ΜΑΤΙΕΣ «Φθινόπωρο»

«Γεια σας κι ήρθα!», που έλεγε ένα υπέροχο, μελαχρινό κορίτσι, εκεί προς τα τέλη της δεκαετίας του ΄60. «Γεια σας κι ήρθα!» Και, φυσικά, «τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου»: χαρτιά, μαρκαδόροι, ανοιχτά ραδιόφωνα, διάβασμα των εφημερίδων πρωί- μεσημέρι, παρακολούθηση των ειδησεογραφικών δελτίων στην ΤV, τηλεφωνήματα, συναντήσεις, συζητήσεις και κείμενα, κείμενα, κείμενα για τις «Ματιές» και ό,τι άλλο ήθελε προκύψει… Κάθε μέρα. Όπως πάντα, επί πενήντα- σε λίγοχρόνια!

Πάει κι αυτό το καλοκαίρι! Και πόσα μας (μου) έχουν απομείνει; Πόσο μικρή, τελικά, είναι η ζωή!

Προσπαθεί ο καθένας μας να την κάνει πιο «ευρύχωρη» και πιο φιλική, πηγαίνοντας σε μέρη που τα γνωρίζει και τ΄ αγάπησε πολύ, και όχι αλλού. Κοντά σε ανθρώπους που με τα χνώτα τους ταιριάζουν τα δικά του, που τα ενδιαφέροντά τους είναι κοινά.

Ήμουνα, βέβαια, στον Μόλυβο.

Μοναδικό μέρος! Και τώρα, πεντακάθαρο, συχνά γαλήνιο, με βαρκάδες και ψαρέματα, και ταβέρνες που δεν σου πίνουν το αίμα στις τιμές. Ο νέος δήμαρχος, ο Στέλιος Καραντώνης, είναι νοικοκύρης, δουλεύει σκληρά, φροντίζει τα πάντα. Τον βοηθούν όμως και οι πάντες, αφού ο Μόλυβος είναι η τουριστική καρδιά της Λέσβου. Ό,τι κι αν ζητήσει από τον Παύλο Βογιατζή, τον νομάρχη, το έχει! Ό,τι προτείνει στον Γιάννη Λέκκα, τον περήφανο και «ακατάδεκτο» περιφερειάρχη, που δεν χαρίζεται ούτε στη μάνα του, εισακούεται.

Αχ, ο Μόλυβος… Μου ΄ρχεται να φωνάξω «Κλεάνθη θεέ!». Γιατί ο Κλεάνθης είναι μια ανοιχτή καρδιά. Γνωστός ψυχίατρος, γεννήθηκε σ΄ αυτό το χωριό κι όλα τα καλοκαίρια του, τα περνάει οικογενειακώς, στις παραλίες και στην αγορά του, παρέα με εκλεκτούς και «του κλίματος» φίλους, που κατά σύμπτωση όλοι τους είναι καθηγητές Πανεπιστημίου: ο Σταύρος Ιωαννίδης, ο Φώντας Βερύκιος, ο Δημήτρης Μόσχος, η Ρένα Πατρικίου – όποτε έρχεται- και βέβαια ο αδελφός του, ο συνταγματολόγος Σταύρος Τσακυράκης.

Ο Κλεάνθης, λοιπόν, με το που φτάνει στον Μόλυβο, φοράει σαγιονάρες, κοντό παντελόνι, ένα ψεύτικο σκουλαρίκι, μια περούκααλογοουρά και τρελαίνει τον κόσμο με τις πλάκες του! Το ρίχνει έξω, τραγουδάει, κολυμπάει, χαίρεται και χαρίζει στη ζωή του- αλλά και στη ζωή των γύρω του- καινούργιους πόντους ξενοιασιάς και χαράς!

Κάποτε, μου τηλεφωνούσε συχνά από τη Ρώμη, με τις ώρες, η Ειρήνη Παπά. Μου έλεγε τα δικά της, μου έλεγε ιστορίες, μου έκανε πλάκες. Τη ρώτησα: «Πόσα λεφτά ξοδεύεις σ΄ αυτά τα τηλεφωνήματα;». Γέλασε τρανταχτά και μου απάντησε:

«Ξεδίνω μ΄ αυτά τα τηλεφωνήματα!

Καλύτερα να μου τρώει τα λεφτά ο ΟΤΕ, παρά να μου τα τρώνε οι ψυχίατροι!».

Καλό φθινόπωρο…