Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Δεν πείθουν

ΣΤΗ ΘΗΤΕΙΑ μιας κυβέρνησης, η οποία ξεπερνά τον ορίζοντα μιας τετραετίας, οι πολίτες έχουν τη δυνατότητα να διακρίνουν πότε η πολιτική που ασκείται είναι πολιτική αρχών και πότε υποκύπτει στη συγκυρία και στις σκοπιμότητες.

Κατά τη διάρκεια της πρώτης τετραετίας, έχοντας το ηθικό και πολιτικό πλεονέκτημα έναντι της αντιπολίτευσης, η κυβέρνηση είχε την ευχέρεια να ξεδιπλώσει την πολιτική της, η οποία ήταν πιστή στις αρχές της. Πιστή στο ιδεολόγημά της ότι μια οικονομία μπορεί να τα πάει καλύτερα και να προσελκύσει επενδύσεις μόνο όταν οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι εργαζόμενοι υποχρεώνονται σε εκπτώσεις στα εργασιακά τους δικαιώματα, έκανε μια σειρά στρατηγικών επιλογών.

Μείωσε τη φορολογία των μεγαλοκεφαλαιούχων μέσω της μείωσης του συντελεστή φορολογίας των επιχειρήσεων, συμπίεσε τα δικαιώματα των εργαζομένων μέσω του νόμου για τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας και ψαλίδισε το πραγματικό εισόδημα των μεσαίων και χαμηλών εισοδηματικών στρωμάτων μέσω της άμεσης και έμμεσης φορολογίας προς όφελος των εχόντων και κατεχόντων. Μετά το τελευταίο φορολογικό νομοσχέδιο και την γκάφα με την επαναφορά των τεκμηρίων διαβίωσης, ήρθε η ώρα για την άσκηση πολιτικής σκοπιμοτήτων. Τώρα στο οικονομικό επιτελείο ετοιμάζονται να δείξουν φιλολαϊκό προσωπείο με την παροχή του επιδόματος θέρμανσης, την ενεργοποίηση του Ταμείου της Φτώχειας και το πάγωμα των σχεδίων για νέες αυξήσεις στους έμμεσους φόρους.

Το κακό για την κυβέρνηση είναι ότι πλέον δεν πείθει. Και το ακόμη χειρότερο γι΄ αυτήν είναι ότι υποτιμά την κρίση των πολιτών. Αυτοί γνώρισαν ποιους πραγματικά εξυπηρετεί η πολιτική της και πόσο εκτός πραγματικότητας είναι τα ιδεολογήματά της περί επενδύσεων και μειώσεων της φορολογίας για τους έχοντες. Η πρόσφατη παρ΄ ολίγον κατάρρευση της αμερικανικής αγοράς, της Μέκκας της οικονομικής ελευθερίας, ευτυχώς αποδεικνύει πού οδηγούν αυτά τα ιδεολογήματα.