Δεν συμπάθησε καμία μόδα

Παντρεύτηκε. Έζησε ταπεινά με τη γυναίκα του. Έγραφε συνέχεια. Του άρεσε το σπίτι του. Του άρεσε να παίζει με τα παιδιά και να τους διηγείται παραμύθια με νεράιδες. Του άρεσε πάνω απ΄ όλα η μπίρα, το καλό κρασί και η ευχάριστη παρέα καπνίζοντας το πούρο του. Του άρεσαν ο Τσόσερ, ο Ραμπελέ, ο Θερβάντες, ο Στερν και ο Ντίκενς. Δεν πίστεψε ποτέ στα επιμέρους απελευθερωτικά κινήματα. Σκεφτόταν πάντα τον λαό και τις παραδόσεις του. Ήταν υπέρ της ιδιοκτησίας και θεωρούσε ως τον μεγαλύτερο εχθρό της τους Ρότσιλντ και τους άρπαγες εμπόρους που τα θέλουν όλα δικά τους. Δεν παρέστησε τον μοντέρνο.

Δεν συμπάθησε καμία μόδα. Η πίστη του στον καθολικισμό και στον ευρωπαϊκό ανθρωπισμό της Αναγέννησης τού αρκούσε.

Το χρέος του
Η βαθιά του γνώση της Ιστορίας άφηνε το πνεύμα του ελεύθερο για να διατυπώνει αλήθειες που δεν άρεσαν καθόλου στους λεγόμενους προοδευτικούς, σ΄ αυτούς που διατυμπανίζουν ότι το παρελθόν είναι όπως και να το κάνουμε χειρότερο από το παρόν: «Πριν από τη Γαλλική Επανάσταση», έγραφε, «ακόμα και οι εύποροι ευγενείς ήταν δουλευτάδες μικροαστοί σε σύγκριση με τους Ρότσιλντ και τους Ράσελ μας». Δεν σκοτιζόταν με το εάν οι φτωχοί θα αποκτούσαν περισσότερα υλικά αγαθά. Θεωρούσε όμως χρέος του, όσο περνούσε από το χέρι του, να τους προστατέψει από τις παγίδες και τα παρακμιακά ήθη των πλουσίων: για τον υπερασπιστή του «Αιώνιου Ανθρώπου» και της «Ορθοδοξίας», για τον αντίπαλο του «Λαθεμένου κόσμου»- και οι τρεις ομώνυμοι τίτλοι δοκιμίωνη φτώχεια δεν θα ήταν κατάρα αλλά υπέρτατη ανθρώπινη αξία: «Όταν η ανθρωπότητα πάει προς την Κόλαση», έλεγε, «οι φτωχοί βρίσκονται πάντα πιο κοντά στον Παράδεισο».