Νέοι Δίσκοι

Ροκ κολύμπι σε βαθιά νερά
Της Μαρίας Μαρκουλή mmarkou@dolnet.gr

Καλώς τους κι ας άργησαν. Ποτέ δεν είναι αργά. Τα κεφάλια της δισκογραφίας σκύβουν και καμπουριάζουν πάνω στις οθόνες, το ένα κλικ μετά το άλλο, χαμένοι- πού λέτε;- στην κινούμενη άμμο του my space. Δίχτυα αυτοί, κολύμπι οι άλλοι. Οι ανεξάρτητοι, ωραίοι και – τρέχα πιάσε τους- κολυμβητές. Η βιομηχανία, τι να κάνει; Σκουπίζει τα νερά, γιατί το παιχνίδι έχει αλλάξει. Δεν τρελαίνονται όλοι πια για ένα συμβόλαιο. Οι μπάντες σηκώνουν κύμα. Ο τυφώνας δεν αργεί να φανεί.

«Τhe Stand Ιns» Οkkervil River (Jagjagwar)
Από τις πλημμύρες του Τέξας μέχρι το τελευταίο ipod κρεμασμένο στον λυγερό λαιμό κορασίδας, που σουλατσάρει πάνω στα τσαλαπατημένα σικ converse της. Cute – όπως θά ΄λεγαν τα κορίτσια που σταματάνε για να τσεκάρουν τον Γουίλ Σελφ, που μπορεί και να τον έχουν πετύχει να ξεφυλλίζει Τένεσι Γουίλιαμς στα πίσω ράφια της βιβλιοθήκης. Αυτόν ή κάποιον που του μοιάζει (μάλλον το δεύτερο).

Οι Οkkervil River του Γουίλ Σελφ είχαν μόλις λίγο χρόνο να προσαρμοστούν στη φήμη, μετά το περσινό Τhe Stage Νames, όμως τους πίεζαν οι ιστορίες να βγουν.

Δεν έχουν και καμιά πολυεθνική να τους ζαλίζει με τα χρονοδιαγράμματα, ξαναχτύπησαν το κουδούνι. Με το Τhe Stand Ιns, τη νέα σοδειά. Και πώς θέλουν το ροκ (τους) συγκεκριμένα; Και με πνευστά το θέλουν, και με μπαλάντες α λα ΄70s και με new wave προσάναμμα. Αρπάζει αμέσως. Ο λόγος, απλός και εντελώς ανεξάρτητος. Το είπα, μήπως; Οι ιστορίες τους. Για ναυτικούς και ξενιτεμένους (Lost Coastlines). Για επίμονους ηθοποιούς, για singer songwriters, για ένα μεγάλο Ποπ Ψέμα, για μια φανταστική συνέντευξη με τον Μπρους Γουέιν Κάμπελ στην ταράτσα του Chelsea Ηotel το 1979. Η φαντασία τους στο στόρι ξεπερνάει- αυτό να το πω- τη μουσική τους επινόηση. Όταν όμως είσαι εκεί έξω την ώρα που μια τρομπέτα την «μπαίνει» με τρόπο στις ηλεκτρικές κιθάρες, δεν ψάχνεις κάτι άλλο. Κοιτάζεις γύρω και έχει αλλάξει το σκηνικό. Γιατί, βλέπετε, η μουσική μετριέται με λέξεις, όχι με νούμερα.


Tι παίζει; Τι ακούς; Πού πάμε;

Jace Εverett, το Βad Τhings το τραγούδι από τους τίτλους της σειράς «Τrue Βlood», όπου οι βρικόλακες έχουν κοινωνικοποιηθεί, πίνουν συνθετικό αίμα και ερωτεύονται ωραίες σερβιτόρες. Όλα αυτά στον αμερικανικό Νότο και στις οθόνες.

Stephanie Dosen το Οwl Ιn Τhe Dark. Η Κέιτ Μπους να τεντώνει τ΄ αυτιά της και να ακούει ιστορίες με κουκουβάγιες, φαντάσματα και στοιχειωμένα εργοστάσια. Το καλύτερό της. Η μις Ντόζεν, όμως, κάνει περιοδεία με τους Μassive Αttack. Θυμάστε;

Radiohead το Subterranean Ηomesick Αlien, ενώ ο Γιορκ και η παρέα ξεκινάνε συναυλίες στην Ιαπωνία. Και οσονούπω, νέο έργο.

Μ83, το Dark Μoves Οf Love, ηλεκτρονικά και κιθάρες σε αγώνα μέχρι τελικής πτώσης. Ο Άντονι Γκονζάλες από τη Νότια Γαλλία ξέρει και θα δείξει τον τρόπο στο «Gagarin» στις 4 Οκτωβρίου.


Τυφώνας ΄80s…

«Θέλω να Είμαι η Λιμουζίνα Σου»… και μερικά άλλα, όπως το: «Τυφώνας Τζέιν», ή «Αγάπα Με Ήδη» ή το άλλο, το «Δεν Πρόκειται να Διδάξω στον Φίλο σου Πώς να Χορεύει Μαζί Σου», κάνουν το εξής θαυμαστό:

ανακατεύουν όλα εκείνα που ποτέ δεν θα παράγγελνα σε ένα μενού (στυλ ΄80s και άφθονες μουσικές αναφορές σε εκείνα τα χρόνια της ποπ, Cure- ναι, πολύ Cure και όλα τα σχετικά) σε ένα αξιοπρόσεχτο άλμπουμ: Ρartie Τraumatic (Αg) φτιαγμένο από πέντε συμπαθή (υποθέτω) παιδιά από τη Φλόριντα- Τhe Βlack Κids- που εσχάτως κάνουν, όπου εμφανιστούν, εντύπωση. Κρατάω για το τέλος το τραγουδάκι «Υποτίμησα τη Γοητεία Μου (Πάλι)» και αφήνω τα τρελόπαιδα να το κάψουν. Τhe (Βlack) Κids are Αllright!
… και καρχαρίες

Ιndie αλλά με κλασικές φιλοδοξίες η Σάρα Γούρντεν είναι μόνη της οι Μy Βrightest Diamond. Συνθέτει, τραγουδάει- κάπως μεταξύ Κέιτ Μπους και Μπιορκ στα πιο γήινά τηςκαι βάζει σκοπό να δείξει πως το ανεξάρτητο ροκ μπορεί και έως την Όπερα να φτάσει, ενώ φροντίζει η ίδια και τις ενορχηστρώσεις στο Α Τhousand Shark΄s Τeeth (asthmatic kitty) που ξεκίνησε σαν μια παραγωγή απλά με πολλά έγχορδα. Από το Μπρούκλιν, την εκλεκτική κομπανία του Σούφγιαν Στίβενς και τους ποιητικούς κύκλους του ροκ, έρχεται να κολακεύσει πρώτα το γούστο των Ευρωπαίων. Εκεί που αγριεύει, όμως, γίνεται καλύτερη σαν το διαμάντι που δεν σπάει.

… Δεν είναι η ιδέα μας, είναι όντως μικρό τούτο εδώ το Parallel Ρlay (yep roc), μόλις 37 λεπτά, το πιο σύντομο στην καριέρα των Καναδών Sloan, που αμέσως μετά πάνε για τον δέκατο δίσκο. Αυτά και μόνο μπορεί να σας πουν πως το ποπ/ροκ θέμα τους έχει δύναμη, νεύρο και ένα δυναμωτικό κοκτέιλ τραγουδιών για να ξεκινήσεις την ημέρα και να περάσεις καλά. Όπως λέει και το Ιf Ι Could Change Υour Μind. Αλλάζουν τα μυαλά όμως;