Δίκτυο

Μαθήματα συγγνώμης
Π.Κ.

Με καθυστέρηση πολλών αιώνων, η διοίκηση της Καταλωνίας χρηματοδότησε την αποκατάσταση του παλαιού σκευοφυλακίου της Μονής Βατοπαιδίου που είναι κτίσμα του 16ου αιώνα. Μικρή συμβολική αποζημίωση της καταστροφής που έφερε στο σκευοφυλάκιο το 1304 η Καταλανική Εταιρεία, μια ορδή σταυροφόρων, όταν εισέβαλε, λήστευσε, κατέκαυσε και λεηλάτησε ολόκληρη τη χώρα. Η τελετή αναστήλωση της σκευοθήκης ενός τριώροφου κτιρίου που υπήρξε δωρεά του Βοεβόδα της Μολδαβίας υποβλήθηκε από τον αρχιτέκτονα Πέτρο Κουφόπουλο, γνωστό για τα αναστηλωτικά έργα του στον Παρθενώνα και στη Μονή του Σινά. Κέρδισε μια σπάνια τιμητική διάκριση, έναν έπαινο της Οργάνωσης Εουρόπα Νόστρα, για την υποδειγματική αναστήλωση και μέσα στον Οκτώβριο θα εορταστεί σε ειδική τελετή παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη. Ωραίο παράδειγμα έμπρακτης συγγνώμης.


Ταξίδι στα χρόνια της αθωότητας
Β.Λ.

«Κάπου νυχτώνει», «Οι ελεύθεροι κι ωραίοι», «Μ΄ έκοψαν, με χώρισαν στα δυο», «Το πουκάμισο το θαλασσί» και πολλά ακόμη τραγούδια του Σταύρου Κουγιουμτζή πλημμύρισαν το Ηρώδειο με τη διαχρονική φωνή του Γιώργου Νταλάρα και των καλεσμένων του Κώστα Μακεδόνα, Μελίνας Ασλανίδου, Δέσποινας Ολυμπίου, Μαρίας Κουγιουμτζή. Ένα Ηρώδειο κατάμεστο από κόσμο κάθε ηλικίας – δεν έπεφτε καρφίτσα- που ταξίδεψε με τον Γιώργο Νταλάρα στα χρόνια της αθωότητας, τραγούδησε σχεδόν όλα τα τραγούδια μαζί του και δεν σταμάτησε να τον χειροκροτά. Και κάθε φορά που ο Γιώργος Νταλάρας άκουγε να τον συνοδεύουν στο κάθε του τραγούδι, σταματούσε ακόμη και την ορχήστρα, και απολάμβανε τη… χορωδία του Ηρωδείου. «Μπράβο. Τι ωραία που τραγουδάτε. Τόσα χρόνια δεν πήγαν χαμένα», είπε συγκινημένος και έπιασε την κιθάρα του και το μικρόφωνο, και με τη συνοδεία της 15μελούς ορχήστρας τούς πήγε αρκετά χρόνια πίσω, με το «Ήταν πέντε, ήταν έξι», «Όλα καλά κι όλα ωραία», «Να ΄τανε το ΄21». Στο τέλος ένα ολόκληρο Ηρώδειο τον κάλεσε να επιστρέψει επειδή δεν τον είχε… χορτάσει. Ο κόσμος παρέμενε στη θέση του πιστεύοντας ότι θα τον ξαναδεί. Και ο Γιώργος Νταλάρας δεν του χάλασε το χατίρι.

«Μικραίνει ο κόσμος και η θάλασσα γίνεται κήπος…», «Τώρα που θα φύγεις πάρε μαζί σου…» τους τραγούδησε και τους καληνύχτισε.


Σκοινί δεμένο από το πολυβόλο
Μ.Π.

«Ξυπνάω με δυο αυγά μελάτα, ψωμί με μαρμελάδα και δυνατό καφέ. Είμαστε στο λιμάνι του Πειραιά. Οι ναύτες δυο γκρίζων πολεμικών πλοίων που έχουν αγκυροβολήσει εκεί έχουν κρεμάσει τα ριγωτά τους εσώρουχα για να στεγνώσουν σε ένα σκοινί δεμένο από το φουγάρο και το πολυβόλο. Κατεβαίνει η σκάλα. Ένα πλήθος που φωνάζει και σπρώχνεται- ξεναγοί, ξενοδόχοι, άνθρωποι που αλλάζουν συνάλλαγμα, πωλητές γραμματοσήμων και καρτών με τοπία και γυμνά κορίτσια- ορμά να ανεβεί». Το απόσπασμα του ταξιδιωτικού βιβλίου «Το τρένο ενός μοναχικού» (1929) περιγράφει το πέρασμα του μεγάλου Φινλανδού συγγραφέα Μίκα Βάλταρι από τον Πειραιά και το αφιέρωμα σήμερα (19.00) πραγματοποιείται για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του, στο πλαίσιο του 37ου Φεστιβάλ Βιβλίου στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Ο συγγραφέας του «Σινουχέ ο Αιγύπτιος» (Καλέντης) μεταφράστηκε σε 30 γλώσσες- κυρίως τα ιστορικά του μυθιστορήματααποκτώντας μεγαλύτερη διεθνή φήμη από κάθε άλλο Φινλανδό πεζογράφο. Μεθαύριο την ίδια ώρα, το Φεστιβάλ Βιβλίου φιλοξενεί την Αγγλορωσίδα συγγραφέα της «Κόκκινης Πριγκίπισσας» (Λιβάνης) Σόφκα Ζινόβιεφ, που ζει στην Ελλάδα.