[ Δρόμοι ]

Ένας άνθρωπος…
… όπως όλοι οι άλλοι ήταν ο Ρομπέν των Δασώνκαι ίσως και κάτι παραπάνω, αφού ήταν κόμης του Λόκσλι- προτού αποφασίσει να γίνει παράνομος. Είχε κάνει λημέρι του το δάσος του Σέργουντ κι έκλεβε τους πλούσιους για να δίνει στους φτωχούς, που στέναζαν κάτω από τη βαριά φορολογία του Σερίφη του Νότιγχαμ.

Ένας άνθρωπος…
… σαν όλους τους άλλους ήταν ο Μπένεντικτ Χάνκοκ- και ίσως και κάτι παραπάνω, αφού ήταν τραπεζικό στέλεχος- προτού αποφασίσει να τεθεί στην υπηρεσία των φτωχών. Είχε κάνει λημέρι του την τράπεζά του κι έκλεβε εκατομμύρια στερλίνες από τους λογαριασμούς των πλούσιων πελατών της για να τα δίνει στους φτωχούς. Τώρα δεν είναι παρά ένας κατάδικος. Ένας άλλος σύγχρονος Ρομπέν, Ισπανός αυτός, παραμένει ασύλληπτος. Ο Ένρικ Ντουράν κατάφερε να ξεγελάσει 39 τράπεζες και να αποσπάσει δάνεια 710.000 ευρώ, τα οποία μοίρασε σε φιλανθρωπικές οργανώσεις. «Υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να ληστεύεις αυτούς που μας ληστεύουν και να μοιράζεις τα λεφτά σε εκείνους που αντιστέκονται σε αυτή την κατάσταση;», λέει ο καταζητούμενος Ρομπέν των τραπεζών.

Με ροζ…
… εφαρμοστές στολές σαν του Ρομπέν των Δασών, αυτοί οι παράνομοι του Αμβούργου θεωρούν κοινωνική υποχρέωσή τους να κλέβουν τα ακριβότερα εστιατόρια και καταστήματα της πόλης. Στο τελευταίο γνωστό χτύπημά τους, μπήκαν σε ένα σούπερ μάρκετ και σε δεκαπέντε λεπτά ξαναβγήκαν κουβαλώντας μαζί τους κλεμμένα αξίας 15.000 ευρώ. Δεν παρέλειψαν να αφήσουν ένα μπουκέτο λουλούδια στα χέρια του υπεύθυνου του μαγαζιού, με ένα σημείωμα που έγραφε: «Η επιβίωση στην πόλη των εκατομμυριούχων θα ήταν αδύνατη χωρίς εμάς». Αργότερα εξέδωσαν ανακοινωθέν με το οποίο γνωστοποιούσαν ότι η λεία τους είχε μοιραστεί στους ενδεείς του Αμβούργου, «στους κοινωνικούς λειτουργούς, τις καθαρίστριες και τους φτωχούς εργάτες». Και το ανακοινωθέν κατέληγε: «Τα μέρη που έχουν πλούτη σε αυτή την πόλη είναι τόσα πολλά όσα και οι ευκαιρίες για να τα αρπάξουμε».

Στα χρόνια…
… που η Ιταλία ήταν ακόμη ζωντανή, δηλαδή όταν ακόμη ο Μπερλουσκόνι τραγουδούσε σε κρουαζιερόπλοια, οι φτωχοί εργαζόμενοι είχαν βρει ένα πρωτότυπο τρόπο επιβίωσης: την αυτομείωση. Το 1972, στη Μαλιάνα, μια από τις μεγαλύτερες εργατικές συνοικίες της Ρώμης, περίπου 2.000 οικογένειες έκοψαν μόνες τους κατά 50% το ενοίκιο που κατέβαλαν στις εργατικές κατοικίες. Δυο χρόνια αργότερα, στον Βορρά, όταν οι εργαζόμενοι του Τορίνου ανακάλυψαν ένα πρωί πως το εισιτήριο του λεωφορείου είχε αυξηθεί 30%, αρνήθηκαν να το πληρώσουν και εξέδωσαν δικά τους εισιτήρια με την παλιά τιμή. Η διεύθυνση των λεωφορείων αναγκάστηκε να πάρει πίσω την αύξηση. Στο Τορίνο και το Μιλάνο, όταν η ιταλική ΔΕΗ (ΕΝΕL) αύξησε την τιμή του ηλεκτρικού, οι εργαζόμενοι τύπωσαν δικούς τους λογαριασμούς στη μισή τιμή και τους πλήρωναν έτσι. Κανείς υπάλληλος της ΕΝΕL δεν διανοήθηκε να τους κόψει το ρεύμα. Γιατί, καλοί οι Ρομπέν των Δασών, αλλά πόσο μπορούν να ζήσουν μόνοι στο δάσος;