όποτε και όπου μπορούμε, και με όποια ευκαιρία μάς προσφέρεται. Για τον σκοπό αυτό έχουμε διαμορφώσει μια ολόκληρη κοινωνική ομάδα, τους τραγουδιστές, η οποία με τα χρόνια θυμίζει κλειστό επάγγελμα, όπως οι συμβολαιογράφοι και οι φαρμακοποιοί.

Διότι οι ίδιοι τραγουδούσαν κάποτε για την Κύπρο, οι ίδιοι για τον Οτζαλάν, για τη Σερβία, για την Πετρόλα και την καρέτα-καρέτα, για την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ, που υπήρξαν το ίδιο συνδικάτο, κι οι ίδιοι τραγουδάνε τώρα για τα δάση. Και το ερώτημα προκύπτει εύλογο: δεν βαρέθηκαν αυτοί οι άνθρωποι να έχουν πάντα δίκιο; Πώς τα καταφέρνουν να είναι πάντα με τους καλούς στο φτηνιάρικο γουέστερν που παρακολουθούμε χρόνια τώρα; Η εθνική φαγούρα μετατοπίζεται από θέμα σε θέμα, όμως το σώμα που τη νιώθει μένει πάντα το ίδιο- με κάτι χρονάκια παρά πάνω, εννοείται.

Η απορία μου είναι πάντως η εξής: Πόσοι απ΄ αυτούς που πήγαν την Τρίτη στο Παναθηναϊκό Στάδιο να τραγουδήσουν για τα καμένα δάση καβαλάνε με τα μηχανάκια τους στα πεζοδρόμια; Και πόσοι κυκλοφορούν με 4Χ4 στο κέντρο της Αθήνας;

Δεν ξέρω ποσοστά. Εκείνο που ξέρω είναι πως όλα τα πεζοδρόμια και τα διαζώματα της περιοχής είχαν κατακλυστεί από δίτροχα και τετράχρονα του υπέροχου αυτού λαού που τώρα απέκτησε και οικολογική συνείδηση. Μου είπαν επίσης πως οι τραγουδιστές, και αυτό είναι προς τιμήν τους, προσήλθαν στο στάδιο με το Μετρό, το τρόλεϊ και διάφορα ποδήλατα που στέναζαν από το βάρος ορισμένων, όμως τα κατάφεραν τελικά να φτάσουν στον προορισμό τους- καλά ντε, μια πλάκα κάναμε.

Η οικολογική συνείδηση στην εποχή των ορνιθώνων.