Στην ανάπαυλα

Του Μετρό η Ανάλυσις
Του Σταμάτη Φασουλή

Αυτό το «συννεφόκαμα» (που ΄λεγε κι ο Βασιλικός σε ένα απ΄ τα πρώτα, στο «Φύλλο» νομίζω), αυτό το συννεφόκαμα λοιπόν με ρίχνει στο κρεβάτι και δεν λέει να με σηκώσει. Χτυπάει το ξυπνητήρι μ΄ αυτό τον βόμβο τον ηλεκτρονικοπαρμένο που σου ξύνει το τύμπανο και ΄γώ μεταφέρω τον ήχο στο όνειρο και τον βάζω σ΄ ένα αεροδρόμιο που χτυπάει ένα ηλεκτροκίνητο καρότσι. Σταματάει το ξυπνητήρι, πάει λέω στον ύπνο μου, πέρασε το καρότσι, πάμε για τις αποσκευές. Γιατί στο τέλος του καλοκαιριού όλο αεροδρόμια ονειρεύομαι. Έτσι, όταν σηκώνομαι είναι αργά πια για την πρόβα, δεν προλαβαίνω με το ταξί και παίρνω το Μετρό. Απ΄ τα Βριλήσσια στο θέατρο 14 λεπτά.

Διαλέγω μια απόμερη θέση τέρμα Θεού, φάτσα στο πλαστικό ντουβάρι, γιατί αν με αναγνωρίσουνε αρχίζουνε και «τι θα ανεβάσετε;», και «πόσων χρονών ήταν η Αλίκη;» και «τι ωραία που παίζετε», και «πώς σας φάνηκε η “Μήδεια”» και δεν ξέρω τι να πω μπροστά σε τόσο κόσμο και στεντορεία τη φωνή, γιατί κάνει έναν θόρυβο το τούνελ σαν ανακαινίζουνε την Κόλαση. Αν πάλι δεν με γνωρίσουνε με πιάνει η μαύρη η κατάθλιψη, και «τι έχεις κάνει στο θέατρο βρε ηλίθιε;», και «ποιος να γυρίσει να σε κοιτάξει;», και «ένα τίποτα είσαι, ένας ρατέ, ένας κομπλεξικός του κερατά». Δεν βγάζεις άκρη.

Όταν όμως δεν ασχολούμαι με το πλεγματικό μου εγώ, πράγμα σπάνιο, ακούω τους διπλανούς μου κι ευφραίνεται η καρδιά μου. Πίσω μου ακριβώς, να μην μπορώ να τις βλέπω, και να τις φαντάζομαι ελεύθερα όπως θέλω, δύο κυρίες(;) μίλαγαν για την ομορφιά μιας ονόματι Μποτέγκα Βένετα, και «τι σικ, τι κλας, τι κομψή!». Καινούργιο τοπ μόντελ φαντάστηκα, αλλά όταν συνεχίζοντας αποκάλυψε η μια στην άλλη ότι «Εγώ στη μετακόμιση τι τράβηξα, δύο πράγματα μετέφερα στα χέρια μου κι έτρεμε η καρδιά μου, τα χρυσαφικά της μαμάς και την Μποτέγκα μου» μου μπήκαν υποψίες, δεν μπορεί λέω να έχει στα χέρια της κοτζάμ μοντέλα- δεν την κόβω για μοντελοπνίχτρα- θα ΄ναι κάνα άλλο αξεσουάρ. Εν τω μεταξύ δίπλα μου μια φοιτήτρια να παίζει σουντόκου και να έχω βρει το 9 μία ώρα (πάνω δεξί τετράγωνο κάτω απ΄ το 6) κι αυτή να μην το βλέπει και να με τρώει μέσα μου, να θέλω να της πάρω το στυλό και να το γράψω το ρημάδι το εννιά, να βγάλω το άχτι μου. Ένας απέναντι ίσαμε 30 με καρφί μαλλί, το πρόσωπο λίγο πριν τη ζάρα και ντυμένος όλος Ζάρα να προσπαθεί να στείλει SΜS (εσεμές ελληνιστί) και να μην μπορεί, τόσα μέτρα κάτω απ΄ τη γη και να μουρμουρίζει «Όχι, ρε πούστη, όλο μου “απετυχαίνει”». Διότι «απετυχαίνω» είναι το ρήμα, αφού το γράφει και το κινητό: «Η αποστολή απέτυχε». Και ΄κεί στο «Επόμενος σταθμός: Εθνική Άμυνα» έγινε το κακό. Δηλαδή είχε αρχίσει από πριν, που η κυρία Μποτέγκα πίσω μου «Εγώ αγάπη μου τον πατέρα και τη μάνα της Μάρας σκέφτομαι (εννοούσε βέβαια την κυρία Υπουργού Αντικειμενικής Ενημέρωσης κυρία Μάαααρα Ζαααααχαρέα!!! Το χειροκρότημά σας παρακαλώ. Ευχαριστώ πολύ.) αυτούς τους προοδευτικούς γονείς να διαβάζουνε τέτοια κακοήθη για την κόρη τους οι άνθρωποι». Με το που τα ακούει ο «Απετυχαίνει», «Τον Βουλγαράκη δεν τον σκέφτεστε μαντάμ, που πληρώνει ο άνθρωπος τα σπασμένα του Ρουσόπουλου, διότι τι έκανε ο Βουλγαράκης; Αυτός δεν έκρυψε και τίποτα, από μικρός σε κότερο γεννήθηκε όχι σαν τον Ρουσόπουλο…» πετάγεται ένας που δεν τον έβλεπα (μετά απεδείχθη ότι καλύτερα που δεν τον έβλεπα) και – «Δεν ντρεπόσαστε, ρε, μαλώνετε και μεταξύ σας. Δεν φτάνει που τα κάνατε όλα Μονή καλλιγραφία». – «Μην πιάνεις μαλάκα το όνομα του Χριστού και της Παναγίας στο στόμα σου…. Και όλοι σας, ακούτε; Όποιος πειράξει μια τρίχα από το μούσι του Εφραίμ θα έχει να κάνει μαζί μου. Εγώ δεν είμαι Πελέκης, είμαι αστροπελέκης».

– «Ρε σεις, έχετε στόμα και μιλάτε; Που παίρνετε τα λεφτά του κοσμάκη, κλέφτες, ε κλέφτες».

Με το που το ακούει η Μποτέγκα λέει στη Βένετα «Μας κλέβουνε, αγάπη μου. Κλέφτες!! Βοήθειααα!! Κλέφτεεες!!».

Την είχα δει εγώ, μια κουζουλή με μαύρα, ακίνητη στην πόρτα, να γυρίζει τα μάτια σαν το ρολόι, αλλά δεν της τό ΄χα. Με το «Κλέφτες» που ακούει, ορμάει, παίρνει το σφυράκι «Όξω πούστη απ΄ την παράγκα» λέει και σπάει με δυνατές σφυριές το τζαμάκι του Κινδύνου. Να γίνει ένα φρενάρισμα, ένα τσιρίδι, ένα αλλού ο παράς αλλού τα ράσα, (μωρέ εκεί που ο παράς, εκεί τα ράσα). Μες στον πανικό να στριγκλίζουν τα φρένα, να «Βοήθεια το κινητό μου», να «Ασ΄ τον κώλο μου, μαλάκα», ορμάω κι εγώ, πιάνω το μολύβι που ΄χε πέσει απ΄ τη φοιτήτρια, της αρπάζω το σουντόκου και βάζω το 9 κάτω απ΄ το 6 στο απάνω δεξί τετράγωνο και ησυχάζω.